Widoczek (niebko, sekret, aniołek) – kreatywna zabawa dziecięca, popularna szczególnie wśród dziewcząt, w różnych regionach Polski w drugiej połowie XX w.

Zabawa polega na tworzeniu pewnego rodzaju kolażu. W ziemi, w miejscu zwykle ustronnym (np. zakątki podwórka lub boiska szkolnego) tworzone było małe zagłębienie, w którym dziecko umieszczało różne drobne przedmioty, tworząc kompozycję plastyczną, nakrywaną następnie kawałkiem szyby i przysypywaną ziemią. Jako elementy używane były zwykle drobne kwiatki, listki, koraliki, kawałki staniolu lub kolorowych opakowań. Widz, którym może zostać tylko osoba wtajemniczona, aby obejrzeć widoczek, musiał oczyścić fragment jego powierzchni z ziemi, niekiedy przy użyciu własnej śliny.

Pojawiająca się w zagłębieniu w ziemi kolorowa kompozycja, przypadkowo wykadrowana przy oczyszczaniu, oglądana przez cienkie szkło, daje efekt plastyczny, często zaskakujący przez kontrast z otoczeniem i pewną nieprzewidywalność. Zabawa była szczególnie popularna wśród dzieci miejskich w czasach, gdy telewizja nie była jeszcze powszechnie dostępna. Dawała dzieciom możliwość kreacji plastycznej, a jej atrakcyjność zwiększana była elementem elitarności i dostępności tylko wtajemniczonym.

Przypisy

  1. ↑ Widoczki, niebka, sekrety, aniołki.
  2. ↑ Zabawa w sekrety. eszka.bloog.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-25)]..
  3. ↑ Katarzyna Anna Wiess: Gra w kapsle, czyli autolustracja dziecka PRL-u. e-bookowo, 2013-10-21, s. 58. ISBN 83-7859-228-6.
  4. ↑ Przepis na niebko.
  5. ↑ Gry podwórkowe na „W”. Gremi Business Communication, 2010-07-29. [dostęp 2014-10-14].
  6. ↑ Gry i zabawy w czasach PRL. eioba.pl, 2011-06-25. [dostęp 2014-10-14].
  7. ↑ Nasze-Wasze Niebko.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.