| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
640 |
| Strefa numeracyjna |
52 |
| Kod pocztowy |
86-107 |
| Tablice rejestracyjne |
CSW |
| SIMC |
0097940 |
Położenie na mapie gminy Świecie | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego | |
Położenie na mapie powiatu świeckiego | |
| 53°25′55″N 18°31′12″E/53,431944 18,520000 | |
Wiąg (niem. Jungen) – wieś kociewska w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Świecie na terenie Parku Krajobrazowego Doliny Dolnej Wisły i na trasie drogi krajowej nr 91.
Podział administracyjny i demografia
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 640 mieszkańców. Jest czwartą co do wielkości miejscowością gminy Świecie.
Historia
Wioska zamieszkiwana niegdyś przez niemieckich kolonistów. Znajduje się tu stara szkoła mająca ponad 100 lat (obecnie budynek mieszkalny). Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1338 roku i znajduje się w akcie nadania praw miejskich Świeciu.
W Wiągu urodził się niemiecki poeta ekspresjonizmu Oskar Loerke.
Do 1936 kierownikiem szkoły był Władysław Bieliński, w 1939 aresztowany i więziony w koszarach artyleryjskich. Jego zdjęcia z Doliny Śmierci przed rozstrzelaniem w dniu 1 listopada 1939 należą do najczęściej publikowanych świadectw zbrodni.
Zobacz też
- Góry Diabelce – położone w pobliżu miejscowości Wiąg
Przypisy
- 1 2 GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1460 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 145530
- ↑ Władysław Bieliński
Linki zewnętrzne
- Wiąg, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 278.