Wawrzyniec Typrowicz
Data i miejsce urodzenia

29 stycznia 1890
Mszana

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Stopień wojskowy

major taborów

wicewojewoda poznański
Okres

od 1929
do 1931

starosta nowosądecki
Okres

od 1927
do 1929

Odznaczenia

Wawrzyniec Typrowicz (ur. 29 stycznia 1890 w Mszanie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski działacz niepodległościowy, prawnik i polityk, major taborów rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 29 stycznia 1890 w Mszanie, w ówczesnym powiecie krośnieńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Wawrzyńca i Katarzyny z Jakielów. Był bratem Antoniego (1881–1965), księdza, Władysława (1885–1939), prawnika, majora intendenta rezerwy Wojska Polskiego, Stanisława (1888–1973), majora lekarza rezerwy Wojska Polskiego, Kazimierza (1903–1931) i Zofii (1908–1999).

W 1901 wstąpił do c. k. Gimnazjum w Jaśle, w którym uczyli się jego starsi bracia: Władysław (klasa VI) i Stanisław (klasa III). 29 czerwca 1909 zakończył naukę w klasie VIIIa jasielskiego gimnazjum i otrzymał świadectwo dojrzałości. Później (październik 1909 – lipiec 1910) odbył obowiązkową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii, w charakterze jednorocznego ochotnika, a po jej zakończeniu został mianowany kadetem piechoty rezerwy i wcielony do c. i k. Pułk Piechoty Nr 20 w Krakowie. W latach 1910–1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach macierzystego pułku. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1914, a na porucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916. Służąc w armii zaborczej należał do konspiracyjnej organizacji „Wolność”.

W latach 1918–1920 walczył w szeregach 1 pułku strzelców podhalańskich jako adiutant, a następnie dowodził taborami Dywizji Górskiej. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany w stopniu majora i przydzielony w rezerwie do 5 dywizjon taborów w Krakowie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 6. lokatą w korpusie oficerów rezerwy taborowych. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Przemyśl i posiadał przydział do Kadry 8 dywizjonu taborów w Toruniu.

Po zwolnieniu z wojska ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie sprawował funkcje: starosty nowosądeckiego (od grudnia 1927 do października 1929) i wicewojewody poznańskiego (od listopada 1929 do marca 1931). Mieszkał w Poznaniu przy ul. Gołębiej 1. Po zwolnieniu ze stanowiska wicewojewody przeprowadził się do Przemyśla, gdzie prowadził kancelarię notarialną (1931–1934). Mieszkał w Przemyślu przy ul. Rynek 23. Później przeniósł swoją kancelarię do Lwowa. W latach 1938–1939 był prezesem tamtejszej Izby Notarialnej.

W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Był żonaty z Marią z Horaków (ur. 13 sierpnia 1897 w Podgórzu), z którą miał trzech synów: Jerzego, Władysława i Tadeusza.

Ordery i odznaczenia

9 maja 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości ponownie rozpatrzył jego wniosek, lecz Krzyża Niepodległości nie przyznał.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-02].
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 571.
  3. 1 2 3 4 Giza 1998 ↓, s. 74.
  4. ↑ Typrowicz Stanisław. Jaspedia Popularna Encyklopedia Jastrzębia Zdroju. [dostęp 2024-01-02].
  5. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 203 (Władysław), 213, 763 (Stanisław).
  6. ↑ Sprawozdanie 1902 ↓, s. 37, 43, 46.
  7. ↑ Sprawozdanie 1909 ↓, s. 70, 83, 86.
  8. ↑ Schematismus 1913 ↓, s. 498, 541.
  9. ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 304.
  10. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 395.
  11. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 510.
  12. ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 180.
  13. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 168.
  14. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 214.
  15. ↑ Pierwsza lista 1921 ↓, s. 61.
  16. ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 304.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1032.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 942.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1044.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 954.
  21. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 185, 718.
  22. 1 2 3 Giza 1998 ↓, s. 75.
  23. 1 2 3 Kartoteka ewidencji ludności 1870–1931. Archiwum Państwowe w Poznaniu. [dostęp 2024-01-03]..
  24. ↑ Kirkiczenko, Kraczkiewicz i Rudzisz 1934 ↓, s. 111.
  25. ↑ Kirkiczenko, Kraczkiewicz i Rudzisz 1939 ↓, s. 170.
  26. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  27. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  28. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
  29. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-02].
  30. ↑ M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276.
  31. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-02].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.