Wacław Zaborowski
kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia

1 grudnia 1897
Odessa

Data śmierci

13 września 1939

Przebieg służby
Lata służby

1916–1922, 1925–1939

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Kwatera Główna 1 Dywizji Piechoty Legionów

Stanowiska

zastępca kwatermistrza

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Wacław Zaborowski (ur. 1 grudnia 1897 w Odessie, zm. 13 września 1939) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, dziennikarz.

Życiorys

Urodził się 1 grudnia 1897 w Odessie, ówczesnym mieście powiatowym guberni chersońskiej, w rodzinie Mieczysława, inspektora Szkoły Handlowej, i Wiery z Bilińskich (zm. 1905). Po śmierci matki wychowywała go macocha – Greczynka. W czerwcu 1914 ukończył z odznaczeniem siedmioklasową Szkołę Realną Żukowskiego w Odessie, a w maju 1916 dwa kursy Instytutu Leśnego w Petersburgu.

W sierpniu 1916 został powołany do armii rosyjskiej i wysłany do szkoły chorążych. Po ukończeniu szkoły został mianowany chorążym i wcielony do 191 zapasowego pułku piechoty. Później został przeniesiony do 54 zapasowego pułku piechoty, w którym objął dowództwo pododdziału marszowego, złożonego z Polaków – wydzielonych z rozformowanej Dywizja Strzelców Polskich.

W maju 1922, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy. Pracował jako urzędnik bankowy i dziennikarz, pisząc artykuły wstępne w łódzkim dzienniku „Republika”. W maju 1925 został powołany do służby czynnej w 28 pp i skierowany na kurs oficerów młodszych w Chełmnie. Po ukończeniu kursu pełnił służbę w 28 pp na stanowisku dowódcy kompanii i oficera ewidencji personalnej. W marcu 1931 został przeniesiony do batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 7 w Śremie, a z dniem 5 sierpnia 1932 do Szkoły Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2 w Śremie. W styczniu 1934 został przeniesiony do 71 pułku piechoty w Zambrowie. 22 lutego tego roku prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 86. lokatą. W marcu 1939 pełnił służbę w Dowództwie 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisku II oficera sztabu.

W kampanii wrześniowej walczył jako zastępca kwatermistrza 1 Dywizji Piechoty Legionów. Poległ 13 września 1939 i został pochowany na cmentarzu w Siedlcach.

Był żonaty z Marią Kazimierą z Paszczyńskich, z którą miał czworo dzieci: Bogdana Juliana (ur. 13 lutego 1923), Mieczysława Antoniego (ur. 24 listopada 1924), Elwirę Julię (ur. 18 kwietnia 1927) i Marię Krystynę (ur. 28 listopada 1932).

Ordery i odznaczenia

23 maja 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.

Twórczość

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Wacław II Zaborowski”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko.
  2. ↑ Według Tadeusza Kryska-Karskiego, „Straty korpusu oficerskiego 1939-1945”, Londyn 1996 oraz autorów „Księgi pochowanych żołnierzy polskich poległych w II wojnie światowej : Żołnierze września”, kapitan Zaborowski poległ 25 września 1939 w Siedlcach i został pochowany na Cmentarzu Centralnym przy ul. Cmentarnej w Siedlcach, natomiast na Cmentarzu Janowskim przy ul. Św. Siostry Faustyny Kowalskiej w Siedlcach pochowany jest Wacław Zaborowski zmarły 24 września 1939 (sektor III, rząd D, grób 1). Jest to również grób symboliczny Bohdana (Bogdana) Zaborowskiego urodzonego 13 lutego 1923 i zamordowanego w Ponarach 11 (12) maja 1942.

Przypisy

  1. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 207, 513.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  3. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 4.
  4. ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  5. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 10.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931, s. 102.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932, s. 420.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 104, 437.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 9.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 23 lutego 1934, s. 74.
  11. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 42.
  12. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 530.
  13. 1 2 Głowacki 1986 ↓, s. 339.
  14. 1 2 3 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2023-04-09].
  15. 1 2 śp. Wacław Zaborowski. Zarząd Cmentarzy Rzymskokatolickich w Siedlcach. [dostęp 2023-04-09].
  16. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  17. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  18. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-04-09]..
  19. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 3.
  20. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-04-09]..
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 104.
  22. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-04-09]..
  23. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-04-09]..
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 28 czerwca 1930, s. 258.
  25. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-04-09]..

Bibliografia

  • Zaborowski Wacław. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.64-5419 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-04-09].
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.