Wacław Klinke (ur. 9 stycznia 1892 w Warszawie, zm. 30 stycznia 1919 w Kisielowie) – żołnierz armii rosyjskiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Aleksandra i Emilii z Zollerów. Uczeń gimnazjum w Kamieńcu Podolskim. Został z niego wydalony za przynależność do tajnych organizacji młodzieżowych. Absolwent gimnazjum w Kijowie.

W 1914 wcielony do armii rosyjskiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej

Dekretem Wodza Naczelnego z dnia 3 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika. Otrzymał przydział do 28 pułku Strzelców Kaniowskich. Na czele 11 kompanii brał udział w walkach na froncie cieszyńskim. 30 stycznia 1919 zginął w walce w Kisielowie pod Skoczowem w chwili gdy poderwał oddział do ataku. Pochowany został na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Skoczowie. Za czyny bojowe został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 3579 (pośmiertnie),
• Krzyż Walecznych,
• Krzyż za Obronę Śląska Cieszyńskiego I kl. (pośmiertnie).

Przypisy

Bibliografia

• Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934.
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
• Wacław Zaborowski: Zarys historii wojennej 28-go pułku Strzelców Kaniowskich. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.