Wacław Grudniewicz
podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia

12 września 1898
Kutno

Data śmierci

?

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

13 Pułk Artylerii Polowej
Dep. Art. MSWojsk. 4 Dywizja Piechoty
Oddział I SG
28 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Naczelne Dowództwo

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Wacław Gwidon Grudniewicz (ur. 12 września 1898 w Kutnie, zm. ?) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 12 września 1898 w Kutnie. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej za co otrzymał Order Virtuti Militari; został wymieniony jako odznaczony tym orderem w ramach 13 pułku artylerii polowej oraz 27 pułku artylerii lekkiej. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1923, 1924 był oficerem 13 pap w Równem. Jako oficer 13 pap w 1928 służył w Departamencie Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Stamtąd został powołany na dwuletni X Kurs Normalny do Wyższej Szkoły Wojennej. 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 4 Dywizji Piechoty w Toruniu na stanowisko oficera sztabu. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu tego roku został przydzielony do Sztabu Głównego w Warszawie. Służąc w Wydziale Mobilizacyjnym Oddziału I wykonywał prace obliczeniowe dotyczące potrzeb broni i amunicji, które wymagał Komitet do Spraw Sprzętu i Uzbrojenia.

Na początku 1939 w stopniu podpułkownika był dowódcą 28 dywizjonu artylerii ciężkiej. W czasie kampanii wrześniowej był oficerem do zleceń naczelnego kwatermistrza – III zastępcy szefa Sztabu Naczelnego Wodza. 9 września razem z podpułkownikiem Okulickim i Łukomskim oraz majorem Tadeuszem Hoffmannem pozostał w Warszawie, jako „ekspozytura Kwatery Głównej Naczelnego Wodza”. Do jego obowiązków należały sprawy zaopatrzenia i ewakuacji. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu IV B Königstein, a od 5 czerwca 1940 w Oflagu VII A Murnau, w którym pełnił konspiracyjną funkcję zastępcy szefa sztabu Polskiego Ośrodka Wojskowego.

Życie prywatne

Podpułkownik Grudniewicz był żonaty, miał dzieci.

Jego młodszym bratem był Stefan Wincenty (ur. 5 kwietnia 1905 w Kutnie) – kapitan 26 pal, który po kampanii wrześniowej również trafił do Oflagu VII A Murnau.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Straty ↓.
  2. ↑ Michał Wieliczko-Wielicki: Zarys historji wojennej 13-go kresowego pułku artylerii polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, s. 29.
  3. ↑ Kazimierz Sobolewski: Zarys historji wojennej 27-go pułku artylerii polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1931, s. 35.
  4. ↑ Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2016-12-04].
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 835.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 747.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 466.
  8. 1 2 3 4 5 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 739.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 660.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 436.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 323.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 189, 485.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 72.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  15. ↑ Koreś 2011 ↓, s. 115.
  16. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 757.
  17. ↑ Głowacki 1985 ↓, s. 51.
  18. ↑ Stefan Majchrowski: Za drutami Murnau. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 159.
  19. ↑ Straty ↓, numer jeniecki „49082”.
  20. 1 2 Hanna Grudniewicz-Smenda. 1944.pl. [dostęp 2016-12-04].
  21. ↑ Straty ↓, numer jeniecki „48548”.
  22. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.