Wacław Stanisław Żyborski

Wacław Żyborski
(około 1938 roku, ze zbiorów NAC)
Data i miejsce urodzenia

4 grudnia 1893
Kowno

Data śmierci

1966

Odznaczenia

Wacław Stanisław Żyborski (ur. 4 grudnia 1893 w Kownie, zm. 1966) – polski urzędnik administracji II Rzeczypospolitej, kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego, dyrektor Departamentu Politycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w latach 1937–1939, skarbnik zarządu powołanego w Palestynie Związku Pracy dla Państwa.

Życiorys

Wacław Żyborski ukończył szkołę średnią w Małopolsce, będąc uczniem należał do organizacji niepodległościowych. Od 6 sierpnia 1918 roku służył w Legionach Polskich. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej i w powstaniach śląskich (w grudniu 1920 roku służył, w stopniu podporucznika, w referacie defensywnym krakowskiej ekspozytury Oddziału II Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego), później, do 1929 roku, służył w Wojsku Polskim. W 1928 roku został awansowany na kapitana (ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku), a w 1934 roku – przeniesiony do rezerwy.

Od 1929 roku pracował w Urzędzie Wojewody Tarnopolskiego, a od 1934 roku – w warszawskim urzędzie wojewódzkim. Od 1935 roku pracował na stanowisku naczelnika Wydziału Bezpieczeństwa Departamentu Politycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a 8 lutego 1937 roku awansował na stanowisko dyrektora Departamentu Politycznego tego ministerstwa.

W 1934 roku uczestniczył w organizacji Miejsca Odosobnienia w Berezie Kartuskiej. W 1938 roku wydał ściśle tajną instrukcję administracyjną o nienadawaniu mniejszościom niemieckim jakichkolwiek dodatkowych praw.

W czasie II wojny światowej organizował (i został skarbnikiem) bliskowschodniego Zarządu Związku Pracy dla Państwa w Tel-Avivie.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Alicja Bieńkowska, Działalność Związku Pracy dla Państwa na Bliskim Wschodzie w czasie II wojny światowej, w: Archiwum Emigracji, Studia — Szkice — Dokumenty, Toruń, Rok 2009, Zeszyt 1 (10), s. 76.
  2. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 Lista starszeństwa. [dostęp 2014-05-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-13)].
  3. ↑ Z ANTOLOGII TOLERANCJI POLSKIEJ - BEREZA KARTUSKA POLSKI OBÓZ KONCENTRACYJNY. tokfm.pl, 19 kwietnia 2012. [dostęp 2017-09-19].
  4. ↑ Baza nazwisk. [dostęp 2014-05-10]. (niem.).
  5. ↑ Alicja Bieńkowska, Działalność Związku Pracy dla Państwa na Bliskim Wschodzie w czasie drugiej wojny światowej, „Archiwum Emigracji * Studia * Szkice * Dukumenty”, 1 (10), Toruń: Uniwersytet Mikołaja Kopernika, 2009, s. 73–90, ISBN 978-83-231-2385-9.
  6. ↑ M.P. z 1932 r. nr 12, poz. 16 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  7. ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 295 „za zasługi na polu administracji państwowej i pracy społecznej”.
  8. ↑ M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 469 „za zasługi w służbie państwowej”.
  9. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.