Włodzimierz Kraszkiewicz
major piechoty
Data i miejsce urodzenia

14 października 1896
Hrubieszów

Data i miejsce śmierci

1971
Taunton

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legiony Polskie
Polska Siła Zbrojna

Jednostki

Batalion KOP „Żytyń”

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Włodzimierz Kraszkiewicz (ur. 14 października 1896 w Hrubieszowie, zm. 1971 w Taunton) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 14 października 1896 w Hrubieszowie, ówczesnym mieście powiatowym guberni lubelskiej, w rodzinie rolników Jana i Marty z Ciesielczuków.

30 lipca 1915, po ukończeniu szóstej klasy Gimnazjum Państwowego w Hrubieszowie, wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 1. kompanii I batalionu 4 pułku piechoty.

Od 3 lipca do 1 listopada 1919 był uczniem klasy 15. Szkoły Podchorążych w Warszawie. 9 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 podporucznikiem w piechocie i przydzielony do 35 pułku piechoty.

12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 66. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1927 został przeniesiony do Kadry Marynarki Wojennej w charakterze instruktora. W listopadzie 1928 został przydzielony do baonu podchorążych rezerwy piechoty nr 6a w Rawie Ruskiej na stanowisko instruktora. W marcu 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do baonu KOP „Ostróg”. W styczniu 1933 został odkomenderowany na kurs w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu wrócił do Ostroga. 4 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 42. lokatą. W marcu oczekiwał na nowy przydział. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 44 pułku piechoty w Równem na stanowisko dowódcy batalionu.

W 1938 został przeniesiony na stanowisko dowódcy baonu KOP „Żytyń”. Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał kolejno w Oflagu XI A Osterode, Oflagu IV B Königstein i Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech, w którym objął dowództwo 11 wołyńskiego baonu strzelców. 24 lutego 1947 objął dowództwo 511 Oddziału Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia (ang. 511 Basic Unit Polish Resettlement Corps), który powstał w wyniku połączenia 10 i 11 wołyńskiego baonu strzelców.

Był żonaty, miał syna Mirosława Jana (ur. 15 lutego 1926).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 5.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  3. ↑ Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 444, jako Szeliński Włodzimierz.
  4. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4149.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 122.
  6. 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 5.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 355.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931, s. 120.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 62, 907.
  10. ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 61.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934, s. 71.
  12. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 24, w marcu 1939 zajmował 33. lokatę.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 181.
  14. ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 33.
  15. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 941.
  16. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2023-01-05].
  17. ↑ Kronika ↓, s. 157.
  18. ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
  19. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  20. ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  21. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 4.
  22. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 62.
  23. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 24.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.