Włodzimierz Kownacki
pułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia

27 stycznia 1890
Czabanka

Data śmierci

1944

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Ośrodek Zapasowy Kawalerii „Łuków”

Stanowiska

dowódca środka

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Włodzimierz Kownacki h. Suchekomnaty (ur. 27 stycznia 1890 w Czabance, zm. 1944) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 27 stycznia 1890 w majątku Czabanka, w ówczesnym powiecie odeskim guberni chersońskiej, w rodzinie Władysława i Wandy z Jaxa-Małachowskich. W 1910 ukończył Korpus Kadetów w Odessie z maturą i wstąpił do Mikołajewskiej Szkoły Kawalerii w Petersburgu.

U kresu I wojny światowej w stopniu podrotmistrza pod koniec 1917 wszedł w skład utworzonej 1 Chorągwi Kirasjerów Polskich, od końca grudnia 1917 pod nazwą I Dywizjon Pułku Kirasjerów Polskich. W 1918 w stopniu rotmistrza był dowódcą tej jednostki (w toku późniejszych przemianowań funkcjonowała pod nazwami: 2 Pułk Strzelców Konnych 17 stycznia 1918, 5 Pułk Ułanów od 7 marca 1918, 7 Pułk Ułanów od 20 kwietnia 1918 i ostatecznie 12 Pułk Ułanów Podolskich od 25 października 1919). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W 1919 był dowódcą 6 Pułku Ułanów Kaniowskich. Uczestniczył w walkach wojny polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 12 Pułku Ułanów Podolskich, za co otrzymał Order Virtuti Militari. 5 czerwca 1920 pod Ozierną został ranny. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.

Po zakończeniu działań wojennych kontynuował zawodową służbę wojskową w 12 puł. w Białokrynicy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 43. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Do 1924 był zastępcą dowódcy pułku i jednocześnie dowódcą I dywizjonu, a następnie dowódcą kadry szwadronu zapasowego w Zamościu. Później został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 12 kwietnia 1927 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 28 stycznia 1928 ogłoszono jego przeniesienie do 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich w Poznaniu na stanowisko dowódcy pułku. 10 listopada 1930 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 2. lokatą w korpusie kawalerii. 2 lipca 1939 został wyznaczony na stanowisko komendanta Kadry Zapasowej Kawalerii Łuków. 8 lipca przekazał dowodzenie płk. Stanisławowi Królickiemu.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku dowódcy Ośrodka Zapasowego Kawalerii „Łuków”. W czasie niemieckiej okupacji w szeregach Armii Krajowej. Zginął w 1944.

Ordery i odznaczenia

rosyjskie
odznaki

Uwagi

  1. ↑ Daty nadania odznaczeń rosyjskich podane są według kalendarza juliańskiego. Zobacz daty nowego i starego porządku.

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-22].
  3. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
  4. ↑ Turkiewicz 1928 ↓, s. 5.
  5. ↑ Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 36.
  6. ↑ Turkiewicz 1928 ↓, s. 5-6.
  7. ↑ Turkiewicz 1928 ↓, s. 6.
  8. ↑ Turkiewicz 1928 ↓, s. 13.
  9. ↑ Turkiewicz 1928 ↓, s. 29.
  10. ↑ Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 65, 68, 71.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 28 lipca 1920, s. 646.
  12. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 156.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 623, 677.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 563, 599.
  15. ↑ Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 132.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 117.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928, s. 25.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 323, 338.
  19. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 47, 70.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 140, 661.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1930 roku, s. 323.
  22. 1 2 Tym 2013 ↓, s. 50.
  23. ↑ Szacherski 1968 ↓, s. 34, 333 autor stwierdził, że pułkownik Kownacki przeszedł na stanowisko dowódcy Ośrodka Zapasowego Kawalerii w Łukowie.
  24. 1 2 Tym 2013 ↓, s. 75.
  25. 1 2 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2022-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-02-10)].
  26. ↑ Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 202.
  27. ↑ Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 202, tu podano, że zginął zamęczony w więzieniu Gestapo.
  28. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 6.
  29. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-22].
  30. ↑ Ułani Podolscy 1991 ↓, s. 376.
  31. ↑ M.P. z 1933 r. nr 24, poz. 33.
  32. ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.
  33. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 140.
  34. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-22].
  35. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
  36. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
  37. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 323.
  38. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ковнацкий Владимир Владиславович. Офицеры русской императорской армии. [dostęp 2023-11-09].
  39. ↑ Kolekcja ↓, s. 1 foto.
  40. 1 2 3 4 5 Na podstawie fotografii [1].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.