Włodzimierz Kirszner
Data i miejsce urodzenia

3 marca 1939
Lasopol

Data i miejsce śmierci

29 lipca 1991
Rzeszów

Zawód, zajęcie

fotoreporter

Narodowość

polska

Włodzimierz Kirszner (ur. 3 marca 1939 w Lasopolu, zm. 29 lipca 1991 w Rzeszowie) – polski fotoreporter.

Życiorys

Urodził się 3 marca 1939 w Lasopolu w ówczesnej II Rzeczypospolitej (obecnie rejon kostopolski na Ukrainie). Jego rodzice ponieśli śmierć podczas II wojny światowej. Wychowywał się w domach dziecka na obszarze Lubelszczyzny. Od połowy lat 50. był zatrudniony w Lubelskiej Drukarni Prasowej na stanowisku linotypisty. Od tego czasu rozwijał pasję fotograficzną. Pod koniec 1967 przeprowadził się na Rzeszowszczyznę i podjął pracę w Rzeszowskich Zakładach Graficznych jako składacz linotypowy.

Od 1970 był członkiem Rzeszowskiego Towarzystwa Fotograficznego. Od 1972 pracował jako laborant fotograficzny w Oddziale CAF w Rzeszowie pod okiem Damazego Kwiatkowskiego. Od maja 1974 pracował w dzienniku „Nowiny”. Równolegle zdobył wykształcenie uzupełniające w Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, po czym został zatrudniony w redakcji gazety na etacie dziennikarskim. Był wieloletnim fotoreporterem „Nowin”. Dokumentując miejsca i wydarzenia z wielu dziedzin docierał często do trudno dostępnych rejonów. W sposób szczególny był związany z Bieszczadami, gdzie fotografował przyrodę. W wydaniach „Nowin” ukazywały się również wykonywane przez niego reprodukcje zdjęć. Łącznie wykonał dla redakcji „Nowin” ponad 300 tys. zdjęć. Poza publikacjami fotograficznymi tworzył także relacje i teksty, drukowane na łamach „Nowin”. Należał do Oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej w Rzeszowie.

Był żonaty z Zofią, miał córkę Dagmarę i syna Kamila. Zmarł śmiercią tragiczną 29 lipca 1991. Po raz ostatni był widziany w niedzielę 28 lipca 1991 wieczorem, po czym następnego dnia rano jego zwłoki zostało znalezione na betonowym podłożu u podnóża stromej skarpy, położonej naprzeciw zamku rzeszowskiego w centrum miasta. W tej sprawie dochodzenie podjęła policja i prokuratura, zaś za najbardziej prawdopodobną przyczynę śmierci przyjęto nieszczęśliwy wypadek. Został pochowany na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie 1 sierpnia 1991.

Poeta Jan Szelc napisał w 1991 wiersz pt. Cena chwili. Pamięci Wł. Kirsznera, wydany w tomikach poezji pt. Gwiazda Małej Rawki / Święte Buki z 1993 oraz pt. Odmawiam góry z 2004. Staraniem Oddziału PTTK w Brzozowie, Muzeum Regionalnego PTTK w Brzozowie, redakcji „Nowin” oraz Urzędu Gminy Nozdrzec zorganizowano I Zlot Dziennikarzy „Szlakami Włodka Kirsznera”, zakończony 28 listopada 1992 w Ośrodku Wypoczynkowym Krośnieńskich Hut Szkła w Nozdrzcu (dawny pałac Skrzyńskich). Na zakończenie tej imprezy wyłoniono laureata „Konkursu im. Włodka Kirsznera” na zdjęcie roku w prasie regionalnej (zwycięzcą został Igor Witowicz, autor zdjęcia pt. Cmentarz Łyczakowski, opublikowanego w wydaniu „Nowin” z 1 listopada 1992).

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Żegnaj Włodku. „Nowiny”. Nr 146, s. 1-2, 30 lipca 1991.
  2. 1 2 3 4 5 6 Wanda Mołoń: Wielkie nazwiska Nowin: Włodzimierz Kirszner. nowiny24.pl, 2009-09-17. [dostęp 2017-12-21].
  3. 1 2 3 Włodzimierz Kirszner. Nekrologi. „Nowiny”. Nr 146, s. 2, 30 lipca 1991.
  4. 1 2 3 4 prc. I Zlot Dziennikarzy Szlakami Włodka Kirsznera. „Nowiny”. Nr 232, s. 1-2, 26 listopada 1992.
  5. 1 2 3 4 5 Janusz Pawlak. I Zlot Dziennikarzy Szlakami Włodka Kirsznera. Gościnny Nozdrzec. „Nowiny”. Nr 232, s. 1-2, 26 listopada 1992.
  6. ↑ Piotr Cyrek. Na turystycznym szlaku. Taka sobie mieścina. „Nowiny”. Nr 129, s. 5, 5-7 lipca 1991.
  7. ↑ Włodzimierz Kirszner tytuł = Chcieć to móc!. „Nowiny”. Nr 49, s. 1, 29 lutego 1988.
  8. ↑ Włodzimierz Kirszner. Pamięci gen. Wł. Sikorskiego. „Nowiny”. Nr 125, s. 1, 1 lipca 1991.
  9. ↑ Kondolencje. „Nowiny”. Nr 149, s. 2, 2-4 sierpnia 1991.
  10. ↑ Zawiadomienie o pogrzebie Włodzimierza Kirsznera. „Nowiny”. Nr 147, s. 2, 31 lipca 1991.
  11. ↑ Pożegnanie Włodka. „Nowiny”. Nr 149, s. 1, 2-4 sierpnia 1991.
  12. ↑ Jan Szelc: Gwiazda Małej Rawki / Święte Buki. Sanok: 1993, s. 90.
  13. ↑ Jan Szelc: Odmawiam góry. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sanoku, 2004, s. 50. ISBN 83-919470-7-6.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.