Włodzimierz Kierp

Włodzimierz Kierp
Владимир Мартынович Керп
	generał major
Data i miejsce urodzenia	8 czerwca 1903 ; Gałoszewo k. Orszy
Data i miejsce śmierci	30 stycznia 1980 ; Widnoje
	Przebieg służby
Lata służby	1922–1956
Siły zbrojne	Armia Czerwona; ludowe Wojsko Polskie; Armia Radziecka
Jednostki	5 Brygada Artylerii Ciężkiej; Oficerska Szkoła Artylerii; 7 Łużycka Dywizja Piechoty
Stanowiska	dowódcy brygady, dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy	Wojna zimowa; II wojna światowa
	Odznaczenia
	;

Włodzimierz Martynowicz Kierp, ros. Владимир Мартынович Керп (ur. 26 maja^?/8 czerwca 1903 w Gałoszewie k. Orszy, zm. 30 stycznia 1980 w Widnoje) – generał major Armii Czerwonej i generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

Pochodził z polskiej rodziny osiadłej w guberni witebskiej. Od stycznia 1923 w Armii Czerwonej, w 1928 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii im. Krasina w Moskwie, pełnił różne funkcje sztabowe i dowódcze. W 1940 wziął udział w agresji na Finlandię. W czasie II wojny światowej dowodził między innymi 1 Kijowską Gwardyjską Brygadą Artylerii. 15 kwietnia 1944 odkomenderowany do Wojska Polskiego w stopniu pułkownika i wyznaczony na stanowisko dowódcy 5 Brygady Artylerii Ciężkiej. 3 listopada 1944 awansowany na generała brygady. Przeszedł szlak bojowy z 1 Armią WP. Podczas walk sześciokrotnie ranny. Po zakończeniu wojny został komendantem Oficerskiej Szkoły Artylerii Nr 1 w Chełmie. Od 1 kwietnia do 15 lipca 1946 był dowódcą 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty.

Był szefem Wojewódzkiego Komitetu Bezpieczeństwa w Katowicach.

30 sierpnia 1946 powrócił do ZSRR.

Zmarł 30 stycznia 1980 i został pochowany na cmentarzu w Widnoje.

Ordery i odznaczenia

Order Lenina (ZSRR, 19 listopada 1951)
Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR, pięciokrotnie: 20 sierpnia 1942, 31 sierpnia 1943, 3 listopada 1944, 7 maja 1945, 10 czerwca 1945)
Order Suworowa II klasy (ZSRR, 17 października 1943)
Order Bohdana Chmielnickiego II klasy (ZSRR, 1 października 1944)
Order Czerwonej Gwiazdy (ZSRR)
Medal „Za obronę Stalingradu” (ZSRR)
Medal „Za zdobycie Berlina” (9 czerwca 1945)
Medal „Za wyzwolenie Warszawy” (ZSRR, 9 czerwca 1945)
Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR, 9 maja 1945)
Medal „Weteran Sił Zbrojnych ZSRR” (ZSRR)

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Order Krzyża Grunwaldu III klasy (11 maja 1945)
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1945)
Złoty Krzyż Zasługi (30 maja 1946)
Srebrny Krzyż Zasługi
Medal za Warszawę 1939–1945
Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk
Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

Przypisy

↑ Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 631.
↑ M.P. z 1945 r. nr 6, poz. 26 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą”.
↑ M.P. z 1946 r. nr 107, poz. 200 „za pełną poświęcenia pracę w akcji siewnej”

Bibliografia

Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998.
Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 163–165.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 631.

[2] M.P. z 1945 r. nr 6, poz. 26 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą”.

[3] M.P. z 1946 r. nr 107, poz. 200 „za pełną poświęcenia pracę w akcji siewnej”