Władysław Michniewicz
pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

29 kwietnia 1901
Beryski (Bersyki)

Data i miejsce śmierci

25 maja 1995
Argentyna

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Kwatera Główna 2 Korpusu Polskiego

Stanowiska

szef oddziału informacyjnego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Władysław Michniewicz (ur. 29 kwietnia 1901, zm. 25 maja 1995 w Argentynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys

Urodził się 29 kwietnia 1901 we wsi Beryski (Bersyki) na Podolu, w rodzinie Antoniego. Był młodszym bratem Emilii, studentki uniwersytetu, zmarłej tragicznie w lipcu 1924 w Warszawie.

Od 1920 pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego na stanowisku kierownika kancelarii Wydziału IV. W sierpniu tego roku rozpoczął służbę w placówce wywiadowczej w Estonii. 11 lutego 1921 został mianowany podporucznikiem i wyznaczony na stanowisko drugiego pomocnika attaché wojskowego.

2 listopada 1928 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu 1928/30. 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko oficera sztabu.

Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 45. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym miesiącu formalnie pozostawał w dyspozycji szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (tzw. rezerwa Oddziału II SG). Faktycznie kierował placówką „M.17” w Bratysławie (od 27 marca lub 1 kwietnia 1939 w Ostrawie Morawskiej). Od 1943 pełnił służbę w Kwaterze Głównej 2 Korpusu Polskiego na stanowisku szefa Oddziału II Informacyjnego.

Zmarł 25 maja 1995 w Argentynie.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Tzw. rezerwa Oddziału II SG (zwana też „etatem zewnętrznym Oddziału II”) była to kilkudziesięcioosobowa grupa oficerów przydzielonych formalnie do dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWojsk., a faktycznie oddelegowanych do ekspozytur terenowych oraz zagranicznych placówek wywiadowczych.

Przypisy

  1. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-05-19]..
  2. ↑ Kozłowski 2022 ↓, s. 101.
  3. ↑ Zabójstwo czy samobójstwo. „Polska Zbrojna”. 202, s. 6, 1924-07-25. Warszawa..
  4. ↑ Samobójstwo studentki, siostry porucznika. „Polska Zbrojna”. 203, s. 7, 1924-07-26. Warszawa..
  5. 1 2 3 4 Kozłowski 2022 ↓, s. 102.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 366.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930, s. 286.
  8. ↑ Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 15.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 77, 484.
  10. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 533.
  11. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 33.
  12. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. IX, 432.
  13. ↑ Ulatowski 2013 ↓, s. 108.
  14. ↑ Wydarzenia miesiąca. „Kultura”. 9 (576), s. 167, wrzesień 1995. Paryż. ISSN 0023-5148..
  15. ↑ M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296.

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 roku). Warszawa: Sztab Główny, 1931.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Michał Kozłowski. Władysław Michniewicz „Wielki blef Sowiecki”. „Nowy Prometeusz”. 16, 2022. Warszawa. ISSN 2081-206X. 
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
  • Łukasz Ulatowski: Polski wywiad wojskowy w 1939 roku. Struktura organizacyjna, składy osobowe, personel, budżet, mob.. Warszawa: Łukasz Ulatowski, 2013. ISBN 978-83-938229-2-8.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.