Władysław Krawczyk
podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

23 lutego 1897
Krężnica Jara

Data i miejsce śmierci

22 października 1975
Chełm

Przebieg służby
Lata służby

1915–1946

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
7 Pułk Piechoty Legionów
24 Dywizja Piechoty
Wyższa Szkoła Wojenna
Gabinet Wojskowy Prezydenta RP
5 Pułk Strzelców Podhalańskich
Wyższa Szkoła Wojenna
Grupa Operacyjna „Bielsko”
2 Korpus Polski
PKPR

Stanowiska

zastępca szefa gabinetu
dowódca batalionu piechoty
szef sztabu grupy operacyjnej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Późniejsza praca

pracownik umysłowy

Odznaczenia

Władysław Krawczyk (ur. 23 lutego 1897 w Krężnicy Jarej, zm. 22 października 1975 w Chełmie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

W 1915 ukończył Gimnazjum im. Staszica w Lublinie. Walczył w legionowym 1 pułku ułanów, ukończył kurs oficerski w 1917, był internowany w Szczypiornie i Łomży po kryzysie przysięgowym.

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony mianowany dowódcą 6 kompanii 7 pułku piechoty Legionów. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Dowodził plutonem w 6. kompanii, a następnie objął jej dowództwo. W 1920 roku został mianowany podporucznikiem.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1366. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk piechoty Legionów w Chełmie. Przez kolejne lata kontynuował służbę w 7 pułku piechoty Legionów. W 1925 roku ukończył półroczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu i został dowódcą 3 kompanii ciężkich karabinów maszynowych w macierzystym pułku. 3 maja 1926 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 230. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 15 lipca 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do dowództwa 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisko oficera sztabu (etat Sztabu Generalnego). 23 grudnia 1929 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1929–1931. Z dniem 1 września 1931 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy taktyki ogólnej. 12 marca 1933 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 września 1934 roku został przeniesiony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP na stanowisko zastępcy szefa gabinetu. Od 1936 był dowódcą III batalionu 5 pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. Od lipca 1937 przebywał na półrocznym stażu w rumuńskim 13 pułku piechoty, w styczniu 1938 powrócił do jednostki, a w listopadzie został ponownie powołany do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy przedmiotu taktyki piechoty. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku i 78. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

W sierpniu 1939 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Grupy Operacyjnej „Bielsko”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej (od 3 września grupa operacyjna posługiwała się kryptonimem „Boruta”). Po kapitulacji przez sześć lat przebywał w niemieckiej niewoli, w Oflagu IVB Königstein i VIIA Murnau. W lipcu 1945 roku został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i przydzielony do Oddziału III Sztabu. W następnym roku wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wielkiej Brytanii. W 1949 roku wyjechał do Kanady.

W lutym 1956 roku powrócił do Polski, a we wrześniu tego roku podjął pracę jako kierownik kancelarii Szpitala Miejskiego w Chełmie. Zmarł 22 października 1975 roku w Chełmie.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 143, 433, 1431, w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Władysław II Krawczyk”, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie księdza kapelana rezerwy Władysława I Krawczyka urodzonego 12 grudnia 1892 roku.
  2. 1 2 3 Koral 1976 ↓, s. 351.
  3. 1 2 3 Cieplewicz i Kozłowski 1989 ↓, s. 584.
  4. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 95.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 143, 433.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 138, 376.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 129.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 15 lipca 1927 roku, s. 200.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 139, 218.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60, 798.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 46.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  13. ↑ Zbigniew Gnat-Wieteska. Garwolin. Gabinet Wojskowy Prezydenta. Rzeczypospolitej w latach 1926–1939, [w:] Niepodległość i Pamięć, 2006, Tom 13 , Numer 1 (22), s. 21.
  14. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 448.
  15. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 19.
  16. ↑ M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  17. ↑ M.P. z 1935 r. nr 258, poz. 308 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  18. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60.
  20. ↑ Cieplewicz i Kozłowski 1989 ↓, s. 584 wg autorów był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
  21. ↑ Udekorowanie komandorią orderu Orła Estońskiego adiutantów prezydenta RP Ignacego Mościckiego i radcę MSZ przez posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego Estonii w Polsce Hansa Markusa na Zamku Królewskim w Warszawie. nac.gov.pl, 1935. [dostęp 2017-09-02].
  22. 1 2 Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 241.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.