Władysław Roman Bzowski
Ladislaus Bzowski Janota von Bzowo

ppłk Władysław Bzowski (ok. 1923)
podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia

7 kwietnia 1885
Lwów

Data śmierci

1945

Przebieg służby
Lata służby

1904–1929

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

Galicyjski Pułk Ułanów Nr 1
8 Pułk Ułanów

Stanowiska

dowódca pułku
rejonowy inspektor koni

Odznaczenia

Władysław Roman Erazm Kazimierz Janota Bzowski (ur. 7 kwietnia 1885 we Lwowie, zm. 1945) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Na świat przyszedł w rodzinie Ambrożego Zygmunta Janoty Bzowskiego h. Ostoja (1842–1897) i Heleny z Dowbor-Muśnickich h. Przyjaciel (1862–1893). Pochodził ze starego rodu szlacheckiego Janotów Bzowskich h. Ostoja (mylnie Nowina), którego udokumentowane dzieje sięgały 1388 roku. Wujem Władysława Bzowskiego (bratem matki) był gen. Józef Dowbor-Muśnicki, zaś mężem siostry Teresy został płk. Jan Władysław Rozwadowski.

18 sierpnia 1904 został mianowany porucznikiem w Galicyjskim Pułku Ułanów Nr 1. W 1910 ukończył dwuletnią Wyższą Szkołę Jazdy w Wiedniu. W 1912 uzyskał tytuł cesarskiego i królewskiego szambelana. W tym czasie był, przez pewien czas, adiutantem cesarzowej Austrii. W 1911 awansował na nadporucznika. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W czasie I wojny światowej służył w Galicyjskim Pułku Ułanów Nr 1. W 1914 i 1915 był dwukrotnie ranny. Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1915. W 1918 był wykładowcą w Technicznej Akademii Wojskowej w Mödling pod Wiedniem i Szkole Kadetów Kawalerii w Mährisch Weißkirchen (obecnie Hranice na Morawach).

25 września 1915 poślubił w Krakowie Marię Janinę z Kossaków, córkę malarza Wojciecha Kossaka. Małżeństwo nie było jednak udane i niebawem rozpadło się (kościelne unieważnienie małżeństwa nastąpiło 12 marca 1919).

16 sierpnia 1919 w katedrze wawelskiej zawarł związek małżeński z Heleną Jordan h. Trąby (Brzezina). Z tego związku urodził się syn Jerzy (1920–1994), który ożenił się z Elisabeth von Janota Bzowski, niemiecką malarką, graficzką i autorką znaczków pocztowych.

8 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu rotmistrza. Początkowo był dowódcą oddziału przybocznego przy szefie Sztabu Generalnego gen. Tadeuszu Rozwadowskim, a następnie dowódcą Szkoły Podchorążych Kawalerii w Starej Wsi pod Warszawą i instruktorem w Centralnej Szkole Jazdy w Grudziądzu.

Po zakończeniu wojen odegrał szczególną rolę w dziejach 8 pułku ułanów, którym dowodził od 23 sierpnia 1922 do 10 stycznia 1923 i ponownie od 1 lipca 1923 do marca 1928. Dowództwo to uzyskał dzięki poparciu generalnego inspektora kawalerii, gen. Tadeusza Rozwadowskiego. 6 listopada 1923, dowodzony przez niego oddział został użyty do zdławienia protestów robotników, a on sam został ciężko ranny. Wedle opinii kronikarza pułku, Kornela Krzeczunowicza, ustalił takie zasady szkolenia, które przetrwały pięcioletni okres jego dowodzenia, a pułkowi przyniosły niezbędną wewnętrzną spoistość. Następnie został przydzielony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Lublinie. W listopadzie 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II. Z dniem 28 lutego 1929 został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1938 był inspektorem hodowli koni w Związku Hodowców Koni przy Małopolskim Towarzystwie Rolniczym i Krakowskiej Izbie Rolniczej oraz kierownikiem stada Hebdów.

Po rozpoczęciu okupacji niemieckiej został dowódcą w Armii Krajowej w Małopolsce. W końcu września 1944 został aresztowany wraz z żoną przez Gestapo w Krakowie i wywieziony do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego KL Gross Rosen.

Zmarł w kwietniu lub w maju 1945 w niemieckim obozie Groß-Rosen bądź Litomierzyce.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Władysław Janota-Bzowski z Bzowa h. Ostoja (mylnie Nowina) [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2022-01-05].
  2. ↑ Tomasz Wantuch. Płk dypl. Jan Władysław Rozwadowski. „Tuchowskie wieści”, s. 19, lipiec-sierpień 2012, nr 47 (127). Towarzystwo Miłośników Tuchowa. ISSN 1234-6640.
  3. ↑ Wspomnienie o Pawle Jordan Rozwadowskim. rozwadowski.org. [dostęp 2014-12-09].
  4. ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 912.
  5. ↑ Rafał Podraza (zebrał i opracował): Magdalena, córka Kossaka: wspomnienia o Magdalenie Samozwaniec. Warszawa: PIW, 2007, s. 167. ISBN 978-83-06-03080-8.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 327, 337.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 330.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 33.
  9. ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2007-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-01-03)].
  10. ↑ M.P. z 1924 r. nr 60, poz. 168 „za ofiarną służbę w wypełnianiu żołnierskiego obowiązku”.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 9 kwietnia 1924 roku, s. 197.
  12. ↑ M.P. z 1939 r. nr 143, poz. 336 „za zasługi na polu podniesienia hodowli koni”.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 327.
  14. 1 2 3 4 Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1005.

Bibliografia

  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Łącznik Rodzinny. Organ Związku Rodowego Janotów Bzowskich herbu Nowina, zeszyt 2, Warszawa, kwiecień 1938.
  • Kornel Krzeczunowicz, Ułani księcia Józefa. Historia 8 Pułku Ułanów ks. Józefa Poniatowskiego 1784–1945, Londyn 1960, s. 225.
  • Oficerowie – Polacy w byłej C i K Armii Austriackiej, oprac. Andrzej W. Hlawaty, „Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej” 1964, nr 33, s. 20.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.