Węglan baru, BaCO
3 – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu węglowego i baru.

Właściwości

Węglan baru w temperaturze pokojowej jest ciałem stałym barwy białej, słabo rozpuszczalnym w wodzie. Tworzy rombowe kryształy, które w temperaturze ponad 800 °C przechodzi w odmianę heksagonalną, zaś powyżej 975 °C w odmianę regularną.

pH jego roztworów wodnych wynosi 4–5 (0,016 g/l, 16 °C). Barwi płomień palnika na kolor zielony.

Podczas ogrzewania następuje jego rozkład z wydzieleniem dwutlenku węgla:

BaCO
3 → BaO + CO
2

Otrzymywanie

Jest otrzymywany w reakcji barytu z węglanem potasu pod zwiększonym ciśnieniem:

BaSO
4 + K
2CO
3 → K
2SO
4 + BaCO
3↓

Można go też otrzymać z siarczku baru i węglanu sodu:

BaS + Na
2CO
3 → Na
2S + BaCO
3↓

Zastosowanie

Stosuje się go w produkcji szkieł i szkliw łatwotopliwych i silnie załamujących światło. Służy też do zmiękczania wody kotłowej oraz do produkcji farb i papieru. Jest też stosowany w pirotechnice oraz do produkcji czystego tlenku baru. W produkcji cegieł i ceramiki, jest dodawany do masy ceramicznej w celu wytrącenia soli (wapniowych lub magnezowych), które powodują wykwity.

Toksyczność

Pyły węglanu baru działają drażniąco na skórę i oczy.

W przypadku spożycia wchłonięte jony baru powodują zaburzenia w ośrodkowym układzie nerwowym, biegunkę oraz spazmy. Mogą też wystąpić: ślinotok, nudności, wymioty oraz biegunka.

Przy przewlekłym narażeniu na kontakt z węglanem baru występują: arytmia serca serca i osłabienie jego pracy, wzrost ciśnienia krwi, zapaść krążenia oraz sztywność mięśni.

Przypisy