Virpi Katriina Sarasvuo z d. Kuitunen (ur. 20 maja 1976 r. w Kangasniemi) – fińska biegaczka narciarska, dwukrotna medalistka olimpijska, ośmiokrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zwyciężczyni Pucharu Świata.

Kariera

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Virpi Kuitunen pojawiła się podczas mistrzostw świata juniorów w Gällivare, gdzie zajęła szesnaste miejsce w biegu na 5 km techniką klasyczną, a w sztafecie zdobyła brązowy medal. W Pucharze Świata zadebiutowała 18 stycznia 1997 roku w Lahti, zajmując 51. miejsce na dystansie 15 km stylem klasycznym. Był to jej jedyny start pucharowy w sezonie 1996/1997 i wobec braku zdobytych punktów nie została uwzględniona w klasyfikacji generalnej. Taka sama sytuacja miała miejsce w kolejnym sezonie, w którym również wystąpiła jedynie w Lahti, zajmując miejsce w szóstej dziesiątce. Pierwsze punkty Pucharu Świata zdobyła 14 lutego 1999 roku w Seefeld, gdzie była trzydziesta w biegu na 5 km stylem dowolnym. Kuitunen wystartowała jeszcze w czterech biegach sezonu 1998/1999, ale nie zdobyła już punktów. Z dorobkiem 1 punktu zajęła ostatecznie 81. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lutym 1999 roku brała także udział w biegu na 5 km klasykiem podczas mistrzostw świata w Ramsau, kończąc rywalizację na 35. pozycji.

Sezon 1999/2000 zaczęła od zajęcia trzydziestego miejsca w biegu na 15 km stylem dowolnym 8 stycznia 2000 roku w Moskwie. W kolejnych dziewięciu startach w PŚ punkty zdobywała ośmiokrotnie, najlepsze wyniki osiągając 25 lutego w Falun i 8 marca w Oslo, gdzie zajmowała piętnaste miejsce, odpowiednio w biegu na 10 km stylem dowolnym oraz sprincie klasykiem. Sezon ten zakończyła na 34. miejscu. W sezonie 2000/2001 wystartowała tylko sześć razy, sześciokrotnie punktując. 29 listopada 2000 roku w Beitostølen po raz pierwszy znalazła się w czołowej dziesiątce, zajmując dziewiąte miejsce w biegu na 5 km stylem dowolnym. Już 17 grudnia w Brusson Finka wywalczyła swoje pierwsze podium: była trzecia w sprincie technik dowolną, przegrywając tylko ze swoją rodaczką Pirjo Manninen oraz Czeszką Kateřiną Neumannovą. Na podium stanęła także 10 lutego 2001 roku w Otepää, gdzie była druga za Norweżką Bente Skari w biegu na 5 km klasykiem. W klasyfikacji generalnej dało jej to osiemnaste miejsce. W lutym 2001 roku brała udział w mistrzostwach świata w Lahti, gdzie zdobyła złoty medal w biegu łączonym na 10 km. na tych samych mistrzostwach była także piąta w biegach an 10 i 15 km klasykiem, a wspólnie z koleżankami z reprezentacji była druga w sztafecie, jednak drużyna fińska została zdyskwalifikowana po wykryciu u Kuitunen skrobi etanolowej. Nie odebrano jej medalu zdobytego w biegu łączony, została jednak zawieszona na dwa lata, straciła więc szanse na występ podczas igrzysk olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku.

Do rywalizacji powróciła w końcówce sezonu 2002/2003. W sześciu startach zawsze punktowała, w tym 11 marca 2003 roku w Drammen była trzecia w sprincie klasykiem, ulegając tylko Bente Skari i Niemce Manueli Henkel. Trzy dni wcześniej w Oslo zajęła piąte miejsce na dystansie 30 km techniką klasyczną. Mimo niewielu startów w klasyfikacji generalnej zajęła 23. miejsce. Na początku 2003 roku zdołała także wystąpić na mistrzostwach świata w Val di Fiemme, gdzie była szesnasta w biegu łączonym na 10 km. Ponadto Finki z Kuitunen w składzie ponownie zajęły drugie miejsce w sztafecie, jednak podobnie jak dwa lata wcześniej zostały zdyskwalifikowane za doping (we krwi Kaisy Varis wykryto EPO). Przełom w karierze fińskiej biegaczki nastąpił w sezonie 2003/2004. Z 25 zawodów jednych nie ukończyła, a w trzech nie brała udziału, w pozostałych jednak zawsze punktowała. Aż piętnastokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, czterokrotnie stając na podium: 13 grudnia 2003 roku w Davos była druga w biegu na 10 km klasykiem, 18 stycznia w Novym Měscie była druga w sprincie stylem dowolnym, drugie miejsce zajęła także w sprincie klasykiem 26 lutego w Drammen, a 7 marca 2004 roku odniosła swoje pierwsze zwycięstwo, wygrywając bieg na 10 km klasykiem w Lahti. W klasyfikacji generalnej była ostatecznie szósta, w dystansowej siódma, a w sprinterskiej czwarta.

Mistrzostwa świata w Oberstdorfie w 2005 roku przyniosły jej kolejny medal. Kuitunen została tam wicemistrzynią świata w biegu na 30 km techniką klasyczną, przegrywając tylko z Marit Bjørgen z Norwegii. W pozostałych startach była piąta w sprincie klasykiem oraz w sztafecie,a w biegu łączonym na 15 km ostatecznie nie wystartowała. W startach pucharowych dziesięć razy znalazła się w pierwszej dziesiątce, w tym siedmiokrotnie stała na podium. Jedyne zwycięstwo odniosła 9 marca 2005 roku w sprincie klasykiem w Drammen, 14 grudnia 2004 roku w Asiago była druga w tej samej konkurencji, a 20 listopada 2004 roku w biegu na 10 km klasykiem w Gällivare, 5 marca w sprincie klasykiem w Lahti, 12 marca w biegu na 30 km klasykiem w Oslo oraz 16 marca 2005 w sprincie stylem dowolnym w Göteborgu zajmowała trzecie miejsce. W klasyfikacji generalnej była trzecia za Bjørgen i Neumannovą, w klasyfikacji sprintu była druga, a w klasyfikacji biegów dystansowych zajęła ósme miejsce. W kolejnym sezonie startowała rzadziej, ale zawsze punktowała. Tylko trzykrotnie nie zmieściła się w pierwszej dziesiątce, a na podium stanęła czterokrotnie. Już w drugim starcie sezonu, 19 listopada 2005 roku w Beitostølen była druga w biegu na 10 km klasykiem, dwa tygodnie później w Ruce powtórzyła ten wynik, następnie 4 lutego 2006 roku w Davos była druga w sprincie stylem dowolnym, a dzień później w tej samej miejscowości wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym. Sezon ten ukończyła na szóstej pozycji w klasyfikacji generalnej, siódmej w klasyfikacji dystansowej oraz dziesiątej wśród sprinterek. Na igrzyskach olimpijskich w Turynie wywalczyła wraz z Aino-Kaisą Saarinen brązowy medal w sprincie drużynowym techniką klasyczną. Była także piąta w sprincie indywidualnym, siódma w sztafecie i dziewiąta w biegu na 10 km stylem klasycznym.

Sezon 2006/2007 zaczęła od dwunastego miejsca w sprincie stylem dowolnym w Düsseldorfie i trzynastego w biegu na 10 km stylem dowolnym w Gällivare. 25 listopada w Ruce była druga w sprincie klasykiem, a dzień później wygrała bieg na 10 km klasykiem, podobnie jak 13 grudnia w Cogne, a 16 grudnia w La Clusaz była najlepsza w biegu na 15 km stylem dowolnym. Na przełomie 2006 i 2007 roku wzięła udział w pierwszej edycji Tour de Ski. Z sześciu etapów w trzecim zajęła trzecie miejsce (Oberstdorf – 10 km klasykiem), a czwarty (Asiago – sprint stylem dowolnym) i piąty (Cavalese – 15 km klasykiem) wygrała. Finka zwyciężyła w klasyfikacji końcowej, wyprzedzając Marit Bjørgen i Wałentynę Szewczenko z Ukrainy. W pozostałej części sezonu zajęła między innymi drugie miejsce 27 stycznia w biegu na 10 km klasykiem w Otepää, dzień później wygrała sprint klasykiem; wygrała także bieg na 10 km stylem dowolnym 3 lutego w Davos, sprincie stylem dowolnym 10 marca w Lahti i sprint klasykiem 14 marca w Drammen, 17 marca w Oslo była druga na dystansie 30 km klasykiem, a 21 marca 2007 roku zajęła drugie miejsce w Sztokholmie w sprincie klasykiem. W klasyfikacji generalnej zdecydowanie wygrała, zdobywając ponadto małe kryształowe kule w klasyfikacji dystansowej i sprinterskiej. Kuitunen została tym samym pierwszą Finką od 19 lat, która triumfowała w Pucharze Świata - w sezonie 1987/1988 najlepsza była Marjo Matikainen. Z mistrzostw świata w Sapporo przywiozła złote medale w sprincie drużynowym techniką dowolną (zdobyty z Riittą-Liisą Roponen), biegu na 30 km techniką klasyczną i biegu sztafetowym (razem z Pirjo Muranen, Riittą-Liisą Roponen i Aino-Kaisą Saarinen) oraz brązowy medal w sprincie techniką klasyczną.

Finka najlepsza była także w klasyfikacjach: generalnej i dystansowej sezonu 2007/2008, a w klasyfikacji sprinterskiej była trzecia za Petrą Majdič ze Słowenii i Astrid Jacobsen z Norwegii. Drugą edycję Tour de Ski ukończyła na drugim miejscu, około 36 sekund za Szwedką Charlotte Kallą i 17 sekund przed Włoszką Arianną Follis. Kuitunen wygrała pierwszy (Nové Město - 3,3 km klasykiem) i siódmy etap (Val di Fiemme – 10 km klasykiem), a w piątym (Nové Město - 10 km klasykiem) była druga. W pozostałych startach tego sezonu odniosła sześć zwycięstw: 8 grudnia w Davos (10 km klasykiem), 9 lutego w Otepää (10 km klasykiem), 27 lutego w Sztokholmie (sprint klasykiem), 2 marca w Lahti (10 km klasykiem), 5 marca w Drammen (sprint klasykiem) oraz 16 marca w Bormio (bieg łączony 2x10 km). Była także trzecia w sprincie klasykiem 10 lutego 2008 roku w Otepää, a w sześciu innych startach znajdowała się w pierwszej dziesiątce.

W sezonie 2008/2009 startowała rzadziej, opuszczając między innymi cykl Finału Pucharu Świata w Falun. Zwyciężyła za to w trzeciej edycji TdS, stając się pierwszą w historii zawodniczką, która dwukrotnie triumfowała w tej imprezie. Wygrała drugi (Oberhof – 10 km klasykiem), czwarty (Nové Město – 9 km klasykiem) i szósty (Val di Fiemme – 10 km klasykiem) etap, a w pozostałych nie schodziła poniżej 21. miejsca. Ostatecznie jednak wyprzedziła swoją rodaczkę Saarinen, która zajęła drugie miejsce o zaledwie 7,2 sekundy. Ponadto była druga w sprincie klasykiem 29 listopada w Ruce, pierwsza w biegu na 10 km klasykiem 13 grudnia w Davos oraz dwukrotnie trzecia w Otepää w biegu na 10 km i sprincie klasykiem, odpowiednio 24 i 25 stycznia. W klasyfikacji generalnej była piąta, dystansowej szósta, a w sprinterskiej zajęła jedenastą pozycję. W lutym 2009 roku brała udział w mistrzostwach świata w Libercu, gdzie razem z Saarinen zdobyła złoty medal w sprincie drużynowym stylem klasycznym, a wspólnie z Saarinen, Roponen i Muranen zwyciężyła także w sztafecie. W pozostałych startach była między innymi czwarta w biegu na 10 km techniką klasyczną, przegrywając walkę o podium z Justyną Kowalczyk oraz trzynasta w biegu łączonym.

Najważniejszym punktem sezonu 2009/2010 były igrzyska olimpijskie w Vancouver. Reprezentacja Finlandii w składzie: Pirjo Muranen, Virpi Kuitunen, Riitta-Liisa Roponen i Aino-Kaisa Saarinen zdobyła tam brązowy medal, ulegając tylko drużynom Norwegii i Niemiec. Indywidualnie medalu ni zdobyła, zajmując dziewiąte miejsce w sprincie klasykiem oraz trzynaste na dystansie 30 km tą samą techniką. W startach pucharowych punktowała za każdym razem, ani razu jednak nie znalazła się na podium. Trzykrotnie plasowała się w najlepszej dziesiątce zawodów, najlepszy wynik osiągając 16 stycznia 2010 roku w Otepää, gdzie była szósta w biegu na 10 km stylem klasycznym. Wystartowała w czwartej edycji TdS, ale wycofała się z rywalizacji przed czwartym etapem. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 22. miejsce.

W marcu 2010 roku zakończyła karierę. Łącznie 43 razy stawała na podium zawodów Pucharu Świata, odnosząc przy tym 20 zwycięstw. Niedługo później, 16 lipca wyszła za mąż za Jariego Sarasvuo.

Osiągnięcia

Linki zewnętrzne

• Profil na oficjalnej stronie FIS. [dostęp 2016-01-04]. (ang.).
• Profil na sports-reference.com. sports-reference.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-13)]. (ang.)

Uwagi

Przypisy