Viera Kraicová
Data i miejsce urodzenia

5 lipca 1920
Modra

Data i miejsce śmierci

29 kwietnia 2012
Bratysława

Narodowość

słowacka

Alma Mater

Słowacki Uniwersytet Techniczny w Bratysławie Akademia Sztuk Pięknych w Pradze

Dziedzina sztuki

malarstwo, ilustracja, rysunek

Nagrody

nagroda Ľudovíta Fulli

Viera Kraicová (ur. 5 lipca 1920 w Modrej, zm. 29 kwietnia 2012 w Bratysławie) – słowacka malarka, ilustratorka i rysowniczka.

Życiorys

Urodziła się 5 lipca 1920 roku w Modrej. W latach 1940–1944 studiowała na Słowackim Uniwersytecie Technicznym w Bratysławie na wydziale rysunku i malarstwa m.in. u Jána Mudrocha i Martina Benki. Następnie w latach 1945–1950 uczęszczała na zajęcia w Akademii Sztuk Pięknych w Pradze w pracowniach Jána Želibskiego i Karola Minářa. Przez trzy lata asystowała Želibskiemu w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Bratysławie, po czym od 1955 roku pracowała jako niezależna artystka. W 1959 roku, wraz z Tamarą Klimovą, Jarmilą Čihánkovą i O. Bartošíkovą współzałożyła grupę artystyczną Skupina 4, której droga twórcza prowadziła od malarstwa realistycznego do twórczości niefiguratywnej na granicy abstrakcji.

Kraicová była najbardziej spontaniczną słowacką malarką drugiej połowy XX w., polegając w pełni na instynkcie. Kształty pojawiające się w jej pracach były często pochodną zabawy kolorem. Jak sama twierdziła, „obraz sam się musi namalować... wypłynąć na powierzchnię jak wody podziemne“. Poszukując własnej drogi malarskiej w latach 50., inspirowała się Paulem Klee i Joanem Miró.

Swe ilustracje, które najczęściej wykonywała akwarelą, wypełniała onirycznymi pejzażami i mocno stylizowanymi postaciami o efemerycznych kształtach. Łączyła lekkość z powagą oraz inspirowała się dziecięcymi rysunkami, sztuką naiwną i ludową. Często ilustrowała tomiki poetyckie. Do książek, które zilustrowała, należą: Babunia Boženy Němcovej (1965), Sedmikráska Márii Rázusovej-Martákovej (1966), Metamorfozy Owidiusza (1969), Čakanka Ľudmili Podjavorinskiej i Kniha rozprávok Milana Rúfusa (1974).

Sporadycznie projektowała także mozaiki w przestrzeniach publicznych. Jej prace można zobaczyć m.in. w szpitalach w Koszycach (1964) i Bratysławie (1972) i w hotelu Gerlach w Popradzie (1967).

W latach 1967, 1971 i 1973 wzięła udział w Biennale Ilustracji Bratysława. Książki z jej ilustracjami czterokrotnie zdobyły tytuł Československé najkrajšie knihy (pol. „najpiękniejsze książki Czechosłowacji”). W 1968 roku została wyróżniona nagrodą Cypriána Majerníka, a w 1987 roku nagrodą Ľudovíta Fulli. W 1988 roku otrzymała tytuł honorowy zaslúžilá umelkyňa.

Zmarła 29 kwietnia 2012 roku w Bratysławie.

Przypisy

  1. 1 2 Viera Kraicová [online], Web umenia [dostęp 2021-03-25] (słow.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Viera Kraicová, [w:] Zsófia Kiss-szemán, Viera Obuchová, Peter Paško, Galéria Nedbalka. Slovenské moderné umenie, 2012, s. 165, ISBN 978-80-970531-2-3 [dostęp 2021-03-25] (słow.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Viera Kraicová, Eva Cíferská (red.), Knižnica – Bibiana [dostęp 2021-03-25] (słow.).
  4. 1 2 3 4 5 Zomrela výtvarníčka Viera Kraicová [online], SME, 30 kwietnia 2012 [dostęp 2021-03-25] (słow.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.