Uva di troia
‘Uva di Troia’
Gatunek

winorośl właściwa
(Vitis vinifera)

Inne nazwy

nero di troia

Pochodzenie

Włochy

Ważne regiony uprawy

Apulia

Identyfikator VIVC

12819

Przeznaczenie owoców

wino

Kolor skórki

granatowoczarny

Cechy uprawowe
Dojrzewanie

późne

Uva di troia, nero di troia – odmiana winorośli właściwej o granatowoczarnej skórce, jedna z podstawowych odmian uprawianych w Apulii we Włoszech i uważana za jedną z najlepszych w regionie. Kojarzona z krzepkimi winami apelacji Castel del Monte DOC.

Charakterystyka

Uważa się, że uva di troia została sprowadzona na Półwysep Apeniński przez Greków. Inne hipotezy wskazują jako miejsce pochodzenia apulijskie miasteczko Troia, które mogło być założone przez Greków albo albańską Cruję.

Badania DNA wykazały, że odmianami rodzicielskimi uva di troia są popularna bombino bianco i quagliano, uprawiana tylko w Piemoncie.

Szczep uva di troia dojrzewa późno i jest wrażliwy na mączniaka rzekomego.

Wina

Odmiana daje mocne, czerwone wina, dobrze nadające się do starzenia. Wina zawierają stosunkowo dużo garbników i mają złożony charakter.

Rozpowszechnienie

Powierzchnia upraw znacząco spadła. W 1970 zarejestrowano ponad 9000 ha obsadzonych odmianą uva di troia, w 1990 było to 3001 ha, a w 2000 już 1782 ha.

Winnice skupiają się w Apulii, przede wszystkim w prowincjach Bari, Barletta-Andria-Trani i Foggia. Prócz apelacji Castel del Monte, w której produkuje się m.in. jednoodmianowe wina ze szczepu, stanowi główny składnik w apelacjach Rosso Barletta DOC, Rosso Canosa DOC, Cacc'e Mmitte di Lucera DOC i Rosso Cerignola DOC.

Na mniejszą skalę odmiana jest uprawiana w Kampanii, w okolicach Benewentu.

Synonimy

Tradycyjną nazwą jest uva di troia, lecz ze względów marketingowych na popularności zyskała nazwa nero di troia, podobna do nero d'avola. Poza nimi używa się następujących nazw: barlettana, canosa, sumarello (w Benewencie), summariello, tranese, troiano, troja, trojana, uva della marina, uva di barletta, uva di canosa, uva di troja, uva di troya, vitigno di barletta, vitigno di canosa

Przypisy

  1. 1 2 Uva di troia w bazie danych Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof. Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2014-12-30]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 724-725. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
  3. 1 2 Tutto vino 2008 ↓, s. 55.
  4. ↑ Stevenson 2005 ↓, s. 292.
  5. 1 2 3 4 Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 434. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.).
  6. 1 2 Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001, s. 404. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.).
  7. ↑ Stevenson 2005 ↓, s. 295.
  8. ↑ Pedigree confirmed by markers. Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof. [dostęp 2014-12-30]. (ang.).
  9. ↑ Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 861. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
  10. ↑ Statystyki w bazie danych Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof. [dostęp 2014-12-30]. (ang.).
  11. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 795.
  12. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 792.
  13. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 813-815.
  14. ↑ Stevenson 2005 ↓, s. 298.

Bibliografia

  • Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).
  • Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.