Urszula Kochanowska

Urszula Kochanowska
	; Jan Kochanowski z Urszulką – obraz Władysława Łuszczkiewicza
	; Korwin
Rodzina	Kochanowscy herbu Korwin
Data urodzenia	1575
Data śmierci	1578
Ojciec	Jan Kochanowski
Matka	Dorota Podlodowska

Urszula Kochanowska (także: Orszula Kochanowska) z rodziny Kochanowskich (ur. 1575, zm. 1578) – córka poety Jana Kochanowskiego i Doroty Podlodowskiej, wnuczka Piotra Kochanowskiego.

Życiorys

Urszula Kochanowska znana jest tylko z informacji zawartych w Trenach Jana Kochanowskiego – nie istnieją inne zewnętrzne źródła potwierdzające jej istnienie. Dlatego też formułowane były tezy, że być może jest ona tylko fikcyjną bohaterką utworu literackiego.

Według informacji poety zawartych w Trenach, Urszula już w wieku dwóch lat przejawiała zdolności poetycko-literackie, przez co rodzina i przyjaciele Kochanowskiego uznali ją za jego godną następczynię. Zmarła w wieku dwóch i pół lat, prawdopodobnie na tyfus, w roku 1578 lub 1579. Jej śmierć stanowiła dla Jana Kochanowskiego inspirację do napisania Trenów.

Zobacz też

Jan Kochanowski nad zwłokami Urszulki – obraz
Urszula Kochanowska – wiersz Bolesława Leśmiana

Uwagi

↑ Tren VI: Ucieszna moja śpiewaczko, Safo słowieńska, Na którą nie tylko moja cząstka ziemieńska, Ale i lutnia dziedzicznym prawem spaść miała, Tęś nadzieję już po sobie okazowała, Nowe piosnki sobie tworząc, nie zamykając Ustek nigdy, ale cały dzień prześpiewając (w. 1–6); Tren VIII: Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała, Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała. Nie dopuściłaś nigdy matce sie frasować Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować, To tego, to owego wdzięcznie obłapiając I onym swym uciesznym śmiechem zabawiając. (w. 5–10).
↑ Na podstawie Trenu XII można wywnioskować, że nie miała więcej niż trzydzieści miesięcy, czyli dwa i pół roku (w. 20).

Przypisy

1 2 Wilczek 2005 ↓, s. 127.
1 2 Ziomek 2012 ↓, s. 318.

Bibliografia

Piotr Wilczek: Literatura polskiego renesansu. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, 2005. ISBN 83-226-1492-6.
Jerzy Ziomek: Renesans. Wyd. XI – 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-13843-1.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[staropolska-treny1-2] Tren VI: Ucieszna moja śpiewaczko, Safo słowieńska, Na którą nie tylko moja cząstka ziemieńska, Ale i lutnia dziedzicznym prawem spaść miała, Tęś nadzieję już po sobie okazowała, Nowe piosnki sobie tworząc, nie zamykając Ustek nigdy, ale cały dzień prześpiewając (w. 1–6); Tren VIII: Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała, Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała. Nie dopuściłaś nigdy matce sie frasować Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować, To tego, to owego wdzięcznie obłapiając I onym swym uciesznym śmiechem zabawiając. (w. 5–10).

[staropolska-treny2-3] Na podstawie Trenu XII można wywnioskować, że nie miała więcej niż trzydzieści miesięcy, czyli dwa i pół roku (w. 20).

[CITEREFWilczek2005127-1] 1 2 Wilczek 2005 ↓, s. 127.

[CITEREFZiomek2012318-4] 1 2 Ziomek 2012 ↓, s. 318.