| Śródmieście | |||||||||||||
dom przy ul. Rybackiej (2022) | |||||||||||||
| Państwo | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | |||||||||||||
| Przebieg | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie Sanoka | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa podkarpackiego | |||||||||||||
Położenie na mapie powiatu sanockiego | |||||||||||||
| 49°33′47,1″N 22°12′26,2″E/49,563083 22,207278 | |||||||||||||
Ulica Rybacka w Sanoku – ulica w dzielnicy Śródmieście miasta Sanoka.
Ulica w swoim biegu odchodzi od ul. Zamkowej i opadającym stokiem opada ku rzece San (równolegle do niej przebiega analogicznie ul. Sanowa).
Historia
Po nadaniu praw miejskich Sanokowi (1339) powstały mury miejskie, przebiegające przez późniejszą ul. Rybacką.
W okresie zaboru austriackiego po wprowadzeniu autonomii galicyjskiej w 1867 nadano nazwy ulicom Sanoka, w tym ustanowiono ul. Rybacką.
Za obraz malarski pt. Stare domy przy ul. Rybackiej Wojciech Jahn otrzymał wyróżnienie w konkursie pt. „Ziemia rodzinna Grzegorza z Sanoka w malarstwie” (1985).
Ustanowiono pomnik przyrody w postaci lipy drobnolistne przy ul. Rybackiej.
Zabudowa
Od 1972 w wykazie zabytków Sanoka były ujęte domy przy ulicy Rybackiej pod numerami 8 (dawniej 6), 10, 13, 15, 17, 19.
Likwidacji uległy domy wpisane pierwotnie do wojewódzkiego rejestru zabytków tj. obiekty pod numerami 13, 17 (wpisane w 1958) i 8 (wpisany w 1959).
Drewniane domostwa przy ul. Rybackiej (jak również przy ul. Sanowej) w przeszłości były zamieszkiwane przez rodziny trudniące się rybactwem. Domy te wzmiankował Stefan Stefański opisując zwiedzanie Sanoka na kartach swojego wielokrotnie wznawianego przewodnika turystycznego.
Mieszkańcy
Od 1945 pod numerem 3a ulicy zamieszkiwali Arnold i Maria Andrunikowie.
Rzymskokatoliccy mieszkańcy ulicy przynależą do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego i Matki Bożej Pocieszenia.
Przypisy
- ↑ O dzielnicy. sanoksrodmiescie.pl. [dostęp 2022-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-16)].
- 1 2 3 Stefan Stefański: Sanok i okolice. Warszawa: Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Oddział w Sanoku, 1958, s. 17. Stefan Stefański: Sanok i okolice. Warszawa: Oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Sanoku / Sport i Turystyka, 1963, s. 22. Stefan Stefański: Sanok i okolice. Przewodnik turystyczny. Warszawa: Zarząd Oddziału PTTK w Sanoku, 1991, s. 37.
- ↑ Jerzy Kwiatek, Teofil Lijewski: Leksykon miast polskich, 1998, s. 755.
- ↑ Alojzy Zielecki: W epoce autonomii galicyjskiej. Struktury organizacyjne miasta. W: Feliks Kiryk (red.): Sanok. Dzieje miasta. Kraków: Secesja, 1995, s. 377. ISBN 83-86077-57-3.
- ↑ Konkurs „Ziemia rodzinna Grzegorza z Sanoka w malarstwie” – rozstrzygnięty. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 32 (359), s. 6, 10-20 listopada 1985.
- ↑ Piotr Kutiak: Przyroda. sanok.pl. [dostęp 2022-09-06].
- ↑ Artur Bata. Działalność Powiatowego Konserwatora Zabytków w Sanoku w 1972 r.. „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. Nr 17-18, s. 91-92, 1973.
- ↑ Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 czerwca 2022 r. Woj. podkarpackie. nid.pl, 2022. s. 147. [dostęp 2022-09-06].
- ↑ Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 115.