Tytus Komarnicki
Data i miejsce urodzenia

15 stycznia 1896
Jordanowice, Królestwo Polskie

Data i miejsce śmierci

9 września 1967
Londyn, Wielka Brytania

Stały Delegat RP przy Lidze Narodów
Okres

od 22 listopada 1934
do 1 listopada 1938

Poprzednik

Edward Bernard Raczyński

Następca

Sylwin Strakacz (Chargé d’affaires)

Poseł RP w Szwajcarii
Okres

od 1 listopada 1938
do maj 1940

Poprzednik

Jan Modzelewski

Następca

Aleksander Ładoś (chargé d’affaires)

Poseł RP w Holandii
Okres

od 1 października 1944
do 5 lipca 1945

Poprzednik

Wacław Babiński

Następca

Benedykt Elmer (reprezentujący Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej od 1946)

Odznaczenia

Tytus Komarnicki (ur. 15 stycznia 1896 w Jordanowicach, zm. 9 września 1967 w Londynie) – doktor habilitowany prawa, polski dyplomata i historyk.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Tytusa Sas Komarnickiego (1842–1899) i Josefy z Suszyckich (1867–1943). Był bratem Jadwigi i Wacława. Ukończył gimnazjum w Warszawie. Następnie studiował prawo na uniwersytecie w Dorpacie, Uniwersytecie Warszawskim i Sorbonie (gdzie w 1923 uzyskał stopień naukowy doktora praw). Ukończył również Wydział Dyplomatyczny Szkoły Nauk Politycznych w Paryżu.

Był pracownikiem Biura Komisji do Spraw Jeńców Tymczasowej Rady Stanu. Od 1 lipca do 1 listopada 1918 pracował w Departamencie Stanu Rady Regencyjnej. Od 20 listopada 1920 podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 1 lutego 1924 został sekretarzem poselstwa RP w Belgradzie. Do centrali MSZ powrócił 1 grudnia 1924 i do 1 stycznia 1928 pracował w Departamencie Politycznym jako radca ministra. W 1925 uczestniczył w konferencji lokarneńskiej. W 1928 sekretarz poselstwa RP w Berlinie, w latach 1929–1930 radca legacyjny w poselstwie RP w Watykan, 1930–1931 w Hadze. Od 1 sierpnia 1931 kierował w MSZ biurem prac przygotowawczych do międzynarodowej konferencji rozbrojeniowej, w lutym 1932 został zastępcą delegata i sekretarzem generalnym delegacji Polski na międzynarodową konferencję rozbrojeniową w Genewie. Od 22 listopada 1934 do 1 listopada 1938 pełnił funkcję delegata RP i ministra pełnomocnego przy Lidze Narodów. W latach 1938–1940 poseł RP w Bernie. Po upadku Paryża w czerwcu 1940 został mianowany na nieoficjalnego delegata Rządu RP na uchodźstwie na Francję, którą to funkcję pełnił do 1943. W latach 1944–1945 poseł RP przy rządzie Holandii w Londynie, po wyzwoleniu Holandii – w Hadze.

Po wojnie pracował jako wykładowca w polskiej Szkole Nauk Politycznych i Społecznych w Londynie, na Sorbonie i w Kolegium Wolnej Europy w Strasburgu. W 1955 habilitował się na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie.

Opracował do druku m.in. Diariusz i Teki Jana Szembeka, Londyn 1965–1969, pierwsze trzy tomy (z czterech wydanych). Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1958).

Był mężem Chiary Evy Marii di San Marzano (1903–2001).

Ordery i odznaczenia

Prace

  • Obrona Chełmszczyzny w Dumie. Druk. S-ki Wydaw. Głos. Warszawa 1918.
  • Rebirth of the Polish Republic.Study in the Diplomatic History of Europe 1914–1920. London 1957, Wyd. Heinemann Ltd.
  • Diariusz i teki Jana Szembeka 1934–1939, t. 1–4, (opr.) London 1964–1972.

Przypisy

  1. 1 2 Tytus Sas Komarnicki [online], geni_family_tree [dostęp 2023-02-26] (pol.).
  2. ↑ Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 221.
  3. 1 2 Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 czerwca 1939. Warszawa: Stowarzyszenie „Samopomoc Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej”, 1939, s. 201. [dostęp 2023-02-26].
  4. ↑ M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 468 „za zasługi w służbie państwowej”.
  5. ↑ Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 11, s. 300, 1936.
  6. ↑ M.P. z 1933 r. nr 235, poz. 255 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  7. ↑ M.P. z 1926 r. nr 259, poz. 729 „za zasługi na polu dyplomatycznem”.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 353.
  9. ↑ M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 278 „za zasługi na polu administracji państwowej w dziale służby zagranicznej”.
  10. ↑ Zezwolenia na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 65, 1937

Bibliografia

  • Komarnicki Tytus [w:] Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), BGW Warszawa 1994, ISBN 83-7066-569-1, s. 100–101.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.