Tylkowa Turniczka (słow. Tylkova vežička, ok. 2290 m) – turniczka w Wołowym Grzbiecie (Volí chrbát) w Tatrach Wysokich. Znajduje się w bocznej, południowej grani Żabiej Turni Mięguszowieckiej (Žabia veža, 2335 m), oddzielona od niej Tylkową Przełączką (Tylkova štrbina, ok. 2275 m). Na przełączkę tę Tylkowa Turniczka opada pionowym, 7-metrowej wysokości uskokiem. Na wschodnią stronę, do Kotlinki pod Żabim Koniem opada ściana o wysokości do 150 m. Jej dolna część zbudowana jest z litych płyt. Ku zachodowi, do Wołowej Kotlinki opada łatwy, trawiasto-skalisty stok. Z Tylkowej Przełączki opada do kotlinki żleb.

Deniwelacja południowej grani Tylkowej Turniczki wynosi około 200 m. Górna i środkowa część tej grani jest mało stroma i trawiasta, gdzieniegdzie tylko występują w niej skaliste partie. Dolna część natomiast tworzy bardzo stromy uskok o 100-metrowej wysokości i szerokości około 120 m. Prowadzą nim 3 drogi wspinaczkowe. Na wysokości około 2080 m uskok opada na pochyły taras zawalony dużymi głazami. 20-metrowej wysokości pas skalnych ścianek dzieli go na dwie części. Na górną część można łatwo wyjść po lewej stronie.

Nazwą przełęczy upamiętniono przewodnika tatrzańskiego Wojciecha Tylkę Suleję.

Drogi wspinaczkowe

  1. Prawą częścią dolnego uskoku (Ermitaż); V+ w skali UIAA, czas przejścia 3 godz.,
  2. Środkową częścią dolnego uskoku; V, 2 godz. 30 min,
  3. Lewą częścią dolnego uskoku; V, 2 godz. 30 min.

Przypisy

  1. ↑ Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [online] [dostęp 2020-05-27] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24].
  2. 1 2 3 Władysław Cywiński, Wołowy Grzbiet. Przewodnik szczegółowy, tom 12, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2006, ISBN 83-7104-037-7
  3. ↑ Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba, Warszawa: Sport i Turystyka, 1954
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.