Twierdzenie Słuckiego – w teorii prawdopodobieństwa, twierdzenie o zachowywaniu własności algebraicznych przez granice par ciągów zmiennych losowych z których pierwszy jest zbieżny według rozkładu a drugi zbieżny według prawdopodbieństwa do pewnej stałej. Twierdzenie udowodnione w 1925 przez rosyjskiego matematyka, Jewgienija Słuckiego; przypisywane także Cramérowi.

Twierdzenie

Niech będą ciągami rzeczywistych zmiennych losowych określonych na wspólnej przestrzeni probabilistycznej. Jeżeli

  • ciąg jest zbieżny według rozkładu do pewnej zmiennej losowej (symbolicznie ),
  • ciąg jest zbieżny według prawdopodobieństwa do pewnej stałej (symbolicznie ),

to

oraz w przypadku

  • .

Przypisy

  1. ↑ E. Slutsky, Über stochastische Asymptoten und Grenzwerte. Metron. 5 (3) (1925), 3–89.
  2. ↑ Gut 2005 ↓, s. 249.
  3. ↑ Manoukian 1986 ↓, s. 4.

Bibliografia

  • Allan Gut, Probability: a graduate course. Springer-Verlag, 2005. ISBN 0-387-22833-0.
  • E.B. Manoukian, Mathematical Nonparametric Statistics, Gordon & Breach, New York, 1986.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.