| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
200 |
| Strefa numeracyjna |
54 |
| Kod pocztowy |
87-610 |
| Tablice rejestracyjne |
CLI |
| SIMC |
0862492 |
Położenie na mapie gminy Dobrzyń nad Wisłą | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego | |
Położenie na mapie powiatu lipnowskiego | |
| 52°39′46″N 19°12′29″E/52,662778 19,208056 | |
Tulibowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie lipnowskim, w gminie Dobrzyń nad Wisłą.
Miejscowość leży nad rzeką Wisła. Znajduje się w niej dwór z I połowy XX wieku, wozownia oraz murowany spichlerz.
Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego.
Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 200 mieszkańców. Jest czternastą co do wielkości miejscowością gminy Dobrzyń nad Wisłą.
Historia
W 1371 Kazimierz III (książę szczeciński) nadał tereny wsi Tulibowo Stanisławowi z Nowego Miasta Korczyna.
Według regestru poborowego z 1564 wieś była własnością Tolibowskiego.
W 1800 Tulibowo zostało kupione przez Ignacego Duczymińskiego. Po jego śmierci 7 marca 1823 Tulibowo otrzymała jego córka Róża. Niemniej zgodnie z wykazem z 1825 Tulibowo liczące 20 domów należało do Karola Duczymińskiego. Majątek w Tulibowie był źle zarządzany i w 1854 został wystawiony na licytację, w efekcie której nowym właścicielem został Ludwik Śniechowski.
Właścicielką Tulibowa do 1898 była Aniela Miączyńska z domu Gniazdowska, żona Władysława hrabiego Miączyńskiego. W 1889 majątek Tulibowo liczący wtedy 20 włók kupił Stefan Gościcki z Reczewa. W rękach rodziny Gościckich majątek w Tulibowie, razem z majątkami w Glewie i Grochowalsku, znajdował się do 1939, kiedy to Julian Gościcki - syn Stefana Gościckiego, zginął w bitwie nad Bzurą. Po wybuchu II wojny światowej tereny Tulibowa zostały administracyjnie wcielone do III Rzeszy. Po wojnie w 1945 majątek został rozparcelowany.
Według spisu powszechnego z 1921 w Tulibowie wymienionym jako folwark w gminie Oleszno było 9 budynków i 138 mieszkańców. Z kolei we wsi Tulibówka były 3 budynki i 23 mieszkańców. Wszyscy mieszkańcy deklarowali się jako Polacy wyznania rzymskokatolickiego.
Przypisy
- 1 2 GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1313 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 141509
- 1 2 Tulibowo [online], Polskie Zabytki [dostęp 2016-07-14].
- ↑ Codex diplomaticus Poloniae. T. 2, pars 2., 1852, s. 752-754.
- ↑ Tulibowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 614.
- 1 2 Gałkowski ↓, s. 59.
- ↑ Gawarecki ↓, s. 153.
- ↑ Janusz Stankiewicz, Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne [online], www.stankiewicze.com [dostęp 2016-07-14].
- ↑ Gałkowski ↓, s. 70.
- ↑ Echa Płockie i Łomżyńskie, wyd. 27, Płock 1898.
- ↑ Szlachta województwa płockiego [online] [dostęp 2016-07-14] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-01].
- ↑ Grochowalsk [online] [dostęp 2016-07-14].
- ↑ Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej ↓, s. 64.
Bibliografia
- Wincenty Hipolit Gawarecki: Opis topograficzno - historyczny Ziemi Dobrzyńskiéy. Wyd. Nakł. Karola Kuliga. Płock 1825.
- Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej: Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 1 : m.st. Warszawa : Województwo warszawskie. Wyd. Główny Urząd Statystyczny. Warszawa 1925.
- Piotr Gałkowski: Genealogia ziemiaństwa ziemi dobrzyńskiej XIX - XX wieku. Wyd. Muzeum Ziemi Dobrzyńskiej w Rypinie. Rypin 1997.