Tlenek niklu(II)
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

NiO

Masa molowa

74,69 g/mol

Wygląd

żółty (w wysokiej temperaturze), czarny lub zielony krystaliczny proszek (w temperaturze pokojowej)

Identyfikacja
Numer CAS

1313-99-1

PubChem

14805

Podobne związki
Podobne związki

Ni
2O
3, Ni
3O
4

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Tlenek niklu(II), NiO – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym nikiel występuje na II stopniu utlenienia. Występuje naturalnie jako bunsenit.

Otrzymywanie

Można go otrzymać przez reakcję wody z niklem w temperaturze 1000 °C. Tlenek niklu(II) o barwie zielonej można otrzymać poprzez ogrzewanie niklu z wodą w temperaturze 1000 °C. NiO o czarnej barwie można otrzymać kalcynując azotan niklu(II) lub wodorowęglan niklu(II) w temperaturze 600 °C.

Właściwości

Występuje w formie zielonej i czarnej, a w wysokich temperaturach przybiera barwę koloru żółtego. Czarna forma jest aktywna chemicznie i tworzy proste sole w obecności kwasów, zaś zielona forma jest bierna chemiczne i odporna na wysokie temperatury. Jest antyferromagnetyczny. Jego temperatura topnienia wynosi 1957 °C, nie rozpuszcza się w wodzie, roztwarza się w kwasach.

Zastosowanie

Jest ważnym surowcem w procesach wytapiania i produkcji stopów. Może być również stosowany jako katalizator lub barwnik do kolorowego szkła.

Zagrożenia

Ma niską toksyczność, jednak jego wdychanie może powodować raka.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Dale L. Perry, Sidney L. Phillips, Handbook of Inorganic Compounds, CRC Press, 1995, s. 276, ISBN 0-8493-8671-3.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Eula Bingham, Barbara Cohrssen, Patty’s Toxicology, wyd. 6, t. 1, Hoboken: John Wiley & Sons, [cop. 2012], s. 666–667, ISBN 978-1-118-16581-2 (ang.).
  3. 1 2 3 4 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4–75, ISBN 978-1-4987-5429-3 (ang.).
  4. 1 2 Tlenek niklu(II) ≥ 96%, p.a, 400 mesh, czarny [online], karta charakterystyki produktu Carl Roth, 11 sierpnia 2016, numer katalogowy: 9925 [dostęp 2019-08-15].
  5. 1 2 Inorganic Chemistry, Nils Wiberg (red.), Academic Press, [cop. 2001], s. 1505, ISBN 0-12-352651-5 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.