Młodość

Urodziła i wychowała się w Dyneburgu w ówczesnej Łotewskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Jest córką łotewskich Polaków – Bronisława i Ludmiły Tumanowskich. W młodości działała w Stowarzyszeniu Polaków „Promień”, była też harcerką. Otrzymała stypendium polskiego rządu dla Polonii, dzięki któremu opuściła rodzinny Dyneburg i rozpoczęła studia w Polsce.

Wykształcenie i praca zawodowa

Ukończyła studia na Wydziale Nauk Społecznych (1997) oraz na Wydziale Zarządzania (1998) Uniwersytetu Gdańskiego. Rozprawę doktorską pt. Działalność lokacyjna towarzystw ubezpieczeniowych na rynku kapitałowym w Polsce napisała pod kierunkiem Elżbiety Ostrowskiej i obroniła w 2000 na Wydziale Zarządzania UG. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskała w 2010 na Uniwersytecie Gdańskim na podstawie pracy zatytułowanej Polityka inwestycyjna instytucji ubezpieczeniowych – istota, uwarunkowania, instrumenty.

Była zatrudniona w Katedrze Inwestycji i Nieruchomości Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Gdańskiego (na stanowisku profesora nadzwyczajnego). W 2011 objęła stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Systemów Finansowych Gospodarki Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. W kadencji 2015–2018 była sekretarzem Komitetu Nauk o Finansach Polskiej Akademii Nauk.

Pracowała w urzędzie obsługującym Komisję Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych (2005), była powoływana do organów nadzorczych instytucji finansowych, a także udzielała się jako biegły sądowy.

Jako ekspert weszła m.in. w skład Doradczego Komitetu Naukowego przy Rzeczniku Finansowym, zaś w latach 2014–2015 należała do grupy roboczej powołanej przez ministra gospodarki. W 2015 powołana w skład Insurance & Reinsurance Stakeholder Group działającej przy Europejskim Urzędzie Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA). W latach 2014–2015 była koordynatorem obszaru regulacji finansowej w Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych CARS na Uniwersytecie Warszawskim.

Działalność publiczna

Od 10 grudnia 2015 do 6 czerwca 2017 była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Odpowiadała za takie obszary działalności ministerstwa jak opracowanie i wdrożenie nowego mechanizmu algorytmicznego podziału dotacji budżetowej dla uczelni publicznych, poprawa efektywności wydatkowania środków oraz wdrożenie rozwiązań jakościowych w mechanizmach finansowania szkół wyższych.

W resorcie nauki pracę zakończyła w związku z powołaniem 7 czerwca 2017 na funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów. Odpowiadała tam za przygotowanie i wykonanie budżetu państwa oraz obsługę środków finansowych pochodzących z Unii Europejskiej.

9 stycznia 2018 objęła stanowisko ministra finansów w rządzie Mateusza Morawieckiego. Została odwołana z urzędu 3 czerwca 2019. Tego samego dnia prezydent Andrzej Duda powołał ją na członka Zarządu Narodowego Banku Polskiego.

W marcu 2020 objęła stanowisko wiceprezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w związku z tym odeszła z Zarządu NBP. Powierzono jej m.in. kwestie związane z finansowaniem nauki, edukacji, innowacji i gospodarki cyfrowej, współodpowiedzialność za program InvestEU, nadzór nad operacjami finansowymi banku w niektórych państwach członkowskich (Polska, Węgry, Chorwacja), a także w państwach Partnerstwa Wschodniego, Azji Środkowej, Chinach i Mongolii.