Taraba
Taraba major
(Vieillot, 1816)

Samiec sfotografowany w Bonito w Brazylii

Samica sfotografowana w Bonito w Brazylii
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

tyrankowce

Rodzina

chronkowate

Podrodzina

chronki

Plemię

Thamnophilini

Rodzaj

Taraba
Lesson, 1830

Gatunek

taraba

Synonimy
  • Thamnophilus major Vieillot, 1816
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania

Taraba, taraba wielka (Taraba major) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny chronkowatych (Thamnophilidae). Zasiedla większość krainy neotropikalnej, od południowo-wschodniego Meksyku do północnej Argentyny. Jedyny przedstawiciel rodzaju Taraba. Nie jest zagrożony.

Podgatunki i zasięg występowania

Wyróżnia się 10 podgatunków Taraba major:

  • T. m. melanocrissus (P. L. Sclater, 1860) – południowo-wschodni Meksyk do zachodniej Panamy
  • T. m. obscurus J. T. Zimmer, 1933 – zachodnia Kostaryka do północnej Kolumbii
  • taraba północna (T. m. transandeanus) (P. L. Sclater, 1855) – południowo-zachodnia Kolumbia, zachodni Ekwador i północno-zachodnie Peru
  • T. m. granadensis (Cabanis, 1872) – północna i środkowa Kolumbia oraz północno-zachodnia Wenezuela
  • T. m. semifasciatus (Cabanis, 1872) – wschodnia Kolumbia, południowa i północno-wschodnia Wenezuela, region Gujana oraz północno-wschodnia i środkowa Brazylia
  • T. m. duidae Chapman, 1929 – góry Duida (południowo-wschodnia Wenezuela)
  • T. m. melanurus (P. L. Sclater, 1855) – zachodnia Amazonia
  • T. m. borbae (Pelzeln, 1868) – zachodnio-środkowa Brazylia na południe od Amazonki
  • T. m. stagurus (M. H. K. Lichtenstein, 1823) – wschodnia i północno-wschodnia Brazylia
  • taraba południowa (T. m. major) (Vieillot, 1816) – wschodnia Boliwia, Paragwaj, południowa Brazylia i północna Argentyna

Morfologia

Mierzy 20 cm, osiąga masę ciała 50–70 g. Samiec kontrastowy, ma czerwone oczy, smoliście czarny wierzch ciała i trzy białe pręgi na skrzydle. Spód jego ciała początkowo jest biały, od nóg w tył szary. Samica ma kasztanowaty wierzch ciała i płowy spód.

Zachowanie

Taraba ma bardzo zróżnicowany pokarm, do jej diety należą m.in. ślimaki, drobne gryzonie i ryby. Środowiskiem tego gatunku ptaka są niższe części zarośli.

Status

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje tarabę za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Według szacunków z 2008 roku, całkowita liczebność populacji zawiera się w przedziale 0,5–5,0 milionów osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny.

Przypisy

  1. ↑ Taraba major, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. ↑ Taraba, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2011-10-07] (ang.).
  3. 1 2 Great Antshrike (Taraba major). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-20)]. (ang.).
  4. 1 2 Taraba major, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  5. 1 2 3 Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Thamnophilini Swainson, 1824 (wersja: 2020-11-15). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-12-13].
  6. ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Antbirds. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-12-13]. (ang.).

Bibliografia

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 350. ISBN 978-83-01-15733-3.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.