Tamaryszka
Acrocephalus melanopogon
(Temminck, 1823)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

trzciniaki

Rodzaj

Acrocephalus

Gatunek

tamaryszka

Synonimy
  • Sylvia melanopogon Temminck, 1823
  • Calamodus melanopogon (Temminck, 1823)
  • Lusciniola melanopogon (Temminck, 1823)
  • Lusciniola mimica Madarász, 1903
  • Lusciniola melanopogon albiventris (Kazakov, 1974)
Podgatunki
  • A. m. melanopogon (Temminck, 1823)
  • A. m. mimicus (Madarász, 1903)
  • A. m. albiventris (Kazakov, 1974)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania

     lęgowiska

     występuje przez cały rok

     przeloty

     zimowiska

Tamaryszka (Acrocephalus melanopogon) – gatunek małego ptaka z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae), wcześniej zaliczany do pokrzewkowatych (Sylviidae). Zamieszkuje plamowo Europę Południową, południowe części Europy Środkowej i Wschodniej, Bliski Wschód, Azję Środkową oraz północno-zachodnią Afrykę. Występuje głównie w krajach śródziemnomorskich, jednak w wielu miejscach można spotkać ją tylko latem albo zimą. Do Polski zalatuje wyjątkowo. Trzecie stwierdzenie pochodzi ze stawów w Spytkowicach w Małopolsce z kwietnia 2016 r.

Podgatunki i zasięg występowania

Wyróżniono trzy podgatunki A. melanopogon:

  • A. melanopogon melanopogon – południowa Europa na wschód do Ukrainy i zachodniej Turcji, północno-zachodnia Afryka.
  • A. melanopogon mimicus – wschodnia Turcja do południowej Rosji, Kazachstanu, Iranu i Iraku; poza sezonem lęgowym także Afganistan i północno-zachodnia część subkontynentu indyjskiego.
  • A. melanopogon albiventris – południowo-wschodnia Ukraina i południowo-zachodnia Rosja.

Morfologia

Ten gatunek reprezentuje trzciniaki, a dokładniej trzciniaki prążkowane. Jest dość podobna do rokitniczki i wodniczki, ale u niej dominuje barwa rdzawo-brązowa i jasnobrązowa.

Długość ciała 12–13 cm. Masa ciała 8,5–13 g.

Ekologia i zachowanie

Nie zasiedla „czystych” trzcinowisk, ale trzcinowiska z pałką i sitowiem. Odżywia się głównie małymi owadami jak krętaki. Czasami zjada też pająki. Niekiedy skład diety uzupełnia owocami wiśni (Prunus) i bzu (Sambucus).

Podczas okresu godowego samiec wydaje dźwięki podobne do głosu trzcinniczka, a czasami pieśń przypominającą śpiew słowika rdzawego. Gniazdo jest zwykle uwite wśród suchych trzcin lub kępy wysokich turzyc. W zniesieniu 2–7 jaj, najczęściej 3–6. Wysiadywaniem i opieką nad pisklętami zajmują się oboje rodzice. Inkubacja trwa 13–15 dni, a pisklęta opuszczają gniazdo po około 12 dniach od wyklucia.

Status i ochrona

IUCN uznaje tamaryszkę za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, obliczona w oparciu o szacunki organizacji BirdLife International dla Europy na rok 2015, zawiera się w przedziale 434–712 tysięcy dorosłych osobników. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku trend liczebności populacji oceniany jest jako prawdopodobnie stabilny.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Acrocephalus melanopogon, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 Moustached Warbler (Acrocephalus melanopogon). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 D. Lepage: Moustached Warbler Acrocephalus melanopogon. [w:] Avibase [on-line]. [dostęp 2023-02-10]. (ang.).
  4. 1 2 Acrocephalus melanopogon, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  5. ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Acrocephalidae Salvin, 1882 (1838) - trzciniaki - Brush, reed and swamp warblers (wersja: 2020-01-11). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-03-10].
  6. ↑ Tomasz Krzyśków. „Ptaki Polski”. 42 (2/2016), s. 4. Agencja Wydawniczo-Fotograficzna "Aves". (pol.).
  7. ↑ Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 33. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2016. „Ornis Polonica”. 58, s. 83–116, 2017.
  8. ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Bushtits, leaf warblers, reed warblers. IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-03-10]. (ang.).
  9. 1 2 3 4 5 6 J. del Hoyo, A. Elliott & D.A. Christie (red.): Handbook of the Birds of the World. T. 11: Old World Flycatchers to Old World Warblers. Barcelona: Lynx Edicions, 2011, s. 616. ISBN 978-84-96553-06-4. (ang.).
  10. ↑ Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.