Tadeusz Tyrowicz

Tadeusz Tyrowicz (przed 1937)
Data i miejsce urodzenia

24 sierpnia 1893
Lwów

Data i miejsce śmierci

19 grudnia 1978
Kraków

Narodowość

polska

Odznaczenia

Tadeusz Tyrowicz (ur. 24 sierpnia 1893 we Lwowie, zm. 19 grudnia 1978 w Krakowie) – polski inżynier, przedsiębiorca i przemysłowiec, major łączności Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 24 sierpnia 1893 we Lwowie. Był synem lwowskiego rzeźbiarza Ludwika Tyrowicza (1861-1930) i Józefy z domu Iżykiewicz (1861-1920) oraz starszym bratem bliźniaków bratem Mariana (1901-1989) i Ludwika (1901-1958). Uczył się w szkole realnej we Lwowie. Od 1910 do 1914 studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej.

Po wybuchu I wojny światowej i przerwaniu studiów służył w szeregach Legionów Polskich. W 1915 był żołnierzem oddziału telefonicznego Komendy LP. Mianowany plutonowym. Był internowany w Huszt i w Bustyaháza. Następnie, do listopada 1918 ukrywał się w Warszawie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i od listopada 1918 pracował w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a potem w Departamencie Technicznym MSWoj.. 8 grudnia 1918 awansowany na stopień oficerski podporucznika łączności. Potem awansowany na kapitana, w 1921 był w 1 batalionie zapasowym telegraficznym. Zweryfikowny w stopniu kapitana łączności ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1923 jako oficer nadetatowy 1 pułku łączności był przydzielony do Centralnych Zakładów Wojsk Łączności w Warszawie. Od 1925 do 1927 był kierownikiem CZWŁ. Od 1927 do 1930 sprawował stanowisko szefa inżynierii Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. W tym okresie, według stanu z 1928 jako oficer nadetatowy 1 p.ł. był przydzielony do tamtejszego 6 Okręgowego Szefostwa Łączności. W 1930 na własną prośbę został zwolniony ze stałej służby wojskowej. W 1934 jako major rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer w dyspozycji dowódcy O. K. VI i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

Był też piłkarzem, podczas wojny grał w barwach Legii, a potem w Lechii Lwów jako napastnik lewoskrzydłowy. Po dokończeniu studiów w 1922 uzyskał dyplom inżyniera komunikacji. Po śmierci ojca (1930), został właścicielem rodzinnej firmy „Zakłady kamieniarskie L. Tyrowicz”. Kontynuował prace w tej branży, wykonując pomniki cmentarne.

Działał w organizacjach rzemieślniczych. W czerwcu 1937 został wybrany prezesem Izby Rzemieślniczej we Lwowie. Był członkiem Komitetu Organizacyjnego Obozu Zjednoczenia Narodowego. W wyborach samorządowych z maja 1939 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Lwowa startując z Listy Chrześcijańsko-Narodowej jako kandydat Obozu Zjednoczenia Narodowego. We Lwowie zamieszkiwał przy ul. Piekarskiej 95.

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w działaniach zbrojnych, potem był jeńcem oflagu VI B Dössel. W tym czasie we Lwowie po nastaniu okupacji sowieckiej w połowie września 1939 sąsiadujące ze sobą przedsiębiorstwa kamieniarskie Tadeusza Tyrowicza i Kazimierza Périera (syna Henryka) zostały przekształcone w Kooperatywę Armii Czerwonej.

Od 1947 był wieloletnim pracownikiem Zjednoczenia Przemysłu Kamienia Budowlanego. Jako wykładowca pracował w Technikum Górnictwa Odkrywkowego w Krakowie. Opracował wiele podręczników i programów szkolnictwa kamieniarskiego i skalnego.

Był żonaty z Michaliną z domu Peter (189-1968). Miał syna. Zmarł 19 grudnia 1978 w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 763.
  2. 1 2 3 4 5 6 Tadeusz Tyrowicz. zolnierze-niepodleglosci.pl. [dostęp 2023-01-26].
  3. ↑ Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 180-181. ISBN 83-04-02817-4.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Nowy prezes Izby Rzemieślniczej we Lwowie. „Wschód”. Nr 52, s. 9, 30 czerwca 1937.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 Album inżynierów i techników w Polsce. T. 1, Cz. 1, Politechnika Lwowska. Rys historyczny. Informacje. Lwów: 1932, s. 74. [dostęp 2023-01-26].
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 967.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 885.
  8. 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 957, 966.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 874, 882.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 611, 621.
  11. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 353, 974.
  12. 1 2 Tadeusz Tyrowicz. baza.rocznikpilkarski.pl. [dostęp 2023-01-26].
  13. ↑ Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 183. ISBN 83-04-02817-4.
  14. ↑ Wykaz mandatów w wyborach do Rady miejskiej we Lwowie. „Gazeta Lwowska”. Nr 123, s. 2, 3 czerwca 1939.
  15. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Tadeusz Tyrowicz. Nekrolog. „Dziennik Polski”. Nr 289, s. 6, 21 grudnia 1978.
  16. ↑ Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 131. ISBN 83-04-02817-4.
  17. ↑ Kondolencje. „Dziennik Polski”. Nr 194, s. 2, 16 sierpnia 1968.
  18. ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Michalina Tyrowicz. rakowice.eu. [dostęp 2023-01-26].
  19. 1 2 Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Tadeusz Tyrowicz. rakowice.eu. [dostęp 2023-01-26].
  20. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.