Tadeusz Stanisław Kierst
podpułkownik
Data i miejsce urodzenia

1 października 1899
Warszawa

Data i miejsce śmierci

2 lutego 1975
Łódź

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

21 pułk piechoty
84 pułk piechoty

Stanowiska

dowódca kompanii
adiutant
dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

Kampania wrześniowa
Obrona Modlina

Odznaczenia

Tadeusz Stanisław Kierst (ur. 1 października 1899 w Warszawie, zm. 2 lutego 1975 w Łodzi) – podpułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys

W rodzinnym mieście uczęszczał do gimnazjum, a następnie służył w Legionach Polskich. Uczestnik walk o niepodległość. Od 1916 członek Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. W listopadzie 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców. W Warszawie ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty i dekretem z 17 października 1919 został mianowany podporucznikiem piechoty z dniem 1 listopada 1919. W okresie międzywojennym służył w 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy” w Warszawie na stanowisku dowódcy kompanii, a później był adiutantem pułku i dowódcą szkolnej kompanii podoficerskiej. 10 stycznia 1921 został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1921. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 2405. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 stycznia 1928 awansował na stopień kapitana. 8 kwietnia 1935 został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko dowódcy batalionu. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 95. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

W czasie wojny obronnej 1939 roku był w tym pułku dowódcą II batalionu. Od 14 września 1939 walczył w obronie Modlina. Od 30 września 1939, po kapitulacji załogi twierdzy modlińskiej, przebywał w niemieckiej niewoli, w obozie przejściowym w Działdowie, w koszarach III batalionu 32 pułku piechoty. 25 października 1939 został aresztowany z dwoma innymi oficerami pułku pod zarzutem złego traktowania jeńców wziętych do niewoli 15 września 1939, w czasie wypadu 84 pp. na Leszno. Wywieziony do więzienia w Płocku, a po długim śledztwie został w czerwcu 1941 uniewinniony przez niemiecki sąd wojskowy. Do wiosny 1945 przebywał w Oflagu II C Woldenberg.

W 1946 powrócił do kraju i zamieszkał w Łodzi. Początkowo pracował w przemyśle włókienniczym, a następnie do 1965 w spółdzielczości pracy. Był aktywnym działaczem Okręgowej Komisji Historycznej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Łodzi. W 1970 Minister Obrony Narodowej awansował go na stopień podpułkownika.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Wesołowski i Stepan podają w książce datę aresztowania 15 października 1939, a jeńców wziętych do niewoli 13 września 1939.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Wesołowski i Stepan 2012 ↓, s. 386.
  2. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 185;442.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 174;384.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 37;226.
  5. 1 2 3 4 5 Bielski 1991 ↓, s. 389.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 226.
  7. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 113.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 41.
  9. ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 342.
  10. ↑ Włodzimierz M. Drzewieniecki, Wrześniowe wspomnienia podporucznika, s. 156–157.
  11. ↑ Wesołowski i Stepan 2012 ↓, s. 387.
  12. ↑ M.P. z 1934 r. nr 23, poz. 35 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzednio nadanego Medalu Niepodległości (M.P. z 1932 r. nr 140, poz. 172).
  13. ↑ M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 89 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 365.

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1–2 (72), Warszawa 1975, s. 727.
  • Włodzimierz M. Drzewieniecki, Wrześniowe wspomnienia podporucznika, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978.
  • Mieczysław Bielski: Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991, s. 389. ISBN 83-11-07836-X.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 83-7188-691-8.
  • Andrzej Wesołowski, Kamil Stepan: Mobilizacja marcowa 1939 T–2: dokumenty i relacje. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe im. mjr. Bolesława Waligóry, 2012, s. 386–387. ISBN 978-83-934259-5-2.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.