Tadeusz Sołga
major weterynarii
Data i miejsce urodzenia

25 stycznia 1895
Końskie

Data i miejsce śmierci

1 lutego 1946
Włochy

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie,
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

KOSK VI,
KOSK 8,
8 Dywizjon Taborów,
2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich

Stanowiska

lekarz weterynarii pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
II wojna światowa

Odznaczenia

Tadeusz Paweł Sołga (ur. 25 stycznia 1895 w Krakowie, zm. 1 lutego 1946 we Włoszech) – major lekarz weterynarii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys

Tadeusz Sołga urodził się 25 stycznia 1895 w Krakowie lub 8 czerwca 1893 w Końskiem.

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były żołnierz Legionów Polskich został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika.

Został awansowany na stopień kapitana w grupie medyków weterynarii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer Kadry Okręgowego Szpitala Koni VI był odkomenderowana na studia w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. W 1924 jako oficer Kadry Okręgowego Szpitala Koni 8 był przydzielony do 8 Dywizjonu Taborów w Toruniu. Następnie zweryfikowany w stopniu kapitana lekarza weterynarii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Na przełomie lat 20. i 30. był lekarzem weterynarii 2 Pułku Szwoleżerów w Starogardzie. W tym okresie został awansowany na stopień majora lekarza weterynarii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. Do 1939 figurował pod adresem ul. Juliusza Słowackiego 9 m. 5 w Jarosławiu.

Podczas II wojny światowej został żołnierzem Wojska Polskiego we Francji, działał w ruchu oporu w Belgradzie oraz był więziony przez Niemców w obozie w Dachau. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych w stopniu majora. Zmarł 1 lutego 1946. Po ekshumacji został pochowany na cmentarzu polskim w Casamassima (miejsce 4-B-1).

Był żonaty z Marią Lewicką z domu Okulicz (1896-1973), z którą miał synów Zygmunta (1919-1972), Zbigniewa (1928-1983) i Jerzego (zm. 2016).

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 328, 1042.
  2. 1 2 3 4 Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 248.
  3. ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 108.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1401.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1389.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1265.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1269.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 760.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 626.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 343.
  11. ↑ Książka telefoniczna. 1939, s. 601.
  12. 1 2 3 S. Michalski: Ostatnie pożegnanie śp. Jerzego Sołgi. 2szwol.darsite.pl, 2016-01-08. [dostęp 2018-08-30].
  13. ↑ Tadeusz Sołga. polskiecmentarzewewloszech.eu. [dostęp 2018-08-29].
  14. ↑ Teresa Zaniewska. Concertina polskiego losu w biografiach lekarzy zwierząt zamknięta. „Biuletyn Północno-Wschodniej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej”. Nr 4 (54), s. 79, 2014.
  15. ↑ W Rocznikach Oficerskich 1923, 1924 podano Krzyż Walecznych dwukrotnie. W Rocznikach Oficerskich 1928, 1932 podano Krzyż Walecznych jednokrotnie.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.