Tadeusz Ochęduszko
major piechoty
Data i miejsce urodzenia

19 listopada 1897
Jaćmierz

Data i miejsce śmierci

22 grudnia 1979
Wrocław

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

45 Pułk Piechoty Austro-Węgier
3 Batalion Strzelców Sanockich
2 Pułk Strzelców Podhalańskich
Batalion KOP „Wołożyn”
17 Pułk Piechoty
Batalion ON „Rzeszów”
Pociąg Pancerny „F”
Centrum Wyszkolenia Piechoty

Stanowiska

dowódca plutonu
komendant obwodowy PW
dowódca batalionu
dowódca pociągu pancernego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Tadeusz Jan Ochęduszko (ur. 19 listopada 1897 w Jaćmierzu, zm. 22 grudnia 1979 we Wrocławiu) – major piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys

Urodził się jako Tadeusz Ochęduszko 18 listopada 1897 w Jaćmierzu. Był synem Zygmunta i Domiceli z domu Jasiewicz. Podczas I wojny światowej został zmobilizowany do c. i k. armii i służył w szeregach 45 pułku piechoty, biorąc udział w działaniach na frontach włoskim i albańskim, dosłużył stopnia chorążego.

Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 lutego 1918 i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera mianowany komendantem plutonu kkm (kompanii karabinów maszynowych). W stopniu podporucznika był dowódcą plutonu ciężkich karabinów maszynowych w szeregach 3 batalionu Strzelców Sanockich podczas wojny polsko-ukraińskiej. Od 1919 był oficerem 2 pułku Strzelców Podhalańskich, wraz z którym uczestniczył w walkach wojny polsko-bolszewickiej. W okresie pokoju w latach 20. i w pierwszej połowie lat 30. był oficerem zawodowym 2 pułku Strzelców Podhalańskich stacjonującego w Sanoku. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1928 pełnił funkcję Komendanta Obwodowego Przysposobienia Wojskowego w Sanoku. Wraz z kpt. Marianem Warmuzkiem był także przydzielony do nauki w sanockim gnieździe Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, gdzie działał osobny oddział Przysposobienia Wojskowego. W marcu 1934 został przeniesiony do batalionu KOP „Wołożyn”. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od marca 1937 służył w 17 pułku piechoty w Rzeszowie. W 1939 był dowódcą Rzeszowskiego Batalionu ON i równocześnie komendantem 17 Obwodu Przysposobienia Wojskowego w Rzeszowie przy 17 pp. Batalion wszedł w skład 3 Brygady Górskiej. W latach 30. był uprawniony do protokołowania „Górskiej Odznaki PZN” (1937).

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej batalion „Rzeszów” ON był składową Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej w Armii „Karpaty”. Na stanowisku dowódcy batalionu ON brał udział w walkach z Niemcami toczonymi w okolicach Zagórza i Leska do 19 września 1939. Po przedostaniu się na Węgry został tam internowany. W tym czasie sporządził dziennik dowodzonego przez siebie rzeszowskiego batalionu ON za czas od 27 sierpnia do 19 września. Zbiegł w maju 1940, trafił do Francji, a następnie w czerwcu 1940 do Wielkiej Brytanii. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Na przełomie 1941/42 sprawował stanowisko dowódcy Pociągu Pancernego „F” (w Barnstaple, Devon) w strukturze II Dywizjonu Pociągów Pancernych. Od czerwca 1944 służył jako wykładowca w Centrum Wyszkolenia Piechoty.

Po wojnie w 1947 powrócił do Polski, zamieszkał w Gdańsku, a później osiadł we Wrocławiu. Był zatrudniony m.in. we wrocławskim Przedsiębiorstwie Geologicznym. W 1969 przeszedł na emeryturę.

Zmarł 22 grudnia 1979 we Wrocławiu. Został pochowany w tym mieście na cmentarzu św. Wawrzyńca.

2 stycznia 1924 w Sanoku jego żoną została Janina Ludwika z domu Borczyk (ur. 15 kwietnia 1902, siostra Czesława; świadkami na ich ślubie byli Bronisław Prugar-Ketling i Ryszard Zacharski), z którą miał dzieci Ludwika (ur. 1925) i Krystynę (ur. 1928).

W 2011 pamiątki po majorze Tadeuszu Ochęduszce zostały przekazany przez jego krewnych do Muzeum Historycznego w Sanoku.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie nazwiska z „Ochęduszko” na „Ochęduszka” oraz daty urodzenia z „18 listopada 1897” na „19 listopada 1897”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 31, 26 stycznia 1934.

Przypisy

  1. 1 2 3 Księga małżeństw (1912–1924). Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. s. 154 (poz. 1).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 Andrzej Romaniak. Cenny dar dla Muzeum Historycznego. „Tygodnik Sanocki”. Nr 31 (1029), s. 6, 5 sierpnia 2011.
  3. ↑ Dekret Naczelnego Wodza Wojsk Polskich o przyjęciu do W.P. oficerów z b. armii austro-węgierskiej (838). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 647, nr 26 z 8 marca 1919.
  4. ↑ Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich o przydziale oficerów (841). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 654, nr 26 z 8 marca 1919.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 379.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 102.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 426.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 369.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 208.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 52.
  13. ↑ Kronika P. W. Święto Przysposobienia Wojskowego w Sanoku. „Naród i Wojsko”, s. 6–7, nr 13 z czerwca 1928.
  14. ↑ Tadeusz Miękisz: Zarys historii Tow. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku w 50-tą rocznicę jego istnienia. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1939, s. 28.
  15. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 28.
  16. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 666, 672.
  17. ↑ Jerzy Adam Radomski. Kampania wrześniowa na ziemi sądeckiej. „Rocznik Sądecki”. Tom 12, s. 297, 1971.
  18. ↑ Odznaki. Lista przodowników uprawnionych do protokołowania Odznaki Górskiej. W: Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1937-38. Wydawnictwo Polskiego Związku Narciarskiego, s. 267.
  19. ↑ Grób Tadeusza Ochęduszki, Geanalogia.
  20. ↑ Indeks do Ksiąg Zaślubionych Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku od roku 1911. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 145 (Tom J, poz. 1).
  21. 1 2 3 4 5 Na podstawie zdjęcia z 1933.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.