Tadeusz Nowakowski
Czyński
major kawalerii
Data i miejsce urodzenia

30 listopada 1898
Wielka Wieś

Data i miejsce śmierci

1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1915–1937, 1939–1940

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

Wileńska Brygada Kawalerii

Stanowiska

komendant Kwatery Głównej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Tadeusz Nowakowski, ps. „Czyński” (ur. 30 listopada 1898 w Wielkiej Wsi, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 30 listopada 1898 w Wielkiej Wsi, w ówczesnym powiecie miechowskim guberni kieleckiej, w rodzinie Stanisława i Marii z Krzyżanowskich.

16 czerwca 1915 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1 PułkU Ułanów. Od 3 lutego do 4 kwietnia 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu podoficerskiego w Ostrołęce, który ukończył z wynikiem dostatecznym. W latach 1918–1921 walczył w szeregach 11 Pułku Ułanów. W 1920 został mianowany podporucznikiem.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 298. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Później został przeniesiony do 23 Pułku Ułanów w Wilnie. W 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Służył na stanowisku dowódcy Szwadronu Kawalerii KOP „Budsław”. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1927 i 33. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1932 został przeniesiony z KOP do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy szwadronu zapasowego w Grodnie. W marcu 1934 został przeniesiony z Grodna do garnizonu Suwałki, przekazując obowiązki dowódcy szwadronu majorowi Mieczysławowi Kozaneckiemu. Później został przeniesiony do 4 Pułku Ułanów w Wilnie. 18 marca 1936 prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go z dniem 1 stycznia 1936 majorem w korpusie oficerów kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 6. lokatą. W 1937 został przeniesiony w stan spoczynku.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku komendanta Kwatery Głównej Wileńskiej Brygady Kawalerii. Dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Tadeusz III Nowakowski”, w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.

Przypisy

  1. 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 645, 684.
  2. 1 2 3 4 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-04-08].
  3. 1 2 3 4 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 378.
  4. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-04-08].
  5. ↑ Żołnierze Niepodległości ↓, tu podano, że urodził się w m. Książ na Kielecczyźnie lub 28 października 1898 we wsi Zwierzyniec k. Zamościa.
  6. 1 2 Żołnierze Niepodległości ↓.
  7. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 255, 792.
  8. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 171.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 578, 607.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 332, 351.
  11. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 63, 84.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 123.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 255.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 151, 627.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 161.
  16. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 381.
  17. ↑ Głowacki 1986 ↓, s. 367.
  18. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  19. ↑ M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 645.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 578.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 151.
  23. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-04-08].
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 365.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.