Tadeusz Maringe
Data i miejsce urodzenia

25 listopada 1888
Brudzyń

Data i miejsce śmierci

12 maja 1956
Warszawa

Zawód, zajęcie

rolnik

Odznaczenia

Tadeusz Maringe (ur. 25 listopada 1888 w Brudzyniu, zm. 12 maja 1956 w Warszawie) – polski inżynier, ziemianin, ułan Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Leonarda i Zuzanny z Kożuchowskich. Był bratem Leonarda Witolda (1890–1966), Jadwigi i Stefana, który zmarł w wieku dziecięcym.

W młodości uczył się w szkole rządowej w Kaliszu, następnie uczył się w gimnazjum Emiliana Konpoczyńskiego w Warszawie, które ukończył w 1907 roku. Po maturze wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie podjął studia na Uniwersytecie Londyńskim, który ukończył w 1912 roku z dyplomem inżyniera mechanika. Podczas pobytu w Londynie był działaczem tamtejszej komórki Polskiej Partii Socjalistycznej.

Po powrocie z Wielkiej Brytanii wyjechał do Zagłębia Dąbrowskiego, gdzie podjął pracę w Fabryce „Wilhelm Fitzner i Konrad Gamper” w Sosnowcu. Po wybuchu I wojny światowej został zwolniony z fabryki i podjął pracę w przemyśle drzewnym, a później trudnił się różnymi zajęciami, m.in. jako zarządca majątku Janusza Szweycera. W 1919 roku wraz z bratem Witoldem zakupił majątek w Lenartowie, w którym zamieszkał Witold, a Tadeusz gospodarował rodzinnym majątkiem w Smolinie.

W lipcu 1920 roku wraz z bratem zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego, gdzie został przydzielony do 1. szwadronu 203 ochotniczego pułku ułanów, z którym walczył na wojnie z bolszewikami.

Szczególnie odznaczył się 25 października 1920, kiedy „wraz z dwoma ułanami w rejonie m. Kostopola wysłany został na patrol. Przedostał się na tyły npla, wziął jeńca i zdołał wrócić do oddziału”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari, w tym samym patrolu brał udział jego brat, którego odznaczono Krzyżem Walecznych.

Zdemobilizowany w grudniu 1920. W lipcu 1921 roku był jednym z członków Komitetu Sztandarowego fundującego sztandar 18 Pułku Piechoty (jego żona została matką chrzestną sztandaru), brał także udział w przyjęciu Józefa Piłsudskiego w Koninie. Był aktywnym działaczem Związku Ziemian, promował również wśród rolników pomysł zakładania spółek. Był także prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej w Galewie. W 1928 roku wszedł w nieudaną spółkę z innymi ziemianami, inwestując w młyn w Kole, w wyniku bankructwa spółki utracił dużą część swojego majątku. W związku z tym zmuszony był podjął pracę na różnych posadach w majątkach ziemskich, m.in. jako zarządca majątku w Golinie, a następnie prowadził firmę nasienną Fijałkowskiego w Warszawie.

Po wybuchu II wojny światowej wraz z rodziną został wywieziony przez Niemców do Bochni, a majątek został im odebrany. Następnie z Bochni przedostał się z rodziną do Warszawy, gdzie dalej prowadził firmę i organizował wsparcie dla przybywających do miasta wysiedleńców. Wraz z żoną zaangażował się w działalność organizacji Tajna Armia Polska. a następnie także Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. W ich mieszkaniu przy ul. Filtrowej 63 istniał punkt kontaktowy, a następnie także zakonspirowane biuro Kazimierza Leskiego oraz Stanisława Jankowskiego.

Po 1945 roku jego majątek w Smolinie został przejęty przez państwo, a on sam zamieszkał w Poznaniu, gdzie wraz z Witoldem Karłowskim, Bronisławem Rykowskim i Julianem Walickim założył Dom Rolniczo–Handlowy Wspólna Praca, który prowadził działalność do 1949 roku.

W 1952 roku podupadł na zdrowiu i wkrótce potem zmarł, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 4-1-29).

10 sierpnia 1915 w Łasku ożenił się z Antoniną (Antonillą) Wyganowską, z którą miał czworo dzieci: Jerzego (1916–1944), zamordowanego przez Gestapo w więzieniu Montelupich, Hannę (1917–1990), Stanisława (1918–1943), zamordowanego w Auschwitz i Zofię (1919–2017).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Polak (red.) 1993 ↓, s. 131.
  2. 1 2 3 4 Durka 2021 ↓, s. 332.
  3. 1 2 Durka 2021 ↓, s. 333.
  4. 1 2 Durka 2021 ↓, s. 334.
  5. 1 2 Durka 2021 ↓, s. 335.
  6. 1 2 3 4 Durka 2021 ↓, s. 336.
  7. 1 2 Durka 2021 ↓, s. 337.
  8. 1 2 3 4 Durka 2021 ↓, s. 338.
  9. ↑ Cmentarz Stare Powązki: MARINGE'OWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-10-31].
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 29 października 1921, s. 1451.
  11. ↑ Rostworowski 1930 ↓, s. 31.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.