Tadeusz Kraśko
Data i miejsce urodzenia

28 października 1940
Worniany

Data i miejsce śmierci

23 lutego 2019
Warszawa

Zawód

dziennikarz, reportażysta, reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych

Lata aktywności

1971–1988

Tadeusz Kraśko (ur. 28 października 1940 w Wornianach, zm. 23 lutego 2019 w Warszawie) – polski dziennikarz telewizyjny, reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych, reportażysta, publicysta, dyplomata. Laureat trzech Złotych Ekranów i nagród Zakopiańskiego Festiwalu Filmów o Sztuce. Realizator licznych reportaży zagranicznych m.in.: z Włoch, Kuby, Litwy, Rosji, USA, Szwecji, Niemiec i Chorwacji. Autor kilkudziesięciu tytułów literatury faktu, m.in. literackich rozmów z Jerzym Turowiczem, Arturem Międzyrzeckim i prof. Adamem Zielińskim, dyrektor Instytutu Polskiego w Sztokholmie, dyrektor programowy pierwszej prywatnej telewizji Top Canal.

Życiorys

Wczesne lata

Urodził się pod Wilnem w miejscowości Worniany (obecnie na Białorusi) jako syn Wincentego Kraśki, działacza komunistycznego z czasów PRL, członka KC PZPR. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.

Kariera

W czasach PRL pracował dla Telewizji Polskiej, zastępca redaktora naczelnego Redakcji Publicystyki Kulturalnej TVP1, szef Redakcji Reportażu i Filmu Dokumentalnego TVP2. Autor i realizator wielu programów telewizyjnych, reportaży zagranicznych. Wyróżniony przez Zakopiański Festiwal Filmów o Sztuce w 1972 za film Wyprawa do kresu fotografii i w 1974 za film Zbigniewa Makowskiego pejzaże niedostępne. W 1986 otrzymał nagrodę Złote Ekrany przyznawaną przez czasopismo „Ekran” w kategorii „Cykl programów publicystycznych”. Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Na przełomie lat 70/80 pełnił funkcję radcy ambasady PRL i był dyrektorem Instytutu Kultury Polskiej w Sztokholmie.

Na początku lat 90. zwolniony z TVP2. Po 1991 dyrektor programowy pierwszej prywatnej telewizji Top Canal. Od tego czasu publikował książki, głównie wywiady-rzeki z dziennikarzami z okresu PRL. Od 2002 do 2003 członek Rady Nadzorczej spółki Glob Investment.

W wyborach parlamentarnych 2011 do Sejmu RP startował w okręgu wyborczym 19 z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej, mandatu nie uzyskał (otrzymał 164 głosy).

Życie prywatne

Był żonaty z producentką i scenarzystką filmową Barbarą Pietkiewicz, ich synem jest dziennikarz Piotr Kraśko (ur. 11 lipca 1971). Jego drugą żoną była Nina Terentiew. Miał córkę Ewę (ur. 18 października 1985), która także została dziennikarką i współpracowała ze stacjami TVP2, TVN i TVN Meteo.

Publikacje

  • Nie tędy droga! (1991, z Adamem Schaffem);
  • Początek raz jeszcze: Z Andrzejem Szczypiorskim rozmawia Tadeusz Kraśko (1991)
  • Leszek Moczulski: wygram tę wojnę! (1992, z Ewą Sochacką)
  • Pasjans telewizyjny (1992)
  • Chocholi taniec. Miesiąc w Roku Koguta: rozmowy z Andrzejem Szczypiorskim (1993)
  • Wierność: rozmowy z Jerzym Turowiczem (1995)
  • Z Adamem Zielińskim wiedeńskie rozmowy: opowieść o ryzyku, uporze, chińskiej tajemnicy, bałkańskiej tragedii i wiedeńskiej nostalgii (1995)
  • Rzeczpospolita demokracji lokalnej: rozmowy z Prof. Jerzym Regulskim, Prof. Michałem Kuleszą, Sen. Jerzym Stępniem, Prof. Piotrem Buczkowskim (1996, z Ewą Sochacką)
  • U progu XXI wieku (1996, z Arturem Międzyrzeckim)
  • U progu XXI wieku: o Monte Cassino – cezaryzmie – i minimum powagi – o pięknej lokalności poezji – o Rimbaudzie i klasykach – o surrealizmie i poezji amerykańskiej – o hasłach: „śmierć intelektualistom!”, „wykosić wszystko, co wystaje!” i „patrz pan, szatan!' (1996 z Arturem Międzyrzeckim)
  • Gdzie jest niedźwiedź?, czyli Z Adamem Zielińskim wiedeńskich rozmów ciąg dalszy (1998)
  • Czas skorpiona (1998)
  • Moje schody (1998, z Grzegorzem Tuderkiem)
  • Rak (1999, z Andrzejem Kułakowskim)
  • Wspomnienia oficera polskiego wywiadu Tadeusza Szadkowskiego – pułkownika W. P. w st. spoczynku (2003)
  • Licheń – świątynia trzeciego tysiąclecia (2004 z Grzegorzem Tuderkiem)

Filmografia (wybór)

Reżyser i scenarzysta
  • Kuba (1989)
  • Leningrad – nadzieja (1988)
  • Leningrad z Afganistanem (1988)
  • Spotkanie z prof. Schaffem (1988)
  • Litwa – prawda (1987)
  • Litwa – Polonia (1987)
  • Moskwa (1987)
  • Pamięć (1986)
  • Wyżej niż góry (1986)
  • Za horyzontem słońce (1978)
  • Obraz i ramy (1973)
  • Akademia (1973)
  • Krzesło i ramy (1973)
  • Brawa i brawka (1971)

Przypisy

  1. ↑ Nie żyje Tadeusz Kraśko, ojciec Piotra Kraśki. Wirtualna Polska. [dostęp 2019-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)]. (pol.).
  2. ↑ Nie żyje dziennikarz Tadeusz Kraśko, ojciec Piotra Kraśki. Na profilu zmarłego pojawił się przejmujący wpis. Warszawa w Pigułce. [dostęp 2019-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-24)]. (pol.).
  3. 1 2 Tadeusz Kraśko. Portal Filmowy. [dostęp 2019-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-24)]. (pol.).
  4. 1 2 3 4 5 Blog Tadeusza Kraśki. blog.onet.pl. [dostęp 2013-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-12)]. (pol.).
  5. ↑ Kraśko o dziadku w PZPR: był uczciwym człowiekiem. Fakt.pl. [dostęp 2015-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)]. (pol.).
  6. 1 2 Piotr Kraśko ma siostrę? Mroczny sekret dziennikarza. Super Express. [dostęp 2019-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)]. (pol.).
  7. ↑ Piotr Kraśko – rodzina: ojciec, dziadek, pierwsza i druga żona. Kim są?. Fokus TV. [dostęp 2015-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-24)]. (pol.).
  8. ↑ Robert Wit Wyrostkiewicz (2010-03-11): Życiorys Niny Terentiewej- Kraśko. Fronda.pl. [dostęp 2013-12-11]. (pol.).
  9. ↑ Nina Terentiew. Wirtualne Media, 2003-09-21. [dostęp 2013-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-04)]. (pol.).
  10. ↑ Komunistyczne klany. Nasz Dziennik, 2013-12-08. [dostęp 2013-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-26)]. (pol.).
  11. ↑ Tadeusz Kraśko (’40). Monitor Sądowy i Gospodarczy. [dostęp 2013-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)]. (pol.).
  12. ↑ Tadeusz Kraśko. wybory2011.pkw.gov.pl. [dostęp 2013-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)]. (pol.).
  13. ↑ Monika Kotowska: Nieznane mamy znanych gwiazd. Polki.pl. [dostęp 2012-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)]. (pol.).
  14. ↑ Piotr Kraśko: Nieznane fakty z życia. Żona, dzieci, wiek, Instagram. Gala.pl. [dostęp 2018-12-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)]. (pol.).
  15. ↑ Anita Czupryn (2013-04-01): Caryca mediów, Nina Terentiew, nie zna słowa „emerytura”. Polska The Times. [dostęp 2013-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)]. (pol.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.