Tadeusz Grochowalski
podpułkownik pilot
Pełne imię i nazwisko

Tadeusz Władysław Grochowalski

Data urodzenia

1887

Data i miejsce śmierci

31 grudnia 1919
Łuck

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Formacja

Carskie Siły Powietrzne
Armia Wielkopolska
Lotnictwo Wojska Polskiego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
bitwa pod Kaniowem
Powstanie wielkopolskie

Odznaczenia

Tadeusz Władysław Grochowalski (ur. 1887, zm. 31 grudnia 1919 w Łucku) – podpułkownik pilot Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej na Kijowszczyźnie. Był zawodowym oficerem armii Imperium Rosyjskiego. Podczas I wojny światowej latał w lotnictwie rosyjskim. Od grudnia 1917 roku był organizatorem i dowódcą I Polskiego Oddziału Awiacyjnego Bojowego w składzie II Korpusu Polskiego w Rosji. 11 maja 1918 roku walczył w bitwie pod Kaniowem, po zakończeniu której dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w obozie jenieckim w Białej Podlaskiej, a następnie w Forcie „Graf Berg” Twierdzy Brzeskiej.

Wstąpił do polskiego lotnictwa, 21 grudnia 1918 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 eskadry lotniczej w Warszawie. Następnie po wybuchu powstania wielkopolskiego udał się tam pomagając w tworzeniu tamtejszego lotnictwa. 14 lutego 1919 roku został organizatorem i pierwszym dowódcą 2 Wielkopolskiej eskadry lotniczej. 6 marca 1919 roku przystąpił do organizacji 3 Wielkopolskiej eskadry lotniczej polnej, którą dowodził do 19 kwietnia tego roku. Został pierwszym dowódcą I Wielkopolskiej Grupy Lotniczej. 23 maja 1919 roku Komisariat Naczelnej Rady Ludowej, na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim, generała piechoty Józefa Dowbor-Muśnickiego, mianował go majorem wojsk lotniczych ze starszeństwem, które miało być ustalone później.

Dekretem nr 177 z dn. 24 czerwca 1919 r. Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu zostaje awansowany na stopień podpułkownika. 28 września 1919 r. z inicjatywy czasopisma lotniczego Polska Flota Napowietrzna zorganizowano na lotnisku Poznań-Ławica pierwsze w Polsce po odzyskaniu niepodległości zawody i pokazy lotnicze. Pilot Tadeusz Grochowalski był uczestnikiem zawodów, był jednym z najlepszych pilotów, otrzymał I nagrodę na tych zawodach.

15 listopada 1919 roku został szefem Oddziału IIIb Lotnictwa Dowództwa Frontu Wielkopolskiego. Zmarł 31 grudnia 1919 roku w Łucku, w czasie urlopu, na zapalenie płuc.

Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Walecznych w 1921.

Przypisy

  1. 1 2 Tadeusz Grochowalski (?-1919), podpułkownik pilot Wojska Polskiego. infolotnicze.pl. [dostęp 2019-02-21].
  2. ↑ Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 42-43.
  3. ↑ Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 62.
  4. ↑ Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 185.
  5. ↑ Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 83.
  6. ↑ Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 81,83.
  7. ↑ Dekret Nr 55 Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej z dnia 23 maja 1919 roku w: Tygodnik Urzędowy Nr 16 z 4 czerwca 1919 roku, s. 72.
  8. 1 2 Grochowalski Tadeusz. shinden.org. [dostęp 2019-02-21].
  9. ↑ "Tadeusz Grochowalski", Polska Flota Napowietrzna 1/1920 s29
  10. ↑ Rozkaz Nr 1 Dowództwa Frontu Wielkopolskiego z dnia 15 listopada 1919 roku, § 8 „Lista personelu oficerskiego Dowództwa Frontu Wielkopolskiego”.
  11. ↑ Romeyko (red.) 1933 ↓, s. 385.
  12. ↑ Rozkaz Nr 2 Dowództwa Frontu Wielkopolskiego z dnia 3 stycznia 1920 roku, § 7.
  13. ↑ „Na wniosek gen. br. Hallera Józefa za męstwo i odwagę wykazane w bitwie Kaniowskiej w składzie b. II Korpusu Wschodniego w dniu 11.5.18 r.”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2098 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1670)

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.