Kościesza | |
| Rodzina |
Golejewscy |
|---|---|
| Data urodzenia |
1798 |
| Data śmierci |
1855 (1870) |
| Ojciec | |
| Matka |
Wiktoria |
| Rodzeństwo | |
Tadeusz Golejewski herbu Kościesza (1798–1855) – polski hrabia, powstaniec listopadowy, właściciel ziemski.
Życiorys
Urodził się w 1798 roku. Wywodził się z rodu hrabiowskiego Golejewskich herbu Kościesza. Rodzina Golejewskich pierwotnie pochodziła z ziemi mazowieckiej z Golejowa w powiecie bielskim. Jedna z linii rodu 8 lutego 1783 roku w Wiedniu otrzymała tytuł hrabiów galicyjskich z dodatkiem herbowym. Był synem Samuela Golejewskiego (właściciel dóbr Krzywcze wraz z miejscowościami Babińce, Filipcze, Chudiowce w obwodzie czortkowskim, Świerzkowce w powiecie kamienieckim, a od 1823 roku Chlebowa w powiecie tarnopolskim oraz członek Stanów Galicyjskich z grona magnatów w 1817 roku) i Wiktorii z domu Matuszewicz herbu Łabędź (chorążanka mińska). Jej rodzice byli właścicielami dóbr Krzywcze, Sapohów, Chlebów. Miał braci Samuela (powstaniec listopadowy, zm. 1846 lub 1848 roku), Jana Beatryka Antoniego (1798–1862, właściciel dóbr Krzywcze, członek Stanów Galicyjskich z 1838 roku, teść Szczęsnego Koziebrodzkiego) oraz siostrę Marię (ur. 1804 lub 1805, zm. 1893, żona sąsiedniego właściciela ziemskiego Cyryla Czarkowskiego).
Uczestniczył w powstaniu listopadowym jako oficer. Służył w pułku strzelców konnych w korpusie gen. Józefa Dwernickiego. Brał udział we wszystkich bitwach swojej jednostki, odznaczając się walecznością. W bitwie pod Boremlem odniósł ciężkie rany (19 kwietnia 1831 roku). Po przejściu wojsk generała na obszar Galicji powrócił do rodzinnego majątku.
Został właścicielem ziemskim. Do końca życia był kawalerem. Według jednej wersji zmarł w 1855 roku i został pochowany w Sapohowie, a według innej w 1870 roku i spoczął w Krzywczach. Tam został pochowany. Rodzina Golejewskich wygasła po mieczu 28 października 1893 roku.
Przypisy
- 1 2 3 4 Józef Białynia Chołodecki: Cmentarzyska i groby naszych bohaterów z lat 1794-1864 na terenie Wschodniej Małopolski. Lwów: 1928, s. 12, 43.
- ↑ Rocznik szlachty (I) 1881 ↓, s. 215-216.
- 1 2 3 Rocznik szlachty (II) 1883 ↓, s. 134.
- ↑ Herbarz polski (3) 1900 ↓, s. 284.
- 1 2 3 Almanach 1908 ↓, s. 371.
- ↑ Rocznik szlachty (I) 1881 ↓, s. 215.
- ↑ Sylwester Korwin Kruczkowski: Poczet Polaków wyniesionych do godności szlacheckiej przez monarchów austrjackich w czasie od roku 1773 do 1918: dalej tych osób, którym wymienieni władcy zatwierdzili dawne tytuły książęce względnie hrabiowskie lub nadali tytuły hrabiów i baronów jak niemniej tych, którym zatwierdzili staropolskie szlachectwo. Lwów: 1935, s. 29.
- 1 2 Rocznik szlachty (I) 1881 ↓, s. 216.
- ↑ Almanach 1908 ↓, s. 372.
- 1 2 Pamiętnik 1905 ↓, s. 127.
- ↑ Pamiętnik 1905 ↓, s. 127-128.
- ↑ Almanach 1908 ↓, s. 372-373.
- 1 2 3 4 5 6 7 Onufry Hieronim Kunaszowski: Życiorysy uczestników Powstania Listopadowego zebrane na pamiątkę obchodu jubileuszowego pięćdziesięcioletniej rocznicy tego powstania. Lwów: 1880, s. 23.
- ↑ Pamiętnik 1905 ↓, s. 128.
Bibliografia
- Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Rocznik szlachty polskiej. T. 1. Lwów: Księgarnia K. Łukaszewicza, 1881, s. 1-621.
- Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Rocznik szlachty polskiej. T. 2. Lwów: Księgarnia K. Łukaszewicza, 1883, s. 1-799.
- Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 3: Chmielewscy – Czetowscy. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1900, s. 1-388.
- Tadeusz Czarkowski-Golejewski: Pamiętnik Tadeusza Czarkowskiego-Golejewskiego pierwszego ordynata na Wysuczce. Poświęcony dzieciom i wnukom oraz najbliższej rodzinie. Borszczów: Drukarnia P. Seidmana, 1905, s. 1-287.
- Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach błękitny. Genealogia żyjących rodów polskich. Lwów / Warszawa: 1908, s. 1-1127.