Tadeusz Fritz

Kpt. Fritz w 1939
kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia

27 października 1898
Leszno, Królestwo Polskie, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

11 marca 1985
Burnley, Wielka Brytania

Przebieg służby
Lata służby

1916–1917
1917–1939
1945–1946

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier 1916–1917
Polska Siła Zbrojna 1917–1918
Wojsko Polskie (II RP) 1918–1939
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie 1945–1946

Jednostki

2 Pułk Ułanów
2 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu nr.II
7 Pułk Piechoty Legionów
Batalion ON "Gdynia II"

Stanowiska

Dowódca Kompanii Gdynia IV

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Późniejsza praca

pracownik fabryczny, właściciel sklepu

Odznaczenia

Tadeusz Adam Fritz (ur. 27 października 1898 w Lesznie, zm. 11 marca 1985 w Burnley) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w Lesznie, na terenie ówczesnego Imperium Rosyjskiego, w rodzinie Edwarda Fritza (ur. ok. 1860, zm. przed 1934), księgowego w cukrowni "Michałów", pochodzącego z Niemiec, z terenów Brandenburgii, i Stefanii Fritz z d. Słońskiej (ur. 1863). Matka była siostrą Stanisława Słońskiego. Miał dwie starsze siostry: Marię (po mężu Górską) i Zofię (po mężu Płocką), a także starszego brata Bronisława (ur. 1891), rotmistrza Wojska Polskiego.

8 czerwca 1916 zgłosił się do okupującej Warszawę Armii Austro-Węgierskiej. Otrzymał przydział do II Brygady Legionów Polskich, do 1 szwadronu, 2 Pułku Ułanów. W 1917, awansowany na stopień kaprala. W lipcu 1917, z powodu kryzysu przysięgowego zdezerterował z wojska, a następnie przez parę miesięcy pracował, jako praktykant rolny w Mińsku Mazowieckim. Pod koniec 1917, wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej. Od 1 lutego do 11 lipca 1918 uczęszczał do klasy "B", Szkoły Podchorążych Piechoty. Od lipca 1918 służył w 1 Pułku Piechoty, gdzie jako kapral podchorąży dowodzi plutonem. Od października 1918 w Wojsku Polskim.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w II batalionie 1 pułku, przemianowanego następnie na 7 Pułk Piechoty Legionów. Brał udział w walkach o Cieszyn, podczas wojny polsko-czechosłowackiej. Następnie, pułk został przeniesiony na front polsko-ukraiński, gdzie przebywał do połowy 1919. W 1919, awansowany na podporucznika. W tamtym czasie, pułk walczył także z Armią Czerwoną. Pod koniec 1919, wszedł w skład polskich oddziałów, pod dowództwem generała Edwarda Śmigłego-Rydza, które zostały wysłane na Łotwę, w ramach pomocy, w walce z Armią Czerwoną. 15 maja 1920, ppor. Fritz został ranny pod Kubliczami. Przebywał na rekonwalescencji w Warszawie. Następnie walczy w szeregach swojego pułku.

W 1921, 7 Pułk Piechoty, wszedł w skład garnizonu Chełm. Tadeusz Fritz dowodził tam 5 kompanią. W tym też roku, awansowany został na porucznika. W czasie przewrotu majowego, brał udział w walkach po stronie zamachowców. Na kapitana, mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1928. W 1929 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie, gdzie służył, jako adiutant dowódcy korpusu, generała Jerzego Dobrodzickiego. W 1934 przeniesiony, najpierw do 8 Pułku Piechoty Legionów, w garnizonie Lublina, a parę miesięcy później do Radomia, z przydziałem do 72 Pułku Piechoty. Równocześnie był instruktorem podchorążych, na okręg radomski. W 1939 pełnił służbę w II Gdyńskim Batalionie ON na stanowisku dowódcy kompanii Gdynia IV. Równocześnie pełnił funkcję komendanta miejskiego PW Gdynia IV. W tym samym roku ukończył kurs w Rembertowie i oczekiwał na awans na majora. Na początku kampanii wrześniowej, dostał się do niewoli i został osadzony w Berlinie. Następnie przeniesiony do Oflagu X C w Lubece. 20 kwietnia 1942 został przeniesiony do Oflagu II C Woldenberg.

Podczas pobytu w oflagu, niemieccy oficerowie proponowali mu, ze względu na pochodzenie z niemieckiej rodziny podpisanie volkslisty i przydział, w stopniu Hauptmanna do Wehrmachtu. Propozycję kategorycznie odrzucił. W obozie ciężko zachorował na żołądek. Po wyzwoleniu obozu, spędził kilka tygodni we Włoszech na rekonwalescencji. Następnie, w stopniu kapitana służył w jednej z kompanii wartowniczych. Służył w mieście Civitanova. Ze służby odszedł w 1946. Po wojnie na stałe osiadł w Burnley, gdzie początkowo pracował jako pracownik fabryczny, a następnie prowadził sklep spożywczy. 29 maja 1969 uzyskał brytyjskie obywatelstwo. Zmarł, po przejściu udaru, 11 marca 1985 w Burnley.

Rodzina

Tadeusz Fritz w 1923 ożenił się z rozwódką, Leokadią Posturzyńską z d. Luszawską (ur. 9 grudnia 1902 w Uhrze, zm. 29 grudnia 1984 w Dębicy). Leokadia, miała córkę Lilianę (1921–2018). Oprócz niej, para doczekała się córki Barbary (ur. 1934). Tadeusz Fritz, w Burnley związał się z inną kobietą, w wyniku niemożności powrotu do Polski.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 34.
  2. ↑ Żołnierze Niepodległości ↓, tu 28 marca 1897.
  3. ↑ Stefania Fritz (Słońska). Geni. [dostęp 2020-07-14].
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 456.
  5. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 914.
  6. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 895.
  7. ↑ Straty ↓.
  8. ↑ Według sporządzonego, według siebie przebiegu kampanii wrześniowej w Batalionie ON, podaje że jest kapitanem kompanii wartowniczej.
  9. ↑ Jak wynika z listów do córki.
  10. ↑ Naturalisation. „The London Gazette”. 44908, s. 7873, 1969-07-31. Londyn.
  11. ↑ Leokadia Fritz [online], timenote.info [dostęp 2022-09-20] (pol.).
  12. ↑ M.P. z 1934 r. nr 23, poz. 35 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzednio nadanego Medalu Niepodległości (M.P. z 1932 r. nr 217, poz. 249).
  13. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 65.
  14. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
  15. 1 2 3 Na podstawie fotografii [1].
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 240.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.