Tadeusz Czeszejko-Sochacki

Tadeusz Czeszejko-Sochacki
	; kpt. Tadeusz Czeszejko-Sochacki
	kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia	3 lutego 1895 ; Dyneburg, gubernia witebska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci	wiosna 1940 ; Charków, USRR, ZSRR
	Przebieg służby
Lata służby	1918–1929
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	1 pułk piechoty Legionów; 202 Ochotniczy Pułk Piechoty; 14 pułk piechoty; 76 pułk piechoty; 2 batalion strzelców
Stanowiska	dowódca kompanii; kwatermistrz batalionu
Główne wojny i bitwy	wojna polsko-ukraińska; wojna polsko-bolszewicka; II wojna światowa
	Odznaczenia
	;

Tadeusz Błażej Czeszejko-Sochacki (ur. 3 lutego 1895 w Dyneburgu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się 3 lutego 1895 roku w Dyneburgu jako syn Wacława (farmaceuty) i Walerii z Bogusławskich. Uczestnik wojen 1918–1921 (polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej) w szeregach 1 pułku piechoty Legionów i 202 Ochotniczego pułku piechoty (wchodzącego w skład Dywizji Ochotniczej). Ranny podczas prowadzonych walk.

W lutym 1921 roku kpt. Czeszejko-Sochacki, służący w tym czasie już w 14 pułku piechoty, został skierowany wraz z 54 innymi oficerami (przeważnie w randze kapitana) do 3-miesięcznej Klasy Oficerskiej w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Był to kurs przeszkolenia kapitanów, który rozpoczął się z dniem 10 lutego 1921 r. Dowództwo klasy objął major Stefan Kossecki, a jego współpracownikiem został major armii francuskiej Auffret. Kurs zakończył się egzaminem trwającym w okresie od dnia 27 kwietnia do dnia 1 maja 1921 roku. Kapitan Tadeusz Czeszejko-Sochacki został absolwentem Klasy Oficerskiej (Kapitanów) Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty, kończąc ją z 6. lokatą.

Na dzień 1 czerwca 1921 r. pełnił, nadal w randze kapitana, służbę w 14 pułku piechoty z Włocławka. W roku 1923 służył już w 76 pułku piechoty z Grodna, jako oficer rezerwowy zatrzymany w służbie czynnej. Zajmował wówczas 1123. lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy piechoty, wśród kapitanów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Powrócił do służby w 14 pułku piechoty i już jako oficer włocławskiego pułku z dniem 1 lipca 1924 r. został przemianowany na oficera zawodowego w randze kapitana, ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 r. i 25. lokatą wśród oficerów korpusu piechoty.

W roku 1924 jako oficer 14 pułku piechoty zajmował 26. lokatę wśród kapitanów służby stałej piechoty ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1919 roku i został wykazany jako dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. We włocławskim pułku kpt. Czeszejko-Sochacki pełnił funkcję dowódcy kompanii.

W dniu 11 kwietnia 1927 r. ogłoszono jego przeniesienie, w korpusie oficerów piechoty, z 14 pp do 2 batalionu strzelców na stanowisko p.o. kwatermistrza. W następnym roku nadal służył w 2 batalionie strzelców stacjonującym w Starogardzie Gdańskim i zajmował 33. lokatę wśród kapitanów piechoty w swoim starszeństwie (z dnia 1 lipca 1919 roku). Zatwierdzony był już wówczas na stanowisku kwatermistrza tegoż batalionu. W sierpniu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych z dnia 23 listopada 1929 r. zostało zatwierdzone orzeczenie komisji wojskowo-lekarskiej Okręgu Korpusu Nr VII z 22 października t.r., stwierdzające zupełną i trwałą niezdolność kpt. Czeszejko-Sochackiego do służby wojskowej zawodowej (kategoria zdrowia „E”). Z dniem 31 grudnia 1929 roku przeniesiono go w stan spoczynku.

W roku 1934 jako kapitan stanu spoczynku zajmował 10. lokatę w swoim starszeństwie w korpusie oficerów piechoty (starszeństwo z dniem 1 lipca 1919 r.). Znajdował się wówczas na ewidencji PKU Suwałki i przynależał do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III (przewidziany był do użycia w czasie wojny).

Przed agresją III Rzeszy na Polskę mieszkał w Grodnie i nadal przynależał ewidencyjnie do Komendy Rejonu Uzupełnień Suwałki. Po agresji ZSRR na Polskę w bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przetrzymywany był w obozie starobielskim. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w masowej mogile w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 r. spoczywa na otwartym wówczas Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Minister Obrony Narodowej decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 r. awansował go pośmiertnie do stopnia majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 r. w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Rodzina

Żoną Tadeusza Czeszejko-Sochackiego była Jadwiga z domu Siwocho (ur. 17 czerwca 1894 r., zm. 12 listopada 1987 r. w Anglii), z którą mieli troje dzieci: Zofię, Leszka (ur. 14 marca 1921 r. w Toruniu, zm. 10 grudnia 2008 r. w Hornchurch) – żołnierza 2 Korpusu Polskiego oraz Czesława Tadeusza (ur. 11 sierpnia 1923 r. we Włocławku, zm. w 1996 r. w Nottingham) - żołnierza Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Starszym bratem Tadeusza był Jerzy – urodzony w 1892 roku, polityk socjalistyczny i komunistyczny, publicysta, poseł na Sejm RP, aresztowany w sierpniu 1933 r. przez OGPU w ramach czystek stalinowskich, zmarły śmiercią samobójczą we wrześniu 1933 roku na Łubiance.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

↑ Jako kapitan rezerwy piechoty Tadeusz Czeszejko-Sochacki posiadał starszeństwo z dnia 1 czerwca 1919 roku, a jako kapitan służby stałej piechoty – starszeństwo z dnia 1 lipca 1919 roku.
↑ Był to rozkaz o sygnaturze B.P.L. 29222/29 Piech. 19915/29.
↑ Przed przejściem w stan spoczynku, w okresie od dnia 4 listopada do dnia 1 grudnia 1929 r., wykorzystał urlop wypoczynkowy.

Przypisy

1 2 3 Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej ↓.
↑ Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty ↓, s. 96.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 34 z 27 VIII 1921, s. 1330.
↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 61, 591.
↑ Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 344.
↑ Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 479.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 482.
↑ Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156, 365.
↑ Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 365.
1 2 Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 kwietnia 1927 roku, s. 112.
1 2 3 Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 109.
↑ Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 200.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 255.
↑ Informacja podana na podstawie Rozkazu Nr 37 Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII z dnia 6 grudnia 1929 roku.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 17 z 16 listopada 1929 roku, s. 344.
↑ Rocznik oficerski rezerw 1934 ↓, s. 329.
↑ Rocznik oficerski rezerw 1934 ↓, s. 890.
↑ Kryska-Karski 1996 ↓, s. 70.
1 2 3 Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego 2003 ↓, s. 82.
↑ Decyzja Nr 439/MON ↓.
↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 44 z 20 IV 1925, s. 211.
↑ Na podstawie fotografii

Bibliografia

Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej.. Muzeum Wojska Polskiego. [dostęp 2018-11-10].
Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921: dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z dnia 24 września 1921 r.. Zbiory Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie – spis zamieszczony na stronie Małopolskiego Towarzystwa Genealogicznego, 1921. [dostęp 2018-11-10].
Rocznik oficerski 1923. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1923. [dostęp 2018-11-10].
Rocznik oficerski 1924. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1924. [dostęp 2018-11-10].
Rocznik oficerski 1928. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1928. [dostęp 2018-11-10].
Rocznik oficerski rezerw 1934. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1934. [dostęp 2018-11-10].
Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie – decyzja nie ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON. Portal Policja.pl – Katyń – lista osób zamordowanych mianowanych pośmiertnie na wyższe stopnie, poz. 996. [dostęp 2018-11-10].
Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Warszawa, 2003. [dostęp 2018-11-10].
Tadeusz Kryska-Karski: Straty korpusu oficerskiego 1939–1945. Londyn: Polska Fundacja Kulturalna, 1996. ISBN 0-85065-252-9.
Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty (szkic historyczny). Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Bibljoteka Polska”. Bydgoszcz, 1924. [dostęp 2019-11-24].
Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920–1937. [dostęp 2019-12-16].

Linki zewnętrzne

Tadeusz Czeszejko-Sochacki w Kresy Siberia Virtual Museum. Kresy-Siberia Foundation, 2013-09-22. [dostęp 2022-06-22].

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[9] Jako kapitan rezerwy piechoty Tadeusz Czeszejko-Sochacki posiadał starszeństwo z dnia 1 czerwca 1919 roku, a jako kapitan służby stałej piechoty – starszeństwo z dnia 1 lipca 1919 roku.

[16] Był to rozkaz o sygnaturze B.P.L. 29222/29 Piech. 19915/29.

[19] Przed przejściem w stan spoczynku, w okresie od dnia 4 listopada do dnia 1 grudnia 1929 r., wykorzystał urlop wypoczynkowy.

[CITEREFBiogramy_ofiar_zbrodni_katyńskiej-1] 1 2 3 Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej ↓.

[CITEREFWielkopolska_Szkoła_Podchorążych_Piechoty96-2] Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty ↓, s. 96.

[CITEREFDziennik_Personalny_MSWojsk.Nr_34_z_27_VIII_1921,_s._1330-3] Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 34 z 27 VIII 1921, s. 1330.

[CITEREFSpis_oficerów_służących_czynnie_w_dniu_01.06.192161,_591-4] Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 61, 591.

[CITEREFRocznik_oficerski_1923344-5] Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 344.

[CITEREFRocznik_oficerski_1923479-6] Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 479.

[CITEREFDziennik_Personalny_MSWojsk.Nr_85_z_27_sierpnia_1924_roku,_s._482-7] Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 482.

[CITEREFRocznik_oficerski_1924156,_365-8] Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156, 365.

[CITEREFRocznik_oficerski_1924365-10] Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 365.

[CITEREFRocznik_oficerski_1924156-11] 1 2 Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156.

[CITEREFDziennik_Personalny_MSWojsk.Nr_12_z_11_kwietnia_1927_roku,_s._112-12] Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 kwietnia 1927 roku, s. 112.

[CITEREFRocznik_oficerski_1928109-13] 1 2 3 Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 109.

[CITEREFRocznik_oficerski_1928200-14] Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 200.

[CITEREFDziennik_Personalny_MSWojsk.Nr_13_z_9_sierpnia_1929_roku,_s._255-15] Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 255.

[:1-17] Informacja podana na podstawie Rozkazu Nr 37 Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII z dnia 6 grudnia 1929 roku.

[CITEREFDziennik_Personalny_MSWojsk.Nr_17_z_16_listopada_1929_roku,_s._344-18] Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 17 z 16 listopada 1929 roku, s. 344.

[CITEREFRocznik_oficerski_rezerw_1934329-20] Rocznik oficerski rezerw 1934 ↓, s. 329.

[CITEREFRocznik_oficerski_rezerw_1934890-21] Rocznik oficerski rezerw 1934 ↓, s. 890.

[CITEREFKryska-Karski199670-22] Kryska-Karski 1996 ↓, s. 70.

[CITEREFCharków._Księga_Cmentarna_Polskiego_Cmentarza_Wojennego_200382-23] 1 2 3 Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego 2003 ↓, s. 82.

[CITEREFDecyzja_Nr_439/MON-24] Decyzja Nr 439/MON ↓.

[CITEREFDziennik_Personalny_MSWojsk.Nr_44_z_20_IV_1925,_s._211-25] Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 44 z 20 IV 1925, s. 211.

[:0-26] Na podstawie fotografii