Szymon Stadnicki

Szreniawa bez Krzyża
Rodzina

Stadniccy herbu Szreniawa bez Krzyża

Data urodzenia

ok. 1730

Data śmierci

przed 9 października 1775

Ojciec

Józef Antoni Stadnicki

Matka

Zofia Makowiecka

Żona

Anna Dunin Wąsowicz

Dzieci

Antoni Stadnicki

Szymon Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (zm. przed 9 października 1775 roku) – konfederat barski z województwa sandomierskiego, konsyliarz województwa sandomierskiego w konfederacji radomskiej 1767 roku. Poseł na Sejm Repninowski z województwa sandomierskiego.

Życiorys

Był synem Józefa Antoniego Stadnickiego podstolego buskiego, kasztelana lubaczowskiego i Zofii z Makowieckich. Brat chorążego grabowieckiego Jana Józefa i rektora Collegium Nobilium pijarów w Warszawie Michała Jana. 12 września 1744 poślubił Antoninę z Dunin Wąsowiczów h. Łabędź. Miał z nią sześcioro dzieci:

  • Franciszka,
  • Stanisława - chorążego pilzneńskiego
  • Jana Nepomucena - łowczego opoczyńskiego
  • Antoniego - starostę zatorskiego
  • Teklę (wyszła za mąż za Teodora Dzierzka),
  • Urszulę (zmarła jako panna). dziedzic dóbr Wysokie i innych.

W załączniku do depeszy z 2 października 1767 roku do prezydenta Kolegium Spraw Zagranicznych Imperium Rosyjskiego Nikity Panina, poseł rosyjski Nikołaj Repnin określił go jako posła właściwego dla realizacji rosyjskich planów na sejmie 1767 roku.

Dziedzic dóbr Wysokie, wiano żony stanowiły Potworów i Rdzów, a po bezpotomnej śmierci jej siostry Barbary także Wir i Mokrzec.

Przypisy

  1. ↑ dane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego
  2. ↑ Barbara Madejska, Konfederacja radomska, Biuletyn Kwartalny Radomskiego Towarzystwa Naukowego, 2003, T. 38, z. 3-4, s. 53.
  3. ↑ Antoni Sozański, Imienne spisy osób duchownych, świeckich i wojskowych, które w pierwszych ośmiu latach panowania króla Stanisława Poniatowskiego od 1764-1772 r. w rządzie lub przy administracyi Rzeczypospolitéj udział brały [...]. Cz. 1, Tablice i rejestr, Kraków 1866, s. 33.
  4. ↑ Носов Б. В. Установление российского господства в Речи Посполитой. 1756–1768 гг. Moskwa, 2004, s. 663.
  5. ↑ Lech i Mirosław Małeccy „Dzieje Ziemi Przysuskiej”. Wrocław 2016

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.