| nr rej. A/135/04 z 30 grudnia 2004 | |
Widok z południa (2009) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miejscowość | |
| Adres |
ul. Zabrzańska 7 |
| Typ budynku |
wieża wyciągowa |
| Styl architektoniczny | |
| Architekt |
inż. Becker z Gliwic |
| Inwestor |
Gräflich Schaffgotsche Werke G. m. b. H. |
| Wysokość całkowita |
56,9-57 m |
| Rozpoczęcie budowy |
1927 |
| Ukończenie budowy |
1929 |
| Pierwszy właściciel |
Gräflich Schaffgotsche Werke |
| Kolejni właściciele | |
| Obecny właściciel |
Multi Polymers S.A. |
Położenie na mapie Bytomia | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa śląskiego | |
| 50°20′18,8″N 18°54′41,3″E/50,338556 18,911472 | |
Wieża wyciągowa szybu Krystyna (do 1945 roku niem. Förderturm Kaiser-Wilhelm-Schacht) – murowana, oparta na konstrukcji stalowej wieża wyciągowa szybu Krystyna zlikwidowanej Kopalni Węgla Kamiennego Szombierki z 1929 roku w Bytomiu-Szombierkach, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego.
Historia
Dwuprzedziałowy wydobywczy szyb Kaiser Wilhelm powstał w latach 1870–1873 na potrzeby wówczas nowej kopalni węgla kamiennego Hohenzollern, która rozpoczęła wydobycie w 1873 roku. Szyb został pogłębiony do 210 metrów w 1917, w 1920 roku sięgnął 340 metrów, a w 1928 jego głębokość wynosiła 510 metrów. Pierwotnie wieża wyciągowa szybu była murowaną ośmiobocznym budynkiem z cegły, miała wysokość około 17 metrów. Była obsługiwana przez dwie maszyny parowe, określone już w 1928 roku jako dość stare; pomimo przestarzałego sprzętu udawało się osiągnąć wydobycie na poziomie 6000–8000 ton urobku dziennie. W celu zwiększenia efektywności wydobycia zarząd kopalni postanowił całkowicie przebudować budynek wieży szybowej i zlikwidować stare maszyny parowe, zastępując je elektrycznymi.
Teren wokół szybu możliwy do wykorzystania pod budowę nowej wieży wyciągowej był mocno ograniczony przez inne zabudowania kopalniane. Wpłynęło to na wybór w 1927 roku stali zamiast np. żelbetu (zastrzały zajęłyby zbyt wiele miejsca i wymagałyby większych fundamentów) jako materiału do wykonania konstrukcji nośnej nowej wieży. Stal została wybrana również ze względów ekonomicznych. Architektem został inż. Becker z Gliwic.
Fundamenty o powierzchni 72,7 m² i przeciętnej grubości 3,40 metra (miejscami do 6 metrów) z betonu ubijanego zostały położone zimą 1927/1928 przez bytomską firmę Kaller & Stachnik. Stawianie ryglowanej nitowanej konstrukcji stalowej według projektu firmy B. Walter, Gesellschaft für Ingenieurbau m. b. H. z Gliwic rozpoczęto w maju 1928 roku. Fasada wykonana z cegły klinkierowej pochodzącej z kopalnianej cegielni została wykonana przez firmę P. Stasch z Bytomia-Karbu. Budowę wieży zakończono w 1929 roku, po 1 kwietnia. Konstrukcję nośną o masie około 1300 ton wykonała firma Schüchtermann & KremerBaum A.-G. w Herne ze stali St 37. Elektryczne maszyny wyciągowe zostały wyprodukowane przez Brown, Boveri & Cie. A.-G. w Mannheim i Hutę Donnersmarcka z Zabrza. Urządzenia sygnałowe wykonała firma Siemens & Halske.
W 1945 roku kopalnia została znacjonalizowana i przemianowana na KWK Szombierki. Po likwidacji kopalni Szombierki rozebrano część obiektów w 2000 roku, pozostawiono wieżę wyciągową szybu Ewa oraz budynek wieży wyciągowej szybu Krystyna. Został on wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego w 2004 roku. Przy szybach znajduje się duży podziemny schron przeciwlotniczy, który wpisano do gminnej ewidencji zabytków Bytomia w 2020 roku.
W 2008 roku właścicielem wieży zostało przedsiębiorstwo Armada Development SA, której właścicielem jest Michał Goli. Planował on przekształcić wieżę według projektu bytomskich architektów z pracowni Medusa Group. Obiekt miał być zaadaptowany na cele edukacyjno-rozrywkowe, miał powstać hotel i restauracja z punktem widokowym. Na remont wieży planowano także pozyskać fundusze z Unii Europejskiej dla projektu „Centrum edukacyjno-naukowe Kopalnia Wiedzy”. W 2021 roku wieża szybu Krystyna wraz z otoczeniem została wystawiona na sprzedaż za 3,9 mln zł.
Architektura
Basztowa wieża przypominająca młot górniczy jest złożona z prostopadłościennych brył trzonu i głowicy. Symetryczny budynek zbudowano na planie prostokąta, został przekryty dwuspadowym dachem o niewielkim nachyleniu połaci, osadzony na stalowej konstrukcji. Stalowa konstrukcja wieży wyciągowej jest niewidoczna z zewnątrz, bowiem fasada została wymurowana z nietynkowanej cegły klinkierowej. Ambitny charakter konstrukcji nowej wieży w zamyśle twórców miał podkreślać układ pionowych linii, w jakie układają się pasy okien (po jednym na węższej części trzonu i po dwóch na szerszej) flankowane lizenami, a na głowicy zaakcentowane ryzalitem.
Wyposażenie
W górnej części wieży znajdują się podlegające ochronie, zabytkowe pozostałości dwóch elektrycznych maszyn wyciągowych:
- maszyna wyciągowa przedziału zachodniego z 1928 roku – z tarczą typu Koepe o średnicy 6,5 m
- maszyna wyciągowa przedziału wschodniego z 1933 roku – z tarczą typu Koepe o średnicy 7 m
Podzespoły mechaniczne wyprodukowała firma Vereinigte Oberschlesische Hüttenwerke AG, zaś elektryczne – Brown Boveri & Cie AG Mannheim. Obie maszyny były zasilane w układzie Leonarda.
Ponadto w wieży znajdowały się: suwnica o udźwigu 30000 kg oraz winda.
Galeria
- Wieża podczas budowy
- Wieża przed II wojną światową, z lewej widoczna wieża szybu Kaiser Friedrich
- Wieże szybów Krystyna i Ewa widziane z północnego wschodu (2020)
- Wieże szybów Krystyna i Ewa widziane z południowego wschodu (2019)
- Widok od północnego wschodu z dawnego stadionu Szombierek Bytom (2020)
- Wieża nocą, widok z północnego zachodu (2019)
- Stalowa konstrukcja wewnętrzna wieży przy poziomie gruntu (2020)
- Dwuprzedziałowy trzon prowadniczy, widok od dołu (2020)
- Podłoga jednego z poziomów otaczających trzon (2020)
Przypisy
- 1 2 3 Rejestr zabytków nieruchomych – województwo śląskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2023 [dostęp 2011-06-21].
- 1 2 ŚOT ↓.
- 1 2 3 4 Walter 1929 ↓, s. 109.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 toslask.pl ↓.
- ↑ Walter 1928 ↓, s. 18.
- 1 2 3 Walter 1928 ↓, s. 19.
- ↑ Walter 1928 ↓, s. 16–17.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Owczarek i inni 2012 ↓, s. 30.
- ↑ Jaros 1984 ↓.
- 1 2 Walter 1928 ↓, s. 16.
- ↑ Walter 1928 ↓, s. 17.
- ↑ Walter 1929 ↓, s. 110.
- ↑ Walter 1929 ↓, s. 111.
- 1 2 Walter 1929 ↓, s. 112.
- ↑ Schron przeciwlotniczy przy szybach Krystyna i Ewa w Bytomiu został zniszczony. [w:] nettg.pl [on-line]. 2021-11-16. [dostęp 2021-12-12].
- 1 2 Marcin Nowak: Znamy wyniki. Szyb Krystyna przerobi Medusa. [w:] naszemiasto.pl śląskie [on-line]. Polska Press, 2009-04-07. [dostęp 2020-08-03].
- ↑ Baw: Krystyna w objęciach Medusy. [w:] nettg.pl [on-line]. Wydawnictwo Górnicze, 2009-04-07. [dostęp 2020-08-03].
- ↑ Magda Wójcicka (rozm.): Walka ze stereotypem miasta (rozmowa z Radosławem Nowakowskim, Prezesem Zarządu Armada Development S.A). [w:] Kompas Inwestycji [on-line]. [dostęp 2020-08-03].
- ↑ Cztery cudy w Bytomiu. Biuro nieruchomości WGN. [dostęp 2020-08-03].
- ↑ MCH: Krystynę czeka remont. [w:] Puls Biznesu [on-line]. 2010-04-13. [dostęp 2020-08-03].
- ↑ 44 211 m², działka na sprzedaż - Bytom, śląskie - 62413485. [w:] otodom.pl [on-line]. [dostęp 2021-12-12].
- ↑ Owczarek i inni 2012 ↓, s. 31.
Bibliografia
- Jerzy Jaros: Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1984, s. 101. ISBN 83-00-00648-6.
- Jacek Owczarek, Anna Syska, Ewa Caban, Małgorzata Szala, Justyna Szymańska: Wstępne sprawozdanie z inwentaryzacji obiektów przemysłowych w województwie śląskim. Katowice: Śląskie Centrum Dziedzictwa Kulturowego w Katowicach, 2012-01.
- Szyb Krystyna. Śląska Organizacja Turystyczna. [dostęp 2017-08-16].
- Szyb Krystyna w Bytomiu. toslask.pl, 2015-09-02. [dostęp 2017-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
- P. Walter. Der Fördergerüstneubau Kaiser-Wilhelm-Schacht der Hohenzollerngrube. „Der Stahlbau: Beilage zur Zeitschrift Die Bautechnik”, 1928-04-20. (niem.).
- P. Walter. Der Fördergerüst-Neubau Kaiser-Wilhelm-Schacht der Hohenzollerngrube. „Der Stahlbau: Beilage zur Zeitschrift Die Bautechnik”, 1929-05-17. (niem.).
Linki zewnętrzne
- Armada Development S.A: Szyb Krystyna. [dostęp 2011-06-30].