Szlaki gradowe

Szlaki gradowe – obszary najczęstszego występowania chmur gradowych. Dla Polski opracowane zostały na podstawie danych meteorologicznych z lat 40. i 50. XX wieku. Wyróżniono główne i drugorzędne szlaki gradowe. Szlaki główne to obszary, na których zaobserwowano co najmniej jedną burzę gradową w ciągu roku.

Najintensywniej burze gradowe występowały w obrębie szlaku busko-sandomierskiego, na terenie byłego województwa kieleckiego, gdzie obserwowano średnio cztery burze gradowe o zasięgu powyżej 100 km² w ciągu roku. Wysoką częstotliwość ich występowania zanotowano też w rejonie Chmielnika, Buska-Zdroju, Stopnicy, Solca-Zdroju, Koszyc. Przemykowa oraz na terenach województwa Pomorskiego.

Czesław Koźmiński, analizując rozmieszczenie szlaków gradowych, doszedł do wniosku, że częstość burz gradowych warunkują nie tylko czynniki atmosferyczne, ale i w dużej mierze czynniki fizjograficzne.

Przypisy

↑ Koźmiński i inni, Agrometeorologia, wyd. Wyd. 2 zm, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 1998, s. 186, ISBN 83-01-12498-9, OCLC 749762721.
1 2 3 4 Czesław Koźmiński: Geograficzne rozmieszczenie większych burz gradowych zanotowanych na obszarze Polski w latach 1946-1956. W: Przegląd Geograficzny. T. XXXVI. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1964, s. 87–102.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Koźmiński i inni, Agrometeorologia, wyd. Wyd. 2 zm, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 1998, s. 186, ISBN 83-01-12498-9, OCLC 749762721.

[PG-2] 1 2 3 4 Czesław Koźmiński: Geograficzne rozmieszczenie większych burz gradowych zanotowanych na obszarze Polski w latach 1946-1956. W: Przegląd Geograficzny. T. XXXVI. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1964, s. 87–102.