Szeroki Żleb (słow. Široký žľab) – żleb w masywie Osobitej w słowackich Tatrach Zachodnich. Jest orograficznie lewym odgałęzieniem Doliny Suchej Orawickiej. Opada z grani pomiędzy szczytem Osobitej (1687 m) a Kopą w Osobitej (1617 m), początkowo w północno-wschodnim kierunku, potem łukowato zmienia kierunek na południowo-wschodni. Poniżej skałki Cyganka, na wysokości około 1020 m uchodzi do Doliny Suchej Orawickiej. Następuje to powyżej polany Pańskie Szałasisko. Orograficznie lewe ograniczenie Szerokiego Żlebu tworzy wschodnia grań Kopy w Osobitej z Wyżnimi i Niżnimi Rzędowymi Skałami, oddzielająca Szeroki Żleb od Żlebu pod Siodło, natomiast prawe – zakończona Cyganką wschodnia grzęda Osobitej oddzielająca Szeroki Żleb od Kamiennego Żlebu będącego głównym ciągiem Doliny Suchej Orawickiej. Żleb jest suchy, nie spływa nim żaden potok, porowate podłoże skał węglanowych powoduje, że woda wsiąka w głąb i spływa podziemnymi przepływami. Zimą natomiast schodzą żlebem lawiny.

Szeroki Żleb bywa też nazywany Suchym Żlebem (Suchý žľab). Dawniej był on wypasany i prowadził nim szlak turystyczny na Osobitą. W dolnej części ma charakter ciasnego wąwozu skalnego, wyżej rozszerza się w trawiaste koryto o szerokości około 50 m, po obydwu stronach ograniczone skalistymi grzędami. Jest bardzo stromy, szlak turystyczny prowadzony był zakosami. Górna część żlebu staje się coraz bardziej płytka i przechodzi w szeroką depresję. Dawno nie uczęszczana ścieżka w górnej części żlebu zarasta bujną kosodrzewiną i karłowatymi świerkami.

Po utworzeniu TANAP-u pasterstwo w słowackich Tatrach zniesiono. W 1989 r. na Osobitej utworzono obszar ochrony ścisłej Rezervácia Osobitá i zamknięto szlak prowadzący z Waniczki w Dolinie Bobrowieckiej Orawskiej przez Dolinę Suchą Orawicką i Szeroki Żleb na Osobitą. Jednym z podawanych przez TANAP uzasadnieniem tej decyzji była spowodowana ruchem turystycznym silna erozja stoku w górnej części Szerokiego Żlebu.

Przypisy

  1. 1 2 Marian Kunicki, Tadeusz Szczerba: Tatry Zachodnie. Słowacja. Kraków: PTTK „Kraj”, 1992. ISBN 83-7005-248-7.
  2. 1 2 Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
  3. 1 2 3 Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
  4. ↑ Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2009/10. ISBN 83-87873-36-5.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.