Młodość

Urodził się 17 lipca 1943 w Tangerze w ówczesnym francuskim Maroko. W 1955 wyemigrował wraz z rodziną do Izraela. Służbę wojskową odbywał w brygadzie Golani, wojsko opuścił w stopniu sierżanta.

Kariera naukowa

Na Uniwersytecie Telawiwskim uzyskał bakalaureat oraz Master of Arts z historii i literatury hebrajskiej, następnie kontynuował studia na Uniwersytecie Oksfordzkim w St Antony’s College zdobywając tytuł doktorski (Ph.D).

Poświęcił się karierze naukowej, pracował jako wykładowca. W latach 1978–1990 opublikował pięć książek naukowych, przede wszystkim na temat hiszpańskiego i włoskiego faszyzmu. W latach 1980–1982 był profesorem wizytującym w St Antony’s College. Od 1982 do 1986 kierował Wydziałem Historii Uniwersytetu Telawiwskiego. W 1986 został profesorem. W 1992 był profesorem wizytującym w Woodrow Wilson International Center for Scholars w Waszyngtonie. W 1993 stworzył, a następnie do 1996 stał na czele, The Curiel Center for International Studies na Uniwersytecie Telawiwskim.

Kariera dyplomatyczna

W 1987 został pierwszym ambasadorem Izraela w Hiszpanii, pełnił tę funkcję do grudnia 1991. Był w tym czasie członkiem izraelskiej delegacji podczas rozmów pokojowych z Palestyńczykami w Madrycie. W 1993 roku przewodził izraelskiej delegacji na międzynarodowej konferencji ds. uchodźców na Bliskim Wschodzie, która miała miejsce w Ottawie.

Kariera polityczna

W wyborach w 1996 został wybrany posłem z listy Izraelskiej Partii Pracy. W czternastym Knesecie przewodniczył podkomisji służby zagranicznej, a także zasiadał w komisjach edukacji i kultury oraz komisji wspólnej ds. budżetu obronnego. Był też zastępczym członkiem komisji spraw zagranicznych i obrony. W kolejnych wyborach w 1999 Partia Pracy połączyła siły z partiami Meimad i Geszer tworząc koalicję Jeden Izrael. Ben Ammi uzyskał reelekcję z jej listy, a w Knesecie piętnastej kadencji zasiadał w dwóch komisjach – spraw zagranicznych i obrony oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości. W powołanym 6 lipca 1999 rządzie Ehuda Baraka objął fotel ministra bezpieczeństwa wewnętrznego, zastępując na tym stanowisku. 2 listopada 2000 objął również, opuszczone kilka miesięcy wcześniej przez Dawida Lewiego Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Był jednym z głównych graczy na serii izraelsko-palestyńskich konferencji pokojowych, w tym szczycie w Camp David. Na obu stanowiskach ministerialnych pozostał do czasu upadku koalicji i zakończenia misji premiera przez Baraka – 7 marca 2001. W kolejnym rządzie następcami Ben Ammiego w kierowanych przez niego resortach zostali odpowiednio Uzzi Landau i Szimon Peres. 11 sierpnia 2002 Ben Ammi zrezygnował z zasiadania parlamencie, mandat objął po nim Orit Noked.

Późniejsze lata

Został wiceprzewodniczącym założonego w Madrycie Toledo International Center for Peace. W 2006 rozpoczął współpracę jako publicysta z Project Syndicate. Współpracował także z The Huffington Post i Politico.