Szakal pręgowany (Lupulella adustus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae).

Występowanie i biotop

Ssaki należące do tego gatunku występują w zachodniej Afryce, Demokratycznej Republice Konga, Somalii, Etiopii, Mozambiku i w Afryce Południowej. Zamieszkuje różne formy sawanny, lasy deszczowe oraz tereny górzyste do wysokości 2700 m n.p.m.. Gatunek ten nie unika człowieka, można go spotkać nawet w centrum miast. Wychowywany od szczenięcia przez człowieka, łatwo się oswaja i niektórymi zachowaniami przypomina psa domowego.

Charakterystyka

Długość ciała samców 65,5–77,5 cm, samic 69–76 cm, długość ogona samców 30,5–39 cm, samic 31–41 cm; masa ciała samców 7,3–12 kg, samic 7,3–10 kg. Samce są nieco większe i cięższe od samic. Grzbiet blado-szary, od nasady przednich kończyn do nasady ogona ciągną się ciemnobrązowe pasy, oddzielone od grzbietu białym obrzeżeniem. Gardło, brzuch i koniec ogona białe.

Tryb życia

Odżywianie

Małe ssaki wszystkich gatunków, ptaki, gady, płazy oraz pokarm roślinny (zazwyczaj są to owoce). Czasami, w ostateczności, żywią się padliną.

Dojrzałość płciowa

Samice po osiągnięciu 1 roku, samce 2 lat.

Rozród

Ciąża trwa średnio 60 dni; w miocie rodzi się najczęściej 2 do 7 ślepych młodych. Szczenięta otwierają oczy po 8-12 dniach. Okres laktacji trwa około 8-10 tygodni. W niewoli żyją 10-12 lat.

Podgatunki

Wyróżnia się sześć podgatunków szakala pręgowanego:

• L. adustus adustus Sundevall, 1847
• L. adustus bweha Heller, 1914
• L. adustus grayi Hilzheimer, 1906
• L. adustus kaffensis Neumann, 1902
• L. adustus lateralis P. L. Sclater, 1870
• L. adustus notatus Heller, 1914

Status

Stosunkowo rzadki, lecz niezagrożony wyginięciem. Na początku XX w. gatunek ten został prawdopodobnie przetrzebiony przez epidemię nosówki. Obecnie tępiony w niektórych krajach w akcjach zwalczania epidemii wścieklizny.

Przypisy

Bibliografia

• Tadeusz Kaleta „Dzikie psy i hieny”, Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1998