Symfonia koncertująca (wł. sinfonia concertante) – gatunek muzyczny pochodzący z epoki klasycyzmu, pośredni między koncertem a symfonią. Zawiera partie solowe na wybrany instrument, lecz w przeciwieństwie do koncertu solista uzupełnia orkiestrę, zamiast wybijać się.
Do stylistyki symfonii koncertujących autorstwa kompozytorów ze szkoły mannheimskiej oraz Josepha Haydna i Wolfganga Amadeusa Mozarta nawiązywali późniejsi kompozytorzy.
Znane symfonie koncertujące
- Symfonia koncertująca (KV 364) Mozarta (ze skrzypcami i altówką)
- III Symfonia c-moll op. 78 Saint-Saënsa (instrument solowy: organy)
- Symphonie Espagnole Lalo na skrzypce i orkiestrę
- IV Symfonia koncertująca op. 60 Karola Szymanowskiego
- Symfonia nr 2 Sinfonia Concertante Wojciecha Kilara (na fortepian i wielką orkiestrę symfoniczną)
Przypisy
- 1 2 Willy Apel: Harvard Dictionary of Music. Wyd. 8. Cambridge: Harvard University Press, 1974, s. 776. ISBN 0-674-37501-7. (ang.).
- 1 2 3 4 Chodkowski 1995 ↓, s. 863.
- ↑ Chodkowski 1995 ↓, s. 582.
- ↑ Chodkowski 1995 ↓, s. 783.
- ↑ Chodkowski 1995 ↓, s. 484.
Bibliografia
- Andrzej Chodkowski: Encyklopedia muzyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 484. ISBN 83-01-11390-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.