Sylvia Robinson
Pseudonim

Little Sylvia · Sylvia · Sylvia Robbins · Shirley Robbins · Mother of Hip-hop

Data i miejsce urodzenia

29 maja 1935
Harlem, Nowy Jork

Pochodzenie

Englewood, New Jersey

Data i miejsce śmierci

29 września 2011
Secaucus, New Jersey

Instrumenty

gitara

Gatunki

R&B · rock · soul · funk · disco · hip-hop

Zawód

producentka muzyczna · piosenkarka

Aktywność

1950–2011

Powiązania

Grandmaster Flash and the Furious Five · Sugarhill Gang · DJ Kool Herc · Duke Bootee · Mickey & Sylvia · The Moments · Retta Young · The Sequence · Bo Diddley · Bernard Edwards · The Magichords

Sylvia Robinson, z domu Vanderpool (ur. 29 maja 1935 na Harlemie w Nowym Jorku, zm. 29 września 2011 w Secaucus w New Jersey) – amerykańska piosenkarka, producentka muzyczna, współzałożycielka wytwórni muzycznej Sugarhill Records.

Przez swój znaczący wkład w powstanie takich utworów jak „Rapper’s Delight” grupy The Sugarhill Gang oraz „The Message” grupy Grandmaster Flash and the Furious Five, nazywana jest „Matką hip-hopu”. W 2022 wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.

Życiorys

Dzieciństwo

Sylvia Vanderpool urodziła się 29 maja 1935 roku na Harlemie. Jej rodzicami byli Ida Vanderpool oraz Herbert, imigrant z Wysp Dziewiczych, który pracował dla General Motors. Uczęszczała do Washington Irving High School, zanim w wieku czternastu lat rzuciła szkołę aby poświęcić się karierze piosenkarki. Swoją przygodę z muzyką na dobre rozpoczęła w 1950 roku nagrywając dla Columbia Records pod pseudonimem „Little Sylvia”.

Początki kariery

W 1954 roku poznała gitarzystę Mickeya Bakera, który nauczył ją grać na gitarze, a niedługo później założyli duet Mickey & Sylvia. W 1956 roku nagrali pierwszy utwór „Love Is Strange”, który dotarł do jedenastego miejsca zestawienia magazynu Billboard w kategorii pop. Po kilku następnych utworach, m.in. „There Oughta Be a Law”, Baker i Sylvia zawiesili działalność duetu, a Sylvia wyszła za mąż za biznesmena Josepha Robinsona, po którym przyjęła nazwisko. Niedługo później wznowiła karierę, tym razem solową, początkowo pod pseudonimem Sylvia Robbins. W 1960 roku wyprodukowała utwór „You Talk Too Much” Joego Jonesa, jednak nie została wtedy ujawniona jako producentka.

W 1961 roku duet Mickey & Sylvia wznowił działalność nagrywając kilka utworów różnym wytwórniom, w tym ich własnej Willow Records. Tego samego roku, duet miał udział przy produkcji singla „It’s Gonna Work Out Fine” innego duetu Ike & Tina Turner, który otrzymał nominację do nagrody Grammy.

W 1964 roku Baker przeprowadził się do Paryża co oficjalnie zakończyło działalność duetu.

W 1966 roku Robinson przeniosła się do New Jersey, gdzie założyła wytwórnię All Platinum Records i dwa lata później zakontraktowała do niej grupę The Moments. W 1970 roku była odpowiedzialna (produkcja i tekst) za największy hit grupy pt. „Love on a Two-Way Street”, który m.in. dotarł do trzeciego miejsca zestawienia Billboard 100. W późniejszych latach była zaangażowana w stworzenie kilku utworów takich jak „Shame, Shame, Shame” Shirley & Company, „Sexy Mama” oraz „Look at Me (I’m in Love)” The Moments.

W 1972 roku nagrała utwór „Pillow Talk”, którego demo wysłała do Ala Greena, jednak ten odrzucił jej propozycję z powodów przekonań religijnych. Utwór okazał się sukcesem, docierając do 3 miejsca Billboard 100 oraz 14 miejsca UK Singles Charts, uzyskał status złotej płyty oraz nominację do nagrody Grammy w 1974 roku najlepszemu utworowi z gatunku R&B.

Sylvia nagrała cztery albumy studyjne różnych wytwórniom, na których znalazły się innego popularne utwory takie jak „Sweet Stuff” czy „Pussy Cat”.

Sugar Hill Records

W latach 70. założyła wytwórnię Sugar Hill Records – jej nazwa wywodzi się z obszaru Sugar Hill na Harlemie, w której mieszkali w tamtym czasie bogaci Afroamerykanie oraz był on miejscem, w którym pierwsze kroki stawiało mnóstwo artystów na początku XX wieku. W 1979 roku miała miejsce premiera utworu „Rapper’s Delight” grupy The Sugarhill Gang, którego producentką była Robison. Wiele osób uważa to za moment przełomowy w historii gatunku hip-hop, ponieważ był to jeden z pierwszych utwór z tego gatunku (obecnie za pierwszy utwór w historii hip-hopu uważa się wydany około pół roku wcześniej „King Tim III (Personality Jock)” grupy Fatback Band) i pierwszy, który uzyskał rozgłos komercyjny (36 miejsce w USA, 3 w Wielkiej Brytanii oraz 1 w Kanadzie) oraz wprowadził m.in. rap, scratching czy breakdance. Niedługo później wytwórnia podpisała kontrakt z grupą The Sequence, w skład której wchodziła wtedy młoda Angie Stone, której utwór „Funk U Up” wydany w 1980 sprzedał się szybko w nakładzie miliona egzemplarzy.

W 1982 wyprodukowała utwór „The Message” grupy Grandmaster Flash and the Furious Five – jeden z najważniejszych utworów w historii tego gatunku. Magazyn Rolling Stone umieścił go na liście jako jeden z „50 najlepszych utworów hip-hopowych wszech czasów” 5 grudnia 2012 roku. Aby lista była bardziej wiarygodna, magazyn zapytał innych raperów takich jak Busta Rhymes czy Mike D z grupy Beastie Boys o wskazanie ich zdaniem najlepszych utworów – „The Message” zajął 1 miejsce. Grandmaster Flash wspomniał: „Kiedy mieliśmy w planach nagrać utwór („The Message”), przez długi okres ciągle nas prosiła (Sylvia Robinson) abyśmy nagrali cały album, gdzie będziemy mówić o tym co się dzieje naprawdę, co się dzieje w dzielnicy. I po pewnym czasie postanowiliśmy to zrobić”.

Z powodu presji i stale rosnącej konkurencji (m.in. Profile czy Def Jam), wytwórnia zaczęła tracić na znaczeniu i w 1985 była bliska jej rozwiązania co ostatecznie stało się to dwa lata później. Mimo upadku wytwórni, dalej służyła jako producentka wykonawcza na albumach innych muzyków zakładając Bon Ami Records.

Życie prywatne

Jej mężem był Joseph Robinson Sr. (1932-2000), z którym była zamężna od maja 1959 roku do jego śmierci. Mieli trzech synów – Josepha „Joeya” Robinsona Jr. (1962–2015), Lelanda Robinsona (ur. 1965 lub 1966) i Rhonda „Scutchie” Robinsona (1970–2014). Była właścicielką baru „Joey’s Place”, który znajdował się na Harlemie oraz założyła klub nocny „Blue Morocco” w połowie lat 60. XX wieku.

Śmierć

Zmarła 29 września 2011 roku w Meadowlands Hospital w Secaucus w stanie New Jersey z powodu niewydolności serca.

Dyskografia

Albumy

  • Pillow Talk (1973)
  • Sweet Stuff (1975)
  • Sylvia (1976)
  • Lay It On Me (1977)
  • Pillow Talk: The Sensuous Sounds of Sylvia (1996) (kompilacja)

Single

jako Little Sylvia

  • „Little Boy” / „How Long Must I Be Blue” (1951)
  • „I Went To Your Wedding” / „Drive Daddy Drive” (1952)
  • „A Million Tears” / „Don’t Blame My Heart” (1952)
  • „The Ring” / „Blue Heaven” (1953)
  • „Fine Love” / „Speedy Life” (1954)

jako Sylvia Robinson

  • „Frankie and Johnny” / „Come Home” (1960)
  • „Don’t Let Your Eyes Get Bigger Than Your Heart” / „From The Beginning” (1964)
  • „Our Love” / „I Can’t Tell You” (1964)

jako Sylvia

  • „I Can’t Help It” / „It’s A Good Life” (1968)

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Bob L. Eagle, Eric S. LeBlanc, Blues: A Regional Experience, ABC-CLIO, 1 maja 2013, ISBN 978-0-313-34424-4 [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  2. 1 2 3 4 James C. McKinley jr., Sylvia Robinson, Pioneering Producer of Hip-Hop, Is Dead at 75, „The New York Times”, 30 września 2011, ISSN 0362-4331 [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  3. Sylvia Robinson -- ‘Mother of Hip-Hop’ Dead at 75 [online], TMZ [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  4. Inductees Announced. 4 maja, 2022.
  5. Cashbox Magazine News [online], web.archive.org, 4 października 2011 [dostęp 2021-09-16] [zarchiwizowane z adresu 2011-10-04].
  6. Names You Should Know – In Music: Sylvia Robinson | Team Ugli [online], web.archive.org, 28 września 2015 [dostęp 2021-09-16] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-28].
  7. The Rise and Fall of Hip-Hop’s First Godmother: Sugar Hill Records’ Sylvia Robinson [online], Billboard [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  8. Nick Talevski, Rock Obituaries – Knocking On Heaven’s Door, 2006, str. 554.
  9. 1 2 Joseph Murrells, The book of golden discs, London: Barrie & Jenkins, 1978, str. 338, ISBN 978-0-214-20512-5 [dostęp 2021-09-16].
  10. Joel Whitburn, Billboard Book of Top 40 Hits, 7 edition, 2000, str. 619.
  11. Sugar Hill Records [online], Discogs [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  12. Harlem, Hamilton Heights, El Barrio, New York City [online], ny.com [dostęp 2021-09-16].
  13. Yonaia Robinson, Sylvia Robinson (1936-2011) • [online], 22 czerwca 2016 [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  14. Rolling Stone, 50 Greatest Hip-Hop Songs of All Time [online], Rolling Stone, 5 grudnia 2012 [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  15. Rodney Carmichael, How Sylvia Robinson mastered ‘The Message’ [online], Creative Loafing, 2011 [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  16. Colin Larkin, The Virgin Encyclopedia of Dance Music, 1998, str. 328-329.
  17. Joseph R. Robinson Sr. (1932-2000) – Find a Grave... [online], findagrave.com [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  18. Sugar Hill Records Exec Joseph Robinson Dies of Cancer [online], Billboard [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  19. Christopher R. Weingarten, Joseph Robinson Jr., Sugar Hill Records Exec, Dead at 53 [online], Rolling Stone, 14 lipca 2015 [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  20. Rhondo “Scutchie” Robinson (1970-2014) – Find A... [online], findagrave.com [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  21. Jet, Johnson Publishing Company, 3 listopada 1960 [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  22. Jet, Johnson Publishing Company, 20 kwietnia 1967 [dostęp 2021-09-16] (ang.).
  23. Sylvia Robinson, Mother of Hip-Hop, dead | Welcome to S2Smagazine.com [online], web.archive.org, 1 października 2011 [dostęp 2021-09-16] [zarchiwizowane z adresu 2011-10-01].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.