Sundajka końskoogonowa
Sundasciurus hippurus
(I. Geoffroy, 1831)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

gryzonie

Rodzina

wiewiórkowate

Podrodzina

wiewiórczaki

Rodzaj

sundajka

Gatunek

sundajka końskoogonowa

Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Sundajka końskoogonowa (Sundasciurus hippurus) – gatunek średniej wielkości gryzonia z rodziny wiewiórkowatych. Zasiedla południowo-wschodnią Azję oraz część Indonezji. Posiada status narażonej na wyginięcie, w Tajlandii zaś zagrożonej.

Podgatunki

Wyróżnia się następujące podgatunki:

  • S.h. hippurus
  • S.h. borneensis
  • S.h. pryeri
  • S.h. hippurosus
  • S.h. ornatus

Morfologia

Sundajka końskoogonowa jest największym przedstawicielem rodzaju Sundasciurus. Długość samego ciała wynosi 21,5-25 cm zaś ogona 24–29 cm (łącznie 45,5–54 cm). Głowa, ramiona i stopy zawsze szare. Wierzch ciała czerwonobrązowy do kasztanowego. Umaszczenie różne u podgatunków, kończyny tylne mogą być szare lub czerwonobrązowe, zaś spód ciała ma barwę białawą, matowopomarańczową do czerwonobrązowej. Ogon czarny lub pokryty czarno-szarymi pasami. Masa ciała wynosi 260–420 g.

Zasięg występowania

Zasięg występowania sundajki końskoogonowej obejmuje Półwysep Malajski, Sumatrę, Borneo oraz Archipelag Riau. W 1993 roku doniesiono o obserwacji w południowym Wietnamie. Spotykana do wysokości 1500 m n.p.m. (najwyżej na Borneo). Zasiedla głównie lasy nizinne lub sadzone przez człowieka na miejsce uprzednio wyciętych.

Ekologia gatunku

Sundajka końskoogonowa to gatunek dzienny. Przebywa samotnie lub w parach. Przebywają głównie w podszycie na wysokości 8–18 m nad ziemią, lecz gniazdują wyżej. W Malezji współwystępują z Callosciurus notatus i Callosciurus nigrivittatus. Niewiele wiadomo na temat rozrodu u całego rodzaju Sundasciurus. Samice posiadają 2–3 pary gruczołów mlekowych. Prawdopodobnie jak u dwóch dokładniej poznanych przedstawicieli rodzaju okres rozrodczy trwa cały rok, zaś miot liczy 2–4 młode. Pożywienie stanowią owoce, nasiona i stawonogi. Odnotowano również zjadanie kory drzew i soku mlecznego. Przypuszczalnie jak inne gryzonie może zjadać także bardziej urozmaicony pokarm pokarm, jak jaja, młode kręgowce i grzyby. Długość życia nie jest znana, jednak zwykle u wiewiórek wynosi 3–7 lat.

Status zagrożenia

Przez IUCN gatunek klasyfikowany jest jako bliski zagrożenia (NT, Near Threatened). Populacja ma trend spadkowy. Zagrożenie dla gatunku stanowi wycinka lasów, jednak nie w stopniu znacznym, gdyż zasiedla także lasy zasadzone przez człowieka na miejsce uprzednio zniszczonych. Występuje w Parku Narodowym Kinabalu oraz Parku Narodowym Gunung Palung na Borneo. W Tajlandii w Czerwonej Księdze Zwierząt Zagrożonych posiada status zagrożonej (EN, Endangered).

Przypisy

  1. 1 2 Sundasciurus hippurus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 Sundasciurus hippurus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  3. ↑ Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. ↑ Sundasciurus (Aletesciurus) hippurus. Mammals Species of the World. [dostęp 2013-01-06].
  5. 1 2 3 Rudolf Haslauer: Sundasciurus hippurus. Horse-tailed squirrel. Animal Diversity Web. [dostęp 2013-01-06].
  6. ↑ Kinabalu Park. UNESCO. [dostęp 2013-01-06].
  7. ↑ Animals of Gunung Palung. Boston University. [dostęp 2013-01-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 stycznia 2014)].
  8. ↑ Thailand Red Data: Mammals, Reptiles and Amphibians. 2005, s. 27.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.