No logo – styl w modzie, którego założeniem jest noszenie odzieży bez widocznego logo firmy producenta. Nie jest – jak można by sądzić – związany z ruchem antyglobalistycznym. Osoby ubierające się według tego stylu cenią sobie ubrania niebędące jednoczesną reklamą producenta. Odzież określana mianem „No Logo” jest najczęściej niemarkowa. Kupowana bywa w sklepach typu ciucholand. Mianem no logo bywają również określane produkty znanych firm, nie eksponujące logo lub ukrywające je (np. czarny haft na czarnym materiale). Osoby ubierające się w ten sposób, cenią sobie jakość, oryginalność i unikatowość noszonych przez siebie rzeczy. Styl ten stwarza pewne wrażenie elitarności, a przy tym nadaje posmaku zaangażowania intelektualnego.

Przykładem firmy tworzącej kolekcje w stylu „No Logo” jest Bottega Veneta. Styl ten nie jest związany z żadną subkulturą młodzieżową.

Historia

Początki kontestacji marki przypadły na lata dziewięćdziesiąte XX w. i polegały m.in. na noszeniu odzieży odwróconej na lewą stronę. Początki można też łączyć z książką No logo (1999) kanadyjskiej publicystki Naomi Klein. Autorka skrytykowałą rolę marki, zarzucając jej zbytni udział w cenie rynkowej produktu, a także koszt, jaki firmy gotowe są ponieść w promocji marki, który jest często wyższy niż rzeczywista zapłata twórcom produktu i producentom. Klein postawiła tezę, że brak logo przyczynia się do wolności wyboru.Książka trafiła w zapotrzebowanie ruchów alterglobalistycznych zyskując przydomek biblii alterglobalistów i stała się początkiem mody na ignorowanie znaków firmowych. Do popularyzacji stylu przyczyniła się grupa Radiohead, która zainspirowana książką, urządziła trasę koncertową nazwaną sloganem logo free.

Przypisy

  1. 1 2 3 Paweł Piller: No Logo (r). [dostęp 2008-10-16]. (pol.).
  2. ↑ Czym jest styl no logo? - comodne.pl - Najnowsze trendy i stylizacje ze świata mody, „comodne.pl - Najnowsze trendy i stylizacje ze świata mody”, 7 listopada 2018 [dostęp 2018-11-07] (pol.).
  3. 1 2 Barbara Samborska: Bezimienni. [dostęp 2008-10-16]. (pol.).
  4. ↑ Magdalena Sroka, Andrzej Grabarczuk: "No logo" znaczy prestiż. Gazeta Wyborcza, 2/08/2007. [dostęp 16/10/1008]. (pol.).
  5. ↑ Remigiusz Okraska: No Logo, No Klein. [dostęp 2008-10-16]. (ang.).
  6. ↑ Naomi Klein, koncerny i zagarnianie przestrzeni publicznej. [dostęp 2008-10-16]. (pol.).
  7. ↑ Q Magazine - October 2000 - By Danny Eccleston. [dostęp 2008-10-16]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.