Stefan Tarapacki
Data i miejsce urodzenia

4 grudnia 1933
Sanok

Data śmierci

3 stycznia 2022

Narodowość

polska

Odznaczenia

Stefan Tarapacki (ur. 4 grudnia 1933 w Sanoku, zm. 3 stycznia 2022) – polski sportowiec, piłkarz, hokeista, tenisista, trener i działacz sportowy.

Życiorys

Urodził się 4 grudnia 1933. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 rozpoczął uprawianie piłki nożnej na obszarze dzielnicy Błonie miasta Sanoka. W 1946 rozegrał pierwszy oficjalny mecz w barwach Gwardii Sanok przeciwko drużynie z Leska na wyjeździe (spotkanie zakończone zwycięstwem sanoczan 3:2 i pobytem Tarapackiego w szpitalu wskutek faulu). Po okresie gry w Gwardii, był zawodnikiem drużyn Górnik Sanok, później Sanoczanka Sanok. Grał na pozycji napastnika i pełnił funkcję kapitana drużyny. Odbył służbę wojskową w Przemyślu i Koszalinie, a później jako bramkostrzelny zawodnik sanockiej drużyny występującej w A-klasie, został powołany do wojskowej reprezentacji Polski w piłce nożnej na mecz z kadrą ZSRR. Mimo prób angażu przez kluby I-ligowe pozostawał zawodnikiem w Sanoku. W sezonie 1949/1950 był zawodnikiem klubu ZKS Związkowiec Sanoczanka Sanok w B klasie Grupie Południowej. Po zakończeniu sezonu 1951 grał w barwach Unii Sanok w rywalizacji barażowej o awans do klasy wojewódzkiej rzeszowskiej edycji 1952. W 1956 wraz z Górnikiem Sanok wygrał sezon w A-klasie i uzyskał awans do III ligi (wówczas grał na prawym skrzydle).

W 1952 ukończył jednoroczne Technikum Handlowe w Sanoku na wydziale finansowo-rachunkowym. Został absolwentem studiów na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.

W okresie zimowym podjął uprawianie w Sanoku hokeja na lodzie i był jednym z pierwszych inicjatorów tej dyscypliny w mieście. Jako hokeista również grał na pozycji napastnika. Jednocześnie zajmował się przygotowaniem naturalnego lodowiska w Sanoku. Na przełomie lat 50. i 60. był jednym z najskuteczniejszych zawodników zespołu Sanoczanki Sanok (do 1960), następnie sekcji hokejowej Stali Sanok, występującej w A-klasie okręgu Rzeszów. Po zawieszeniu działalności sekcji hokejowej Stali w sezonach 1961/1962, 1962/1963 wspólnie ze swoich kolegą klubowym Samochwałem występował w barwach Czuwaju Przemyśl. W połowie lat 60. powrócił do występów w reaktywowanej Stali Sanok, od sezonu 1966/1967 ponownie grającej w lidze okręgowej, regularnie będąc czołowym strzelcem zespołu.

W sezonie piłkarskim 1956 (wiosna / jesień) grając jako prawoskrzydłowy i wykazując się skutecznością strzelecką wraz z drużyną Górnika zwyciężył w A klasie rzeszowskiej i awansował do III ligi rzeszowsko-lubelskiej. Następnie, po fuzji Sanoczanki i Stali Sanok, występował w barwach RKS Sanoczanki w III lidze edycji 1957, 1958 (z 11 golami zajął trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców ligi. Po zakończeniu kariery piłkarskiej w wieku 25 lat został zawodnikiem tenisa ziemnego. Był zawodnikiem sekcji tenisowej klubu Sanoczanka Sanok (później Stal Sanok), zdobywając indywidualne mistrzostwo okręgu (województwa rzeszowskiego) w 1962, wicemistrzostwo w 1963, mistrzostwo w 1964 (także zwycięstwo drużynowe ze Stalą Sanok), 1965 (ponadto trzecie miejsce w deblu w parze z Eugeniuszem Czerepaniakiem), wicemistrzostwo w 1966, wicemistrzostwo w grze mieszanej w 1968 (ponadto wicemistrzostwo Rzeszowa 1968), mistrzostwo indywidualne 1969, 1970, mistrzostwo w grze pojedynczej i w podwójnej w 1971, trzecie miejsce w 1973. Odnosił także inne sukcesy w zawodach regionalnych. W 1962 był triumfatorem, a w 1963 finalistą Pucharu WKKFiT (Wojewódzki Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki). Jako pracownik przedsiębiorstwa Poszukiwań Nafty i Gazu w Sanoku, oddelegowany do pracy w ośrodku wczasowym w Kołobrzegu wygrał tam trzy turnieje w ramach cyklu „Sport-Lato-Kołobrzeg '76”, zdobywając Kołobrzeską Paterę, Puchar redaktora naczelnego „Głosu Pomorza” oraz Nagrodę Ogólnopolskiego Turnieju Kołobrzeskiego. Uzyskał tytuł trenera II klasy tenisa ziemnego. Pracował jako trener tenisowy. Wśród jego podopiecznych był także Jan Ryniak, późniejszy hokeista. Od 1964 do 1972 pełnił funkcję kierownika sekcji tenisowej klubu. W 1971 został trenerem w powołanej wówczas szkółce hokejowej sekcji hokeja na lodzie Stali Sanok. Prowadził zespół juniorów Stali występujący w seniorskich rozgrywkach okręgu krakowskiego. Jego wychowankami byli hokeiści Stali Sanok, m.in. Czesław Radwański, Kazimierz Szostak, Andrzej Bielec. Został wiceprezesem powołanego w 1972 Sanockiego Klubu Tenisowego (SKT); od 1985 wiceprezes ds. organizacyjnych.

Był pracownikiem Przedsiębiorstwa Poszukiwań Nafty i Gazu w Sanoku, później Sanockiego Zakładu Górnictwa Nafty i Gazu w Sanoku (SZGNiG), w którym był zatrudniony na stanowisku kierownika działu socjalnego. Był działaczem PZPR. W Sanoku został działaczem sportowym. Został wybrany członkiem zarządu powołanego 25 maja 1984 Okręgowego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego w Sanoku. Został członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, w którym był wybierany naczelnikiem szkolenia sokolego (2008), członkiem Sądu Honorowego (2012, 2015).

Kontynuując karierę tenisową w latach 80. został zawodnikiem w kategorii weteranów. W maju 1980 podczas prestiżowego i mocno obsadzonego turnieju o Grand Prix Polski w Sanoku sprawił niespodziankę pokonując Romana Leżonia z Górnika Wałbrzych, a w ćwierćfinale uległ późniejszemu triumfatorowi Henrykowi Drzymalskiemu. W 1984 wygrał kilka turniejów krajowym i zdobył międzynarodowe mistrzostwo Polski weteranów w Sopocie. W 1985, w 1987 zostawał po raz kolejny mistrzem województwa krośnieńskiego (w 1987 także wygrał turniej o Puchar Bieszczadów). W 1985 zdobył mistrzostwo Polski weteranów w grze pojedynczej i wicemistrzostwo w grze podwójnej na XV Międzynarodowych MP Weteranów w Sopocie. Mistrzostwo Polski weteranów powtórzył w 1986 i w 1988, gdy podczas turnieju w Bytomiu zdobył złoty medal zarówno w grze pojedynczej jak i w deblowej (w singlu pokonał J. Bogdanowicza, z którym zdobył mistrzostwo w deblu). W 1988 zdobył także tytuły mistrzowskie w grze pojedynczej i deblowej podczas I Mistrzostw Polski Górników w Zielonej Górze. W 1989 zdobył mistrzostwo Polski weteranów w grze pojedynczej i podwójnej na XXIX Międzynarodowych MP Weteranów w Sopocie w lipcu i mistrzostwo Polski weteranów w Kołobrzegu we wrześniu oraz wygrał kilka innych turniejów (np. Merkury '89, Ogólnopolskie Mistrzostwa Pracowników PGNiG, międzynarodowe mistrzostwa Słowacji). Został wielokrotnym medalistą mistrzostw świata i Europy w kategoriach wiekowych weteranów.

Stefan Tarapacki podjął także uprawianie tenisa stołowego i lekkoatletyki. W późniejszych latach jako weteran uczestniczył nadal w sanockich turniejach piłkarskich zarówno jako zawodnik jak i trener. W 1962 uzyskał uprawnienia instruktora piłkarskiego. Został trenerem w klubie Ekoball Sanok. Został określony jako najwszechstronniejszy sportowiec sanockiego sportu.

Zmarł 3 stycznia 2022, a w dniu 7 stycznia 2022 został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. 1 2 Wacław Drwięga: Początki hokeja w Sanoku oraz inne ciekawostki. sokolsanok.pl, 2010-11-20. [dostęp 2016-01-12].
  2. ↑ Związkowiec Sanoczanka – ZKS Unia Krosno 5:1 (3:1). „Nowiny Rzeszowskie”, s. 4, Nr 26 z 10 października 1949.
  3. ↑ Piłkarski bilans ZKS „Związkowiec” Sanok. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 6, Nr 81 z 4 grudnia 1949.
  4. ↑ O wejście do klasy wojewódzkiej. „Nowiny Rzeszowskie. Nowiny Sportowe”. Nr 48, s. 4, 26 listopada 1951.
  5. ↑ Zbigniew Dańczyszyn. Początki sportu w sanockiej „Nafcie”. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 4: Nafta, s. 78, 2004. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
  6. ↑ Księga pamiątkowa szkół ekonomicznych w Sanoku 1925-1995. Sanok: 1995, s. 323. ISBN 83-903469-0-7.
  7. 1 2 3 Nowe nabory do Ekoball. ekoball.pl. [dostęp 2016-01-08].
  8. ↑ Bogumiła Koszela, Wiesław Koszela, Marian Struś: 50 lat Zakładowego Domu Kultury, 30 lat Orkiestry Dętej, 30 lat Klubu Sportowego „Stal” Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1976, s. 48.
  9. ↑ Zbigniew Dańczyszyn. Początki sportu w sanockiej „Nafcie”. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 4: Nafta, s. 71, 2004. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
  10. ↑ Zbigniew Dańczyszyn. Początki sportu w sanockiej „Nafcie”. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 4: Nafta, s. 79, 2004. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
  11. ↑ Hokej – klasa A. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 2, Nr 309 z 31 grudnia 1962 – 1 stycznia 1963.
  12. ↑ Sport. Czuwaj Przemyśl – Stal Rzeszów 2:1. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 2, Nr 8 z 10 stycznia 1963.
  13. ↑ Konkurs skoków w Iwoniczu-Zdroju zainaugurował sezon sportów zimowych. „Nowiny”, s. 2, nr 309 z 31 grudnia 1962 i 1 stycznia 1963.
  14. ↑ Czuwaj Przemyśl – Stal Rzeszów 5:1. „Nowiny”, s. 2, nr 9 z 11 stycznia 1963.
  15. ↑ Hokej. „Nowiny”, s. 2, Nr 4 z 24 stycznia 1966.
  16. ↑ Hokeiści walczą o mistrzowskie punkty. Czuwaj Przemyśl na czele tabeli. „Nowiny”, s. 2, Nr 20 z 24 stycznia 1967.
  17. ↑ Dobry start hokeistów JKS. „Nowiny”, s. 2, Nr 22 z 26 stycznia 1967.
  18. ↑ Witamy Górnika w gronie III-ligowców. „Nowiny Rzeszowskie-Nowiny Sportowe”, s. 6, Nr 249 z 18 października 1956.
  19. ↑ Sylwetki piłkarzy mistrza – A klasy. „Nowiny Rzeszowskie-Nowiny Sportowe”, s. 6, Nr 249 z 18 października 1956.
  20. ↑ Krajewski (Polonia Przemyśl) i Zajdel (Krośnianka) najlepszymi strzelcami III ligi. „Nowiny-Nowiny Sportowe”. Nr 38, s. 2, 29 września 1957.
  21. ↑ Kuźniar i Tarapacki mistrzami okręgu w tenisie. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 25 z 18 czerwca 1962.
  22. ↑ Kuźniarówna i Kalita mistrzami województwa. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 24 z 17 czerwca 1963.
  23. ↑ Tenisowe mistrzostwa pod znakiem zwycięstw młodzieży. „Nowiny-Stadion”. Nr 25, s. 2, 23 czerwca 1963.
  24. ↑ Stal Sanok – podwójnym mistrzem. „Nowiny-Stadion”. Nr 25, s. 2, 23 czerwca 1963.
  25. ↑ Wojewódzkie mistrzostwa tenisowe. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 25 z 21 czerwca 1965.
  26. ↑ Tytuły mistrzowskie w tenisie dla Stalowej Woli. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 25 z 20 czerwca 1966.
  27. ↑ Ponadto zajął drugie miejsce na liście klasyfikacji najlepszych tenisistów województwa rzeszowskiego w 1966, opublikowanej przez Okręgowy Związek Tenisowy w Rzeszowie. Por. Doroczna klasyfikacja najlepszych tenisistów. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 52 z 27 grudnia 1966.
  28. ↑ Tenis. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 23 z 3 czerwca 1968.
  29. ↑ Harasimowicz i Nowak mistrzami Rzeszowa w tenisie. „Nowiny”, s. 2, Nr 192 z 14 sierpnia 1968.
  30. ↑ Tenisowe mistrzostwa seniorów w Stalowej Woli. „Nowiny”, s. 2, Nr 153 z 5 czerwca 1970.
  31. ↑ Tenis. Markowska i Tarapacki mistrzami okręgu. „Nowiny”, s. 2, Nr 149 z 1 czerwca 1971.
  32. ↑ Bogumiła Koszela, Wiesław Koszela, Marian Struś: 50 lat Zakładowego Domu Kultury, 30 lat Orkiestry Dętej, 30 lat Klubu Sportowego „Stal” Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1976, s. 57-58.
  33. ↑ Józef Ząbkiewicz, Sport i rekreacja, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków 1995, s. 926.
  34. ↑ Stalowa Wola górą na kortach. „Nowiny”, s. 2, Nr 178 z 30 czerwca 1973.
  35. ↑ Tenis ziemny. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 36 z 9 września 1963.
  36. ↑ Z różnych dyscyplin. Kołobrzeskie sukcesy sanockiego tenisisty. „Nowiny–Stadion”, s. 7, Nr 225 z 4 października 1976.
  37. ↑ Józef Ząbkiewicz. Galeria hokeistów STS – Autosan. Jan Ryniak. „Tygodnik Sanocki”, s. 10, Nr 43 (155) z 28 października 1994.
  38. ↑ Hokej i boks wizytówką Sanoka. „Nowiny”, s. 2, Nr 13 z 14 stycznia 1973.
  39. ↑ Sport. Po awansie hokeistów Stali Sanok do ekstraklasy. „Nowiny”, s. 1, Nr 55 z 9 marca 1976.
  40. ↑ Marian Struś. Plany i nadzieje SKT „Budowlani”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 15 (342) z 20-31 maja 1985.
  41. 1 2 Wiesław Koszela. Order Sztandaru Pracy dla SZGNiG. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 36 (327) z 20-31 grudnia 1984.
  42. ↑ Wiesław Koszela. Zmieniając rzeczywistość musimy zmienić się sami. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 30 (465) z 20-31 października 1988.
  43. ↑ Marian Struś. Powstał Okręgowy Związek Łyżwiarstwa Szybkiego w Sanoku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 17 (308) z 10-20 czerwca 1984.
  44. ↑ Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 159. ISBN 978-83-939031-1-5.
  45. ↑ Bronisław Kielar: Sprawozdanie z „X Biegu Sokolego-Niepodległościowego”. sokolsanok.pl, 2015-11-08. [dostęp 2016-01-08].
  46. ↑ Zarząd. sokolsanok.pl, 2014-11-22. [dostęp 2016-01-08].
  47. ↑ G. Jarosz i H. Drzymalski najlepszy w sanockim Grand Prix. „Nowiny”, s. 2, Nr 110 z 16 maja 1980.
  48. ↑ Sport. Tenisowe emocje na sanockich kortach. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 20 z 19 maja 1980.
  49. ↑ Józef Ząbkiewicz. S. Tarapacki – mistrzem Polskim weteranów. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 24 (315) z 20-31 sierpnia 1984.
  50. ↑ Sport. Z różnych dyscyplin. „Nowiny”, s. 2, Nr 235 z 8 października 1985.
  51. ↑ Marian Struś. Stefan Tarapacki nadal najlepszy. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 31 (358) z 1-10 listopada 1985.
  52. ↑ Sport. Z różnych dyscyplin. Weteran Tarapacki nadal zwycięża. „Nowiny”, s. 2, Nr 243 z 17-18 października 1987.
  53. ↑ Józef Ząbkiewicz. Tenisowe mistrzostwa. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 31 (430) z 1-10 listopada 1987.
  54. ↑ Marian Struś. Stefan Tarapacki mistrzem Polskim weteranów. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 24 (351) z 20-31 sierpnia 1985.
  55. ↑ Józef Ząbkiewicz. Mistrzostwo Polski – S. Tarapackiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 32 (467) z 10-20 listopada 1988.
  56. ↑ Sport. Z różnych dyscyplin. Brawo Stefan. „Nowiny”, s. 2, Nr 246 z 21 października 1988.
  57. ↑ Józef Ząbkiewicz. Jeszcze jedno mistrzostwo S. Tarapackiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 32 (467) z 10-20 listopada 1988.
  58. ↑ Józef Ząbkiewicz. Podwójny tytuł S. Tarapackiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 23 (494) z 20-31 sierpnia 1989.
  59. ↑ Józef Ząbkiewicz. Mistrzowskie tytuły S. Tarapackiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 30 (501) z 1-10 listopada 1989.
  60. ↑ Marian Struś. „Czerwony Diabły” czy „Badylanka”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 18 (309) z 20-30 czerwca 1984.
  61. ↑ Józef Ząbkiewicz. Turniej Drużyn Podwórkowych. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 19 (346) z 1-10 lipca 1985.
  62. ↑ Józef Ząbkiewicz. Ach, co to był za mecz!. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 25 (388) z 1-10 września 1986.
  63. ↑ Komentarz Oldboy'a. „Nowiny”, s. 4, Nr 302 z 10 grudnia 1962.
  64. ↑ Trenerzy. ekoball.pl. [dostęp 2016-01-08].
  65. ↑ Józef Ząbkiewicz. Najlepszy sportowiec 40-lecia ZKS „Stal”. Pierwsze kandydatury. Stefan Tarapacki. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 23 (386) z 10-20 sierpnia 1986.
  66. ↑ Bronisław Kielar: Ze smutkiem pożegnaliśmy dh. Stefana Tarapackiego. sokolsanok.pl, 2022-01-03. [dostęp 2022-01-20].
  67. ↑ Plenum KM PZPR. O rozwój sanockiego sportu. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 31 (287) z 10-20 listopada 1983.
  68. ↑ Wysokie odznaczenia dla zasłużonych sportowców i działaczy. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 10 (409) z 1-10 kwietnia 1987.
  69. ↑ Marian Struś. Stefan Tarapacki – sportowcem 40-lecia woj. krośnieńskiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 19 (310) z 1-10 lipca 1984.
  70. ↑ Józef Ząbkiewicz. Adam Kornecki – sportowcem 40-lecia Stali Sanok. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 10 (409) z 1-10 kwietnia 1987.
  71. ↑ Marian Struś. Uznanie dla ludzi sportu. „Tygodnik Sanocki”, s. 3, Nr 4 (1153) z 24 stycznia 2014.
  72. 1 2 150 lat Sokoła. sokolsanok.pl, 2017-05-05. [dostęp 2017-08-03].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.